เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เคลื่อนบินจอดลงตรงสนามบิน ลุคส์จูงมือลูกออกจากสนามบินโดยมีเธอเดินเคียงข้างไม่ห่างรถยนต์มาจอดรับด้านหน้าเขารีบขึ้นไปนั่ง เมื่อเรียบร้อยรถจึงเคลื่อนออกทันที
เทเรซ่ายืนรอใจจดใจจ่อวันนี้เธอจะได้เห็นหน้าหลาน และยังได้เห็นเหลนเล็กๆอีกคนหนึ่งเสียด้วย ทันทีที่รถของชายหนุ่มเข้ามาจอดเธอรีบเดินเข้ามาหาหลานชายที่กำลังลงจากรถเทราซ่าลากลุคส์เข้ามาใกล้แล้วพรมจูบไปทั่วใบหน้า
“มาหาน้าได้สักทีนะ คิดถึงหลานมากเลย”เทราซ่าบอกแล้วยิ้มออกมา
“น้าครับอย่าทำแบบนี้เลย”
“ทำไมล่ะ น้าทำแบบนี้กับหลานน้าบ่อยๆ ไม่ต้องเขินน้าหรอกนะพ่อหนุ่มน้อยของน้า”
ชายหนุ่มพูดไม่ออก เหลือบมองไปทางหญิงสาวที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่ใกล้ๆ เขาอาย... อาการนี้ เพิ่งรู้สึกก็ตอนที่น้ามาทำกับเขาแบบเมื่อกี้ ไม่ว่านานแค่ไหนน้าเทเรซ่าก็ไม่เคยเห็นว่าเขาโตสักที
สายตาของหญิงวัยกลางคนหันไปสบกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยเธอยิ้มกว้างออกมาด้วยความยินดี ก่อนละสายตามองเด็กชายตัวน้อยเทเรซ่าก้าวเข้าหาแล้วจับมือเล็กไว้
“เข้าไปกินขนมข้างในกันนะจ๊ะ”เทเรซ่าบอกกับเด็กชายมืออีกข้างหนึ่งก็รั้งให้หญิงสาวเดินตามไป
ลุคส์รีบสาวเท้าเดินตามเข้าไปด้านใน เทเรซ่าพาหญิงสาวและเด็กชายมานั่งพูดคุยกันที่ห้องรับแขกภายใต้วิวทิวทัศน์เป็ทุ่งหญ้าเขียวขจีรอบๆ มีลำธารเล็กๆ อยู่บริเวณด้านหลังบ้าน
“หนูเป็คนไทยใช่ไหม?”เทเรซ่าถามเธอเป็ภาษาอังกฤษ
“ใช่ค่ะ”
“น้าว่าแล้วเชียว สาวเอเชียสวย ยิ่งถ้าได้มาแต่งงานกับหนุ่มยุโรปแล้วล่ะก็ ลูกออกมาหน้าตาจะยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่อย่างเช่นหนุ่มน้อยคนนี้ไง!”หญิงชราบอกก่อนคว้าไทม์มาอุ้มแล้ววางไว้บนตักพร้อมกับหอมแก้มหนึ่งฟอด
“น้าเทเรซ่า ผมอยากจะขอให้ภรรยากับลูกผมพักอยู่ที่นี่สักพักนะครับ”
เทเรซ่ามองดูหลานชายแล้วยิ้มอ่อนโยน เธอเลี้ยงลุคส์มาั้แ่เด็ก และเธอก็รักหลานคนนี้มากไม่ว่าใครจะว่าหลานเธอโหดร้ายยังไง แต่กับเธอแล้วเด็กชายลุคส์ไม่เคยทำกับเธอเช่นนั้นเขายังคงดูแลเอาใจใส่น้าคนนี้ดีเสมอเธอรู้ดีว่าการที่ลุคส์เปลี่ยนจากหนุ่มอ่อนโยนกลายเป็คนแข็งกระด้างเพราะเหตุใด
“จะพักนานเท่าไหร่ก็ได้ อยู่กันเยอะสิดีน้าชอบ”
“ขอบคุณครับน้าเทเรซ่า”
เทเรซ่ามองมาที่หลานชายสายตาของลุคส์ที่มองมาที่ผู้หญิงคนนั้นมันเป็สายตาที่เธอรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนห่วงใยและความรัก เธอขอแค่เพียงหลานชายของเธอได้พบความรักที่แท้จริงก็พอ
“เดี๋ยวน้าจะไปทำอาหารให้ทานกันนะ เพิ่งมาถึงคงจะหิวกันแล้ว”
“ครับ”
“เดี๋ยวปรางค์ไปช่วยนะคะ”หญิงสาวรีบอาสาก่อนจะเดินเข้าครัวไปพร้อมกับเทเรซ่า
ไทม์มองแม่เดินไปที่ครับ ร่างเล็กหันมาหาพ่อพลางเขยิบเข้ามาใกล้ๆลุคส์อุ้มบุตรชายไว้แล้วพาเดินออกมานอกบ้านเด็กชายยิ้มร่าเมื่อเห็นเ้าตูบน่ารักสองสามตัวชายหนุ่มวางบุตรชายลง ไทม์รีบวิ่งออกไปหาเ้าตูบทันทีดวงตาเขามองไปทางร่างเล็กแล้วยิ้มออกมา
มือหนาคว้าโทรศัพท์ออกมาแล้วรีบต่อสายถึงบอดี้การ์ดเขาอีกครั้งถึงแม้เขากำลังอยู่ในสถานที่ที่สามารถให้การปกป้องคุ้มครองผู้หญิงของเขาและลูกได้สะดวกแล้วแต่หากเมื่อไหร่ที่ลูกัสถูกเรียกกลับมาจากเมืองไทยมันจะต้องยุ่งมากแน่ๆเพราะเขาเองก็ไม่ได้เก่งกาจถึงขนาดจะรับมือกับนักฆ่าที่ถูกฝึกมาหลายปีเช่นลูกัสได้คงมีแต่มาติชเท่านั้นที่จะสามารถปราบลูกัสได้
เขาอยากจะรู้นักว่าตาเฒ่าเมแกนเมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้ซักทีช่างเป็ผู้ชายที่กัดไม่ปล่อยไม่ยอมจบสิ้นเขาอุตส่าห์จบเื่ทุกอย่างไม่เอาความปล่อยไปในวันที่เขารู้ความจริงเขาทนกล้ำกลืนตัดใจไม่ทำร้ายพ่อบังเกิดเกล้าตัวเองแล้วแต่ทำไมตาเฒ่านั้นไม่เลิกเสียที
“ครับนาย!”
“ตอนนี้ตามลูกัสอยู่ใช่ไหม?”ลุคส์ถามบอดี้การ์ดตัวเองเสียงเครียด
“ใช่ครับนาย”
“ตามมันต่อไป แล้วโทรมารายงานฉันทุกระยะด้วย”
“ได้ครับนาย”
“ระวังตัวด้วยมาติช!”ชายหนุ่มตัดบทแล้ววางสายพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ลุคส์เหม่อมองออกไปที่วิวทิวทัศน์รอบๆและหยุดลงที่บุตรชายที่กำลังเล่นกับสุนัขร่างสูงใหญ่เดินทอดน่องไปหาบุตรชายพร้อมกับย่อกายลงเพื่อเล่นสนุกเป็เพื่อนกับร่างเล็กไทม์ยิ้มออกมาพลางกระโจนกอดบิดาเมื่อโดนสุนัขวิ่งไล่ตามร่างสูงใหญ่รีบแบกบุตรชายไว้บนบ่าก่อนจะพาเดินไปรอบๆ สนามหน้าบ้านด้วยความสุข
ความสุข... ขอให้มันอยู่กับเขาแบบนี้ไปนานๆ หน่อยได้ไหมอย่าเพิ่งจากเขาไปเร็วนักเลยเพราะเขายังอยากดื่มด่ำกับมันและทำความรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่าความสุขนี้ตลอดไป
3K
