วันสอบไฟนอลมาถึงเร็วกว่าที่โจคิด ห้องสอบเต็มไปด้วยกลิ่นความเครียดและเสียงปากกาขยับขยุกขยิก
โจ นักศึกษาปีหนึ่งสุดชิล (แต่จริง ๆ เครียดจนท้องไส้ปั่นป่วน) นั่งจ้องข้อสอบประวัติศาสตร์โบราณที่เหมือนเขียนด้วยภาษามนุษย์ต่างดาว
“จักรวรรดิโรมันก่อตั้งเมื่อไหร่? ราชวงศ์อะไรครองอียิปต์ยุคเฮลเลนิสติก?”
โจอยากกรี๊ดออกมา
ใครจะไปรู้วะ!
แต่แปลกมาก ระหว่างที่นั่งเหงื่อแตก มือสั่น ๆ จับปากกา โจรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในหัว มันไม่ใช่ความรู้ที่เคยอ่านมา (เพราะไม่ได้อ่าน) แต่มันเหมือน…
เสียงผู้ชาย?
เสียงทุ้ม ๆ กระซิบชัดเจน
“ข้อหนึ่ง ปี 753 ก่อนคริสตกาล ข้อสอง ราชวงศ์ทอเลมี”
โจสะดุ้ง มองซ้ายขวา ไม่มีใครนั่งใกล้เลย แล้วเสียงนี่มาจากไหนวะ? แต่ไม่มีเวลาคิดมาก โจรีบจดตามที่ได้ยิน มั่ว ๆ แต่ก็มั่นใจแปลก ๆ เหมือนมีเทพเ้าคอยบอกคำตอบ
สองชั่วโมงผ่านไป โจเดินออกจากห้องสอบด้วยสีหน้างง ๆ
“กูเขียนได้เยอะขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่?”
เพื่อน ๆ ที่เจอกันหน้าห้องสอบถามใหญ่
“มึงเขียนได้เหรอ โจ? ข้อสอบโหดชิบ!”
โจได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ
“ก็… พอได้มั้ง”
แต่ในใจนี่แบบ อะไรกันวะเนี่ย!
สองอาทิตย์ต่อมา วันประกาศผลสอบมาถึง โจเปิดดูคะแนนในระบบออนไลน์ด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
ปรากฏว่า… ผ่าน! ทุกวิชา! ประวัติศาสตร์ที่คิดว่าตายแน่ได้ B+ วิชาอื่น ๆ ก็รอดหมด
โจถึงกับะโโลดเต้นในห้องหอพัก จนเพื่อนห้องข้าง ๆ เคาะกำแพงประท้วง
“เงียบหน่อยดิ มึง!”
“กูรอดแล้ววว!”
โจะโ รู้สึกเหมือนยกูเาออกจากอก เพื่อน ๆ ในกลุ่มไลน์ถึงกับอึ้ง
“โจ มึงโกงข้อสอบมาเหรอวะ ทำได้ไง?”
แม้แต่อาจารย์ประวัติศาสตร์ที่เคยขู่ให้โจเก็บกระเป๋ายังทำหน้างง ๆ ตอนเจอกันในคลาส
“นายจิรายุทธ์ ทำได้ดีเกินคาด อย่าทำให้ฉันผิดหวังในเทอมหน้านะ”
โจได้แต่ยิ้มรับ แต่ในใจก็งงหนักกว่าเดิม
“กูเก่งขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่วะ?”
คืนนั้น โจทิ้งตัวลงบนเตียงในห้องหอพักรก ๆ ด้วยความโล่งใจ หนังสือเรียนที่กองพะเนินยังอยู่ที่เดิม (ไม่ได้แตะเลย) โจหลับตาลงด้วยรอยยิ้ม
แต่แล้ว… ฝันแปลก ๆ ก็เริ่มขึ้น
ในฝัน โจยืนอยู่ในสวนหลังตึกเรียน มันมืดสนิท มีแค่แสงจันทร์ส่องลงมาที่แท่นหินตรงกลาง และบนแท่นนั้นคือ “โรมัน” รูปปั้นชายเปลือยที่โจเคยไปวางน้ำแดงให้ กล้ามแน่น ๆ จากหินอ่อนดูสมจริงยิ่งกว่าตอนเห็นด้วยตา หน้าตาคมเข้ม ผมหยักศกที่เหมือนจะนุ่มถ้าได้จับ
แล้วจู่ ๆ รูปปั้นนั้น… ขยับ!
โจตาโต รูปปั้นโรมันก้าวลงจากแท่น เดินตรงมาหาด้วยท่าทางสง่างามเหมือนเทพเ้ากรีก
เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้น
“ข้าช่วยเ้าแล้ว เ้าต้องให้อะไรข้าแลกเปลี่ยน”
โจชะงัก มองหน้าตาหล่อ ๆ ของโรมันแล้วรู้สึกหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว
“ห…หา? ช่วยอะไร? แลกเปลี่ยนอะไร?”
โจถามเสียงสั่น แต่โรมันแค่ยิ้มเ้าเล่ห์ ไม่ตอบอะไร แล้วทุกอย่างก็จางหายไป
“อะไรเนี่ย!”
โจสะดุ้งตื่น ตัวเปียกเหงื่อ มองนาฬิกา ตีสี่กว่า ๆ ห้องยังมืดอยู่ โจตบหน้าตัวเองเบา ๆ
“ฝันบ้าอะไรเนี่ย! รูปปั้นพูดได้? มึงบ้าไปแล้วแน่ ๆ โจ!”
แต่ถึงจะบอกตัวเองว่าเป็แค่ฝัน ความรู้สึกแปลก ๆ มันก็ยังค้างอยู่ในใจ เสียงในห้องสอบ… มันเหมือนเสียงในฝันเป๊ะเลยนี่หว่า
เช้าวันต่อมา โจตื่นมาด้วยความรู้สึกสับสน ระหว่างกินข้าวเช้า (บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป) ก็คิดไปเรื่อย
“หรือน้ำแดงที่กูวางไว้มันศักดิ์สิทธิ์จริงวะ?”
โจหัวเราะกับตัวเอง
“บ้าไปแล้ว มึง ศักดิ์สิทธิ์อะไร รูปปั้นมันแค่หิน!”
แต่พอคิดถึงคำพูดในฝันว่า “แลกเปลี่ยน” โจก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้ มันจะมีอะไรที่ต้องแลกเปลี่ยนจริง ๆ เหรอ?
โจตัดสินใจไม่บอกเื่นี้กับเต๋า เพราะถ้าบอกไป ไอ้เต๋าต้องแซวว่าโจเพี้ยนหนักกว่าเดิมแน่ ๆ แต่ความสงสัยมันเริ่มก่อตัวในใจ
โจมองออกไปนอกหน้าต่างหอพัก เห็นตึกเรียนไกล ๆ แล้วนึกถึงสวนหลังตึก
“หรือกูควรไปดูโรมันอีกรอบดี?”
โจส่ายหัวไล่ความคิดนั้นทิ้ง
“มึงบ้าจริง ๆ แล้วโจ อย่าไปคิดมาก!”
แต่ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้น โจก็รู้สึกว่าเื่มันไม่จบแค่นี้
4K
