ฮานะ

                ฮานะบิดร่างกายตามแรงเสียวที่เกิดขึ้น จากลูบไล้เพียงภายนอกเปลี่ยนเป็๲การบดเขี่ยหนักมือโดยธรรมชาติ ยอดอกถูกมือเล็ก ๆ ของเธอเองไล้ผ่านจนชูชัน เธอใช้สองนิ้วบี้ยอดอกอย่างที่โดนคนอื่นเคยทำให้เธอ อ๊า..อ๊า... เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง

                แว๊บหนึ่งความคิดใหม่ผุดขึ้นมา "ฮานะอยากรู้จังว่าพี่ ๆ เค้าทำอะไรกันบ้าง" ไม่ถึงอึดใจฮานะก็หยุดมือของเธอเอง เธอชันตัวลุกขึ้น ก้าวไปยังประตูเลื่อน เธอเดินออกไปในทางเดินที่แสงสลัว เงาของผนังยาวเหยียดเหมือนกำลังเฝ้ามอง เธอไม่รู้แล้วว่าเสียงนั้นดังขึ้นจริง ๆ หรือเพียงเพราะเธอจดจ่อกับมันมากขึ้นกันแน่ แต่สิ่งที่แน่ชัดคือมันใกล้ขึ้น ใกล้จนเธอรู้สึกว่ามันไม่ได้อยู่หลังผนังอีกต่อไป

                และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นเขา พี่ริวยืนอยู่หน้าประตูบานนั้นอย่างนิ่งสงบ ราวกับเขาอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว แสงจากด้านในลอดผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้เป็๲เส้นบาง ๆ ตัดผ่านความมืด  เสียงที่ฮานะได้ยินก่อนหน้านี้ชัดเจนที่สุดตรงจุดนั้น

                ในมือของเขามีกล้อง หน้าจอเล็ก ๆ ส่องแสงวาบเบา ๆ ในความมืด เขาไม่ได้ขยับมากนัก เพียงยืนอยู่ตรงนั้น มองผ่านสิ่งที่อยู่ข้างในผ่านเลนส์ของตัวเองสลับกับภาพจริงภายใน โดยไม่ก้าวเข้าไปใกล้ ฮานะหยุดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เธอมองเขา ก่อนที่สายตาจะค่อย ๆ เลื่อนไปยังช่องแสงนั้น เธอไม่เห็นรายละเอียดใดชัดเจน แต่เธอรู้ว่าเกิดอะไรข้างใน

                รู้ผ่านจังหวะของเสียง
                รู้ผ่านความรู้สึกที่กำลังขยายตัวอยู่ในอก
                รู้ผ่านบางอย่างที่ไม่ต้องใช้สายตา

                เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเขา ก้าวหนึ่งแล้วอีกก้าว เหมือนกำลังปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามสิ่งที่มองไม่เห็น เมื่อเธอหยุดอยู่ข้างเขา

พี่ริวหันมา สายตาของเขาไม่แปลกใจเพียงแค่รับรู้ว่าเธอมาอยู่ตรงนี้แล้ว ตรงจุดเดียวกับที่เขายืนอยู่ ระหว่างโลกด้านนอกนอกกับโลกที่อยู่หลังประตูนั้น

                ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงที่ยังคงดำเนินต่อไป และฮานะ…ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าเธอกำลังฟังเสียงจากอีกห้อง

หรือกำลังฟังเสียงตัวเอง…ในแบบที่เธอเพิ่งเริ่มเข้าใจ