บทที่ 25 ใจสตรีนี้เชื่อได้จริงหรือ
เซวียนเฟยหรงก้าวออกมาจากในเงามือ เขาทอดสายตาห่วงหา คนึงถึงส่งไปยังจิวฮวา “ข้าคิดถึงเ้า ั้แ่วันนั้นที่ได้พบหน้าเ้า ข้าก็ไม่เคยลืมเลือนเ้าได้เลย” เสียงนุ่ม ทุ่มต่ำ เสนาะหูดังมาจากชายตรงหน้า
จิวฮวาถอนหายใจออกมาเบาๆ “ท่านกลับไปเถิด ข้าไม่ได้คิดอะไรกับท่าน”
เซวียนเฟยหรงเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ก้าวเข้ามาประชิดหน้าต่าง เพราะเขานั้นเป็คนที่รูปร่างสูงโปรง และเรือนดอกเหมยก็ไม่ได้ยกพื้นสูงมากนั้น จิวฮวาจึงอยู่สูงกว่าเขาไม่มาก “เ้าโกหก เ้าเองก็รู้สึก ไม่อย่างนั้นเ้าจะััถึงข้าได้งั้นหรือ”
จิวฮวามีสีหน้าลำบากใจ หากไม่โกหกเธอก็คงต้องยอมรับว่าเธอมีความรู้สึกกับชายคนนี้จริงๆ หากแต่เธอเลือกองค์ชายรองแล้ว เธอเลือกเขาแล้วั้แ่ก่อนที่จะได้มายังที่แห่งนี้ “ใต้เท้าหรง ท่านตัดใจเถอะ เื่ของเรามันเป็ไปไม่ได้ ความรู้สึกที่เกิดระหว่างเรา อาจจะเป็เพียงเพราะวงจรเวทย์มนต์ของเราที่สอดประสาน นอกนั้นไม่มีอื่นใดทั้งสิ้น และที่สำคัญ ข้ากำลังจะแต่งงานกับองค์ชายรอง”
เซวียนเฟยหรงหัวเราะเสียงเครียดออกมาเบาๆ แววตาของเขามีแววเหยียดหยาม “เ้าองค์ชายปัญญาอ่อนนั่นน่ะหรือ จิวเอ๋อร์ หากเ้าถูกบังคับโปรดบอกข้า ข้าจะพาเ้าหนีการแต่งงานนี้เอง ใช่แล้วเราสองคนมาหนีไปด้วยกันเถอะ”
แต่จิวฮวากลับชักสีหน้าไม่พอใจใส่เขาเสียอย่างนั้น “ใต้เท้าหรงโปรดระวังกิริยา เพราะท่านเคยช่วยชีวิตข้าไว้ครั้งนี้ข้าจึงจะไม่เรียนองค์รักษ์ให้มาไล่ท่านออกไป แต่ถ้าท่านยังไม่หยุดหยาบคายก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ และได้โปรดอย่าเรียกข้าว่าจิวเอ๋อร์ เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้น”
แต่เซวียนเฟยหรงนั้นยังไม่ยอมแพ้ อย่างไรเขาก็จะกระชากหน้ากากของสตรีนางนี้ออกมาให้ได้ “แม่นางจิวฮวาได้โปรดอย่าโกรธเคือง ข้านั้นชอบเ้าจริงๆ เ้าเองก็รู้สึกไม่ใช่หรือ ระหว่างเรามันมีบางสิ่งบางอย่าง เ้าอย่าแต่งให้กับเ้าปัญญาอ่อนนั่นเลย”
และแล้วจิวฮวาก็โกรธขึ้นมาจริงๆ “ใต้เท้าหรงโปรดระวังคำ องค์ชายรองแค่ต้องยาพิษ หากได้รับยาถอดพิษก็จักลับมาเป็ปกติเอง”
“แล้วหากเ้าหายาถอดพิษนั้นไม่เจอเล่า จิวเอ๋อร์ ข้าไม่อาจตัดใจจากเ้าได้จริงๆ ยิ่งเห็นเ้าต้องแต่งให้กับเ้าปัญญาอ่อนนั่น ข้าก็ยิ่งทนไม่ไหว เ้าก็รู้สึกนี่ว่าเรามีความรู้สึกบางอย่างต่อกัน เ้าจะฝืนใจตัวเองไปทำไมกัน” เซวียนเฟยหรงกล่าว พร้อมกับใช้มือหนากอบกุมมือบางที่เกาะขอบหน้าต่างอยู่ขึ้นมา
ทันทีที่มือของพวกเขาัักัน ก็คล้ายมีกระแสไฟส่งผ่านระหว่างพวกเขาทั้งสอง เขาสังเกตแววตาของสตรีตรงหน้าได้ ว่าจิวฮวาเองก็รู้สึกถึงกระแสไฟนั้น วันนี้ในที่สุดเขาก็ได้ค้นพบว่าสตรีนางนี้ไม่ว่ามีเื่อะไร ก็มักบอกกล่าวผ่านั์ตาเสมอ “เ้าััได้หรือไม่ ฟ้าสร้างเราขึ้นมาให้คู่กัน ไปกับข้าเถอะ เราหนีไปด้วยกันเถอะ เ้าอย่ากักขังตัวเองไว้กับคนสติไม่ได้เลย”
จิวฮวากระชากมือออกจากการเกาะกุม ก่อนที่จะฟาดฝ่ามือนั้นลงบนใบหน้าของคนตรงหน้า แรงฟาดนั้นแรงจนแว่นกระเด็นหลุดลอยออกไป “คำก็ปัญญาอ่อน สองคำก็สติไม่ได้ ถึงองค์ชายรองจะมีปัญหาด้านสติปัญญาไปบ้าง แต่หายาถอนพิษไม่เจอแล้วอย่างไร สุดท้ายข้าก็ได้แต่งกับคนที่มีจิตใจบริสุทธิ์ ใต้เท้าหรงเชิญออกไปเถอะ บุญคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะหาทางชดใช้ด้วยวิธีอื่น ส่วนกระแสไฟนั่น มันคือไฟฟ้าสถิต หาใช่ข้าและท่านมีความรู้สึกต่อกันไม่!”
“เ้าจะบอกว่าเ้ารักคนสติไม่ดีอย่างนั้นหรืออย่างไร” เซวียนเฟยหรงกล่าวถามกลับเสียงเครียด
จิวฮวาที่กำลังจะปิดหน้าต่างใส่หน้าคนไม่รู้ความตรงหน้าสบเข้าไปในดวงตาหงส์ “ใช่ข้ารักเขา ใต้เท้าหรงโปรดจำไว้ ั้แ่วันแรกที่ข้าลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้ ข้าก็เกิดมาเพื่อเขาคนนั้น เพื่อองค์ชายรองเท้านั้น” กล่าวจบแล้วจิวฮวาก็ดึงไม้ที่ค้ำหน้าต่างออก ปล่อยให้บานหน้าต่างที่ถูกค้ำยันไว้ล่วงใส่ศรีษะของเซวียนเฟยหรงที่ยังคงยืนตะลึงงันอยู่กับที่
เธอไม่แม้แต่จะหันไปสนใจว่าเขาจะเจ็บหรือไม่ที่โดนหน้าต่างฟาดหัว จิวฮวาหันไปดับไฟแล้วพาตัวเองเข้านอนทันที แม้ดวงใจเธอจะเต้นไปด้วยความหวั่นไหว เพราะใต้เท้าหรงมีหลายสิ่งให้ความััคล้ายองค์ชายรองเหลือเกิน แถมยังไม่ใช่คนสติฟั่นเฟือนเสียด้วย
หากแต่เมื่อนึกถึงหน้างอแงเอาแต่ใจ และจุดจบของคนผู้นี้แล้ว เธอก็ไม่สามารถตัดใจไปจากเขาได้ มันจะต้องน่าเศร้าเพียงใดนะ เราถึงฆ่าคนในครอบครัวของเราได้ เธอจะไม่ปล่อยให้เขาตกลงไปในบ่วงแค้นและริษยาที่ไม่มีจริงนั้นอีกเด็ดขาด เซวียนเฟยหรง้าเธอ
เซวียนเฟยหรงตัวจริงที่โดนหน้าต่างฟาดศรีษะ ก็ได้สติขึ้นมา เขามองร่างบางที่เดินไปดับไฟ แล้วเข้านอนด้วยความเงียบเฉียบ ก่อนที่จะก้มไปหยิบแว่นของตนเองขึ้นมาสวมใส่ บัดนี้เริ่มมีแสงไฟมาทางนี้แล้ว เนื่องจากคงได้ยินเสียงโต้เถียงกันของเขาและหญิงสาวเ้าของเรือน
เซวียนเฟยหรงเร้นกายออกจากจวนไปในความมืด พร้อมกับความรู้สึกเจ็บบนสรีษะและใบหน้า กับเ้าก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจที่กำลังเต้นระรัวจนราวกับจะกระเด็นหลุดออกมาจากอกของเขาให้ได้
แววตาจริงจังพร้อมประโยคยืนยันที่กล่าวว่าเกิดมาเพื่อเขา เซวียนเฟยหรงผู้สติไม่สมประกอบผู้นี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แม้จนกระทั่งเขากลับมาถึงวัง ล้มกายลงนอนบนเตียงแล้วก็ยังไม่อาจที่จะข่มตาหลับลงได้
เขาแอบหวังไม่ได้จริงๆว่าหรือเธอผู้นี้จะแตกต่าง หรือเธอจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตงฟานชงหยวนจริงๆ แต่หากเป็เช่นนั้นแล้วชาติที่แล้วเธอไปไหนมา ทำไมถึงทิ้งให้เขาต้องโดนหลอกลวง ทรมาน ทำไมถึงไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนเลย เธอผู้นี้นั้นมีตัวตนบนโลกใบนี้จริงๆหรือไม่ ทำไมเหตุการณ์เดียวกัน แต่ต่างภพชาติ ถึงมีตัวละครที่แตกต่างไปปรากฏตัวขึ้นมา นี่คือเื่จริง หรือโกหกกันแน่ เซวียนเฟยหรงคิดวนเวียนถึงเื่ราวอย่างนี้ทั้งคืนจนอาทิตย์ขึ้นก็ยังคงไม่ได้คำตอบที่ตัวเองกล่าวถาม
………………………………… .
2 วันถัดมาเซวียนเฟยหรงก็ได้รับราชโองการ ประทานงานสมรสระหว่างเขากับสีจิวฮวา ซึ่งงานสมรสจะเกิดขึ้นในอีก 2 สัปดาห์ข้างหน้า หลังจากที่กงกงจากไปแล้ว เซวียนเฟยหรงก็กล่าวกับองค์รักษ์เงาด้วยเสียงเครียดทันที “ไปสืบมาว่าตอนนี้โหรหลวงได้ถูกตระกูลสีซื้อตัวไปแล้วหรือยัง”
ตระกูลสีช่างอาจหาญเสียจริง เขาจำได้ว่าเมื่อวันที่เขาไปแอบฟัง สีจิวฮวากล่าวกลับแม่นมว่างานแต่งอาจจะมีภายใน 1 หรือ 2 สัปดาห์ และวันนี้เขาก็เพิ่งได้รับราชโองการว่างานแต่งจะเกิดขึ้นภายใน 2 สัปดาห์เช่นกัน
องค์รักษ์เงาไปได้ไม่นานก็ได้คำตอบกลับมาให้แก้เซวียนเฟยหรงว่า “ทางโหรคำนวณว่ามีฤกษ์งามยามดีอยู่ 2 ่ใกล้ๆ คือ 2 สัปดาห์ข้างหน้า และอีก 2 ปีข้างหน้า สีจิวฮวาไม่ลังเล เลือกฤกษ์เป็ 2 สัปดาห์ข้างหน้าทันทีที่ได้ทราบฤกษ์พะยะค่ะ”
ใจของเซียนเฟยหรงถึงกับกระตุก สตรีหน้าหนาผู้นี้ใจร้อนยิ่งนัก เขาคงต้องระวังตัวให้ดี ไม่ให้ร่วมหลับนอนกับนางก่อนที่จะแน่ใจว่า ตระกูลสีไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตงฟางชงหยวน เขายอมรับว่าเขาเองก็หวั่นไหว แต่ก็ไม่อาจมอบใจให้ได้จริงๆ
…………………………………….
เมื่อได้ฤกษ์แต่งงานมาแล้วทั้งราชวัง และตระกูลสีต่างก็ยุ่งวุ่นวายมาก ใน่หลายวันมานี้มีผู้คนวิ่งเข้าออกจวนตระกูลสี กับวังองคชายรองทั้งวัน
ภายในวันแรกที่ได้รับราชโองการ เหยียนฮองเฮาก็ประทานหนีมามา มาให้หนีมามามาเพื่อช่วยอบรมกิริยา มารยาท การวางตัวเพื่อให้เหมาะสมแก่ฐานนะพระชายาขององค์ชายรองโดยเฉพาะ ดังนั้น่เวลา 14 วันจึงเป็ส่วนหนึ่งของนรกของการฝึกตนเองจิวฮวาด้วย
แต่อย่างน้อยเธอก็ยังได้รับคำชมจากหนีมามา ว่าเป็บุคคลที่เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว
ของหมั้นมากมายถูกลำเลี้ยงส่งมาในวันที่ 3 หลังจากที่ได้รับฤกษ์ ประกอบได้ด้วยเงิน 1 ล้านตำลึงทอง ผ้าพับ เครื่องประดับ ของประดับตกแต่ง ของมีค่าอีกมากมาย
ส่วนสินติดตัวของเธอเองก็มากมายไม่แพ้กัน ราวกับตระกูลสี้าข่มตระกูลเซวียน ดังนั้นสินเดิมของเธอจึงกลายเป็ อะไรก็ตามที่เป็สินสอด สินเดิมเธอจะเพิ่มเข้าไปอีก 10 เท่า เช่นเงิน 1 ล้านตำลึงทอง สินเดิมเธอก็เป็ 10 ล้านตำลึงทอง เป็ต้น
นอกจากนั้นท่านตายังได้มอบร้านอาหาร และร้านน้ำชาที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวง ที่เป็ของตระกูลสีให้แก่เธออีกอย่างละ 2 ร้านด้วย
จากนั้นจิวฮวาก็จะกลายเป็เ้าสาวที่รวยที่สุดไปโดยปริยาย เมื่อครั้งที่สีชุนหลันออกเรือนก็ยังไม่ได้สินเดิมมากมายอย่างเช่นเธอในตอนนี้
ในระหว่างที่กลางวันฝึกกริยามารยาท ตอนกลางคืนจิวฮวาก็ทุ่มเทอยู่กับการปักชุดแต่งงานของตนเอง เธอตัดสินใจปักเป็รูปหงส์ กับลังโผลบิน และชายเป็เหล่ามวลไม้ดอกสวยงามตา
ใน่ของความยุ่งวุ่นวายนี้เอง อยู่ๆข่าวลือในเมืองหลวง ที่บุตรหลานคหบดีใฝ่สูง อยากเป็หวงเฟย หลอกลวงองค์ชายปัญญาอ่อน ก็เปลี่ยนไปเป็รักอันบริสุทธิ์ระหว่างสตรีชนชั้นวาณิชย์ กับราชวงชั้นสูง
เื่ราวกายเป็ความรักต่างวรรณะที่พร้อมฝ่าฟัน ฟังแล้วหวานซึ้ง เื่ราวมากมายถึงเล่าขานผ่านโรงน้ำชา และแน่นอนโรงน้ำชาที่ออกมาเล่าเื่นี้บ่อยที่สุดก็คือโรงน้ำชาของตะกูลสีนั่นเอง
แม้แต่ชาวบ้านก็พากับซาบซึ้งชื่นชม เมื่อไหร่ที่เริ่มจับกลุ่มนินทาก็มีมีใครบางคนเข้าร่วมเสมอ และทำการชักน้ำ ปรับเปลี่ยนเื่ซุบซิบนินทา สตรีหน้าหนา หลอกล่อองค์ชายปัญญาอ่อน เป็สตรีแสนหวาน พิสูจน์รักแท้ไม่สนใจแม้ความพิการ
พอรู้ตัว จิวฮวาก็กลายเป็สตรีที่คนยกย่องชื่นชมไปเสียแล้วว่าช่างมีใจโอบอ้อมอารีย์อันแสนบริสุทธิ์ แล้วจากนั้นใครที่อยู่ๆก็แฝงตัวเข้ามาในวงนินทาก็จะเดินจากไปอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะไปเนียนเข้ากลุ่มนินทากลุ่มต่อไป
ใช่แล้วนี่คืออำนาจเงินของตระกูลสีอย่างไรเล่า หากมีเงินที่หนาพอ เื่ราวแย่ๆก็เปลี่ยนกลายเป็ดีได้
1K
