หลังจากที่ กงจื่อสี่ ได้สิทธิ์ขาดในการดูแลการค้าทั้งหมดของพรรคมารทมิฬ เขาก็ไม่ได้รอช้า (แม้ใจจริงอยากจะรอถึงปีหน้าก็ตาม) เขาได้สั่งการให้ เฉียนฟู่ และ หลิวหรูเยียน เปลี่ยนอาคารเก่าขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ตรงเขตแดนรอยต่อระหว่างพรรคมารและโลกภายนอก ให้กลายเป็ "โรงเตี๊ยมมารพักผ่อน" สถานที่ที่เขาอ้างว่าสร้างขึ้นเพื่อให้ตัวเองมีที่นอนเล่นนอกพรรค แต่แท้จริงแล้วมันคือกับดักเศรษฐกิจและเครือข่ายข้อมูลขนาดใหญ่
"คุณชายเ้าคะ... ท่านแน่ใจหรือว่าการเปิดประตูรับคนจากภายนอกแบบนี้จะไม่เป็อันตราย?" หานเสวี่ย ถามด้วยความเป็ห่วง นางยืนกอดกระบี่อยู่ข้างเปลญวนของเ้านายที่ตอนนี้ถูกย้ายมาติดตั้งที่ดาดฟ้าของโรงเตี๊ยม
"หานเสวี่ย... คนเราน่ะนะ ถ้าท้องอิ่ม เตียงนุ่ม และมีเหล้าดีๆ ให้ดื่ม ความคิดที่จะฆ่ากันมันจะลดลงไปกว่าครึ่ง" กงจื่อสี่ตอบพลางหยิบองุ่นที่ หรูเยียน ปอกเปลือกให้เข้าปาก "อีกอย่าง... ถ้าเราอยากรวย เราต้องเลิกปล้นคนจน แล้วมา 'ปล้นคนรวย' ด้วยบริการที่หรูหราแทน"
[ติ๊ง! โฮสต์เริ่มใช้กลยุทธ์ 'Soft Power' ในการสยบยุทธภพ] [ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 1,000 แต้ม] [ปลดล็อกไอเทม: 'ธูปหลับฝันดี' (เมื่อจุดในห้องพัก แขกจะรู้สึกผ่อนคลายจนยอมคายความลับได้ง่ายขึ้น)]
ในวันเปิดตัววันแรก บรรยากาศของโรงเตี๊ยมมารพักผ่อนคึกคักอย่างยิ่ง เหล่านักเดินทาง พ่อค้า และที่สำคัญคือ "ศิษย์จากสำนักฝ่ายธรรมะ" ที่ปลอมตัวมา ต่างพากันมาพิสูจน์รสชาติสุรามารมึนงงและเกลือหิมะอันเลื่องชื่อ
ที่โต๊ะหัวมุมชั้นล่าง มีกลุ่มคนสามคนที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด หัวหน้ากลุ่มคือสตรีในชุดผ้าฝ้ายธรรมดา แต่แววตาที่คมกล้าและผิวพรรณที่ละเอียดละออไม่อาจซ่อนฐานะที่แท้จริงของนางได้ นางคือ 'หลินชิงเสวีย' ศิษย์เอกหญิงแห่งสำนักเมฆาขาว ฝ่ายธรรมะที่ขึ้นชื่อเื่ความเที่ยงธรรม
"ศิษย์พี่... สุรานี่มันมีกลิ่นแรงแปลกๆ ข้าเกรงว่ามันจะผสมยาพิษ" ศิษย์น้องชายกระซิบ
"ใจเย็นๆ... ข้าไม่พบไอสังหารจากที่นี่เลย" หลินชิงเสวี่ยมองไปรอบๆ "ดูนั่นสิ... พรรคมารยุคนี้ให้สาวงามมาคอยต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้ม แทนที่จะเป็นักรบหน้ามหี้ยม? ช่างน่าแปลกนัก"
ในตอนนั้นเอง หลิวหรูเยียนที่สวมบทบาทเป็ "เถ้าแก่เนี้ย" ผู้ทรงเสน่ห์ก็เดินเข้ามาที่โต๊ะของพวกเขา "ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านค่ะ วันนี้คุณชายสี่ของเรามีโปรโมชั่นพิเศษ 'นอนสามคืน ฟรีน้ำแกงแก้เมาหนึ่งถ้วย' สนใจรับห้องพักไหมคะ?"
"พวกเราแค่มาทานอาหาร..." หลินชิงเสวี่ยตอบเลี่ยงๆ
"อ้อ... งั้นลองชิม 'เป็ดรมควันหมักสุรามาร' ดูไหมคะ? เมนูนี้คุณชายสี่คิดขึ้นมาตอนที่เขานอนฝันว่ากำลังบินอยู่บนฟ้าเลยนะเ้าคะ" หรูเยียนโฆษณาด้วยวาทศิลป์ที่พระเอกสอนมา
บนดาดฟ้า กงจื่อสี่มองผ่าน [เนตรสยบมาร] ลงไปยังชั้นล่าง เขาเห็นออร่าปราณสีขาวบริสุทธิ์ของกลุ่มสำนักเมฆาขาวได้อย่างชัดเจน
"เฉียนฟู่... เตรียมห้องพักพิเศษ 'ระดับพรีเมียม' ให้แขกโต๊ะนั้นด้วย" กงจื่อสี่สั่ง "แล้วบอกให้ห้องครัวใส่เกลือหิมะลงไปเยอะหน่อย ให้พวกเขารู้ว่า 'ของดี' มันรสชาติเป็ยังไง"
"แต่คุณชาย... พวกเขาดูเหมือนจะเป็พวกธรรมะหัวรุนแรงนะครับ" เฉียนฟู่เตือน
"ธรรมะรึ? ธรรมะก็คือคน... คนก็มีกิเลส" กงจื่อสี่ยิ้ม "ถ้าพวกเขาได้นอนเตียงขนเป็ดที่ข้าสั่งทำ และได้แช่น้ำอุ่นผสมสมุนไพรลดความเครียด ข้าอยากรู้นักว่าพวกเขาจะยังอยากะโข้ามกำแพงมาเผาพรรคเราอยู่ไหม"
คืนนั้น หลินชิงเสวี่ยและพวกพ้องตัดสินใจพักที่โรงเตี๊ยมเพื่อลอบสืบข้อมูล ทันทีที่นางก้าวเข้าสู่ห้องพัก นางก็ต้องตะลึงกับความหรูหราที่สำนักฝ่ายธรรมะที่เน้นความสมถะไม่มีวันให้เห็น เตียงนอนหนานุ่มที่กดลงไปแล้วคืนตัวทันที (Memory Foam ยุคโบราณที่พระเอกอัปเกรดจากระบบ) และกลิ่นหอมอ่อนๆ จากธูปหลับฝันดี
"ศิษย์พี่... ข้าเริ่มรู้สึกว่าพรรคมารทมิฬนี่... ก็ไม่เห็นจะเลวร้ายอย่างที่ท่านอาจารย์บอกเลย" ศิษย์น้องบ่นพลางกลิ้งไปมาบนเตียง "หรือว่านี่จะเป็มนต์ดำ?"
หลินชิงเสวี่ยพยายามตั้งสติ "หุบปาก! นี่อาจเป็กับดักทางจิติญญา... ข้าจะไปสืบที่หลังโรงเตี๊ยมคืนนี้"
นางลอบออกจากห้องด้วยวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยอด ทว่าทันทีที่นางะโขึ้นไปบนหลังคา นางกลับพบกับร่างหนึ่งที่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยกท่ามกลางแสงจันทร์ กงจื่อสี่นั่นเองเขากำลังถือจอกชาและมองดูดวงดาวอย่างสบายใจ
"แขกบ้านแขกเมือง... มาทำอะไรบนหลังคายามดึกรึ?" กงจื่อสี่เอ่ยโดยไม่หันมามอง
หลินชิงเสวี่ยชักกระบี่ออกครึ่งฝัก "เ้าคือคุณชายสี่ กงจื่อสี่ สินะ? เ้าสร้างสถานที่นี้ขึ้นมาเพื่อมอมเมาชาวยุทธด้วยสิ่งของฟุ่มเฟือย แผนการของเ้าคืออะไรกันแน่!"
กงจื่อสี่ถอนหายใจยาว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง "แผนการรึ? แผนการของข้าคือ... ข้าอยากหาเงินมาจ้างคนเยอะๆ มาทำงานแทนข้า เพื่อที่ข้าจะได้นอนเฉยๆ โดยไม่มีใครมากวนใจ เ้าดูสิ... ยุทธภพวุ่นวายเพราะทุกคนอยากใหญ่ อยากดัง แต่ถ้าทุกคนมานอนหลับสบายที่นี่ โลกจะไม่สงบสุขกว่ารึ?"
"เหลวไหล! พรรคมารก็คือพรรคมาร!" หลินชิงเสวี่ยพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็ว ทว่ากงจื่อสี่กลับเพียงแค่ขยับปลายนิ้วเบาๆ ปราณมารเกียจคร้านที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นก็เข้าโอบล้อมกระบี่ของนางไว้ราวกับตกลงไปในกองสำลี
นางตกตะลึง กระบี่ของนางไม่สามารถรุกหรือรับได้ "นี่มันวิชาอะไรกัน?"
"วิชา 'ตามใจฉัน' น่ะ" กงจื่อสี่ยิ้มจางๆ "แม่นางหลิน... ข้าไม่ได้อยากสู้กับเ้า ข้ามีข้อเสนอ ในฐานะที่เ้าเป็ศิษย์เอกสำนักเมฆาขาว เ้าช่วยเอาเกลือหิมะของข้าไปให้เ้าสำนักเ้าชิมดูหน่อยสิ ถ้าสำนักเ้าตกลงจะซื้อเกลือจากข้า ข้าจะให้ส่วนลดพิเศษ 20% และแถมบัตรสมาชิก 'นอนฟรีหนึ่งคืน' ให้เ้าด้วยนะ"
หลินชิงเสวี่ยอึ้งจนพูดไม่ออก นี่เป็ครั้งแรกที่นางเจอศัตรูที่เอาชนะนางได้ด้วยมือเดียว แต่กลับจบลงด้วยการ 'เสนอส่วนลด' แทนการฆ่าฟัน
"เ้า... เ้ามันปีศาจเ้าเล่ห์!" นางหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธหรือความอาย
"ปีศาจที่ให้ส่วนลด ก็ดีกว่านักบุญที่มาเก็บภาษีเ้าไม่ใช่เหรอ?" กงจื่อสี่หาวหนึ่งวอด "ไปนอนเถอะ... พรุ่งนี้ข้าจะให้หรูเยียนเตรียมของขวัญให้นำกลับไป ข้าี้เีคุยยาวแล้ว"
เช้าวันรุ่งขึ้น กลุ่มสำนักเมฆาขาวเดินออกจากโรงเตี๊ยมด้วยความรู้สึกสับสน ในมือของพวกเขาหิ้วถุงเกลือหิมะและไหสุรามารมึนงงชุดเล็ก หลินชิงเสวี่ยหันกลับมามองโรงเตี๊ยมอีกครั้ง นางเห็นกงจื่อสี่ยังคงนอนอยู่บนดาดฟ้าเหมือนเดิม
[ติ๊ง! ภารกิจ 'หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งการค้าในแดนธรรมะ' สำเร็จ] [ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 2,000 แต้ม] [ความประทับใจจากหลินชิงเสวี่ย: 'สับสนปนสนใจ'] [ได้รับแต้มหมั่นไส้จากผู้าุโพรรค (เพราะไม่ฆ่าศัตรู): 3,000 แต้ม]
"คุณชาย... ท่านปล่อยนางไปแบบนั้น จะไม่เป็ไรหรือเ้าคะ?" หรูเยียนถาม
"ไม่เป็ไรหรอก... อีกไม่นาน สำนักเมฆาขาวจะเป็ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเรา" กงจื่อสี่หลับตาลงอย่างเป็สุข "เฉียนฟู่... จดไว้ในบัญชีด้วยนะ ว่าถ้าหลินชิงเสวี่ยกลับมาอีก ให้จัดห้องพักแบบเตียงคู่ให้พรรพวกนางด้วย... ข้าเห็นพวกเขานอนเบียดกันในห้องเดียวแล้วข้ารู้สึกปวดหลังแทน"
พรรคมารทมิฬในมือของกงจื่อสี่ กำลังเริ่มเปลี่ยนจากกลุ่มโจรป่า กลายเป็อาณาจักรเศรษฐกิจที่ใครก็ไม่อยากทำลาย... เพราะถ้าไม่มีพรรคมาร พวกเขาจะหาเหล้าดีๆ และเตียงนุ่มๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีก?
Wisan-Mars
2K
