เจเล่หยิบมือถือขึ้นมาดูปฏิทิน วันนี้เป็วันสำคัญของเขา เขาแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน ก่อนจะสะพายกระเป๋าที่เตรียมของใช้ส่วนตัวไว้เรียบร้อย แล้วเดินลงไปรอที่รถ ขณะเดียวกัน บีเจกำลังจัดสัมภาระขึ้นหลังรถ เตรียมพร้อมสำหรับทริปแคมป์ปิ้งที่รอคอย
พวกเขาขับรถสีเหลืองคันเก่า ที่แม้จะผ่านกาลเวลามาเกือบสิบปีจนสีเริ่มซีด แต่ก็เต็มไปด้วยความทรงจำ เช่นเดียวกับ่เวลาที่พวกเขาอยู่เคียงข้างกัน
ในวัยใกล้ 40 ทั้งสองตัดสินใจออกเดินทางอีกครั้ง ไปใช้เวลาท่ามกลางธรรมชาติ นอนดูดาวใต้ฟ้ากว้าง
เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก่อนที่รถสีเหลืองคันเก่าจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่พวกเขาวางแผนกันมานาน ถนนยาวทอดผ่านทิวเขาและทุ่งหญ้า แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบกระจก สะท้อนเป็ประกายระยิบระยับ
“ถนนเหมือนจะทำดีขึ้นกว่าตอนมาคราวก่อนหรือเปล่า” บีเจเอ่ยขึ้น พลางเอนศีรษะพิงเบาะ มองออกไปยังวิวที่เคลื่อนผ่านไปช้า ๆ
เจเล่เหลือบมองแล้วยิ้ม
“ใช่...คราวหลังขับbike มากันบ้างดีไหม?”
“พี่นะไหว แต่เจจะยังซ้อนไหวหรือเปล่า?” บีเจหัวเราะเมื่ออีกคนชอบบ่นว่าเมื่อยตูด เมื่อเครื่องยนต์มันะเืตลอดทาง
บรรยากาศในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงเก่าเปิดคลอเบา ๆ และสายลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง พวกเขาผ่านเส้นทางที่เคยขับด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน ภาพความทรงจำผุดขึ้นมาเป็ฉาก ๆ ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงทะเลาะกัน และ่เวลาที่พวกเขาใช้ร่วมกันมากมาย
เมื่อถึงจุดหมาย พวกเขาเลือกที่จอดตามคำแนะนำของเ้าหน้าที่ แล้วลงไปเดินเล่น น้ำใสไหลเอื่อยสะท้อนเงาของต้นไม้ใหญ่ แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ โรยตัวลงทาบทับเส้นขอบฟ้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีส้มอมม่วง กลายเป็ภาพที่สวยงามจับใจ
บีเจเปิดท้ายรถ ลดระดับเบาะเป็เตียงนอน ขณะที่ ด้านท้าย ใช้จุดเตาแก๊สปิกนิกตั้งไฟ เจเล่จัดของใช้สำหรับมื้อเย็น กลิ่นอาหารหอมลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทั้งสองนั่งลงข้างกันท้ายรถ อากาศเย็นสบายและเต็มไปด้วยความสงบ นั่งมองแสงไฟบ้านไกล ๆ สลับกับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ ทอประกายประดับด้วยดวงดาว
“อีกสิบปีข้างหน้า เราจะยังทำแบบนี้กันอยู่ไหมนะ” เจเล่เอ่ยถามเบา ๆ
“แน่นอนสิ อยากจะไปไหน ก็ไปได้ทั้งนั้น ด้วยกันสองคนแบบนี้”
บีเจใช้มือซ้ายที่สวมแหวนสลักลายที่นิ้วนางจับกับมือขวาของเจเล่ที่มีแหวนใส่ไว้ที่นิ้วเดียวกัน นิ้วนางไม่ว่าข้างไหน ก็มีแหวนใส่จองไว้ทั้งสองข้าง เมื่อ 6ปีก่อนบีเจขอเจเล่แต่งงาน ในวันนี้ และทั้งคู่ก็จัดพิธีแต่งงานกันในปีถัดมา
"เมื่อเวลาผันผ่าน เื่พิเศษอาจกลายเป็เื่ธรรมดา ขณะที่วันธรรมดากลับกลายเป็สิ่งพิเศษ”
เมื่อดาวตกพาดผ่านท้องฟ้ายามราตรี เจเล่หลับตาลงและกระซิบขอพรในใจ ลมเย็นพัดผ่านมาพร้อมกับเสียงหายใจของคนข้างกาย แสงส้มจากโคมไฟส่องสะท้อนดวงตาของเขา เจเล่หันไปมองคนที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น หวังว่าพรของเขาจะเป็จริง
“แอบขอพรว่าอะไรเหรอ?”
เจเล่หัวเราะ ก่อนจะกระชับมืออีกฝ่ายไว้แน่น
“ขอให้เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป”
อีกฝ่ายยิ้มรับ ดวงตาสะท้อนประกายของดาวบนฟากฟ้า
“งั้นพี่จะทำให้พรของเจเป็จริงเอง”
ค่ำคืนนี้จึงเต็มไปด้วยความสุขและคำสัญญาที่แสนอบอุ่น ใต้หมู่ดาวที่ยังคงส่องแสงนำทางหัวใจของทั้งสองให้เคียงคู่กัน
