“ศิษย์พี่จะไปที่ใดกันก่อนหรือเ้าค่ะ”
“พวกเราจะไปที่เขตแดนมนุษย์กัน แต่ระยะทางที่จะไปนั้นไกลถึงหนึ่งร้อยล้านลี้ อันตรายมีอยู่มากมายระหว่างการเดินทาง หากเป็ผู้ฝึนตนเซียนจากดินแดนที่พวกเราอยู่เดินทางไปในเขตแดนมนุษย์ การเดินทางใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงสี่ปี”
“ศิษย์พี่หากเป็ผู้ฝึกฝนจากเขตดินแดนมนุษย์เดินทางมายังเขตดินแดนผู้ฝึกตนเซียนเล่า ต้องใช้เวลาระยะเวลาแค่เท่าใด”
“เหยาเอ่อร์ จากที่ศิษย์พี่รู้มานั้นยังไม่มีผู้ฝึกฝนจากเขตแดนมนุษย์มาถึงยังดินแดนผู้ฝึกตนเซียนเลย แต่ว่าอาจารย์เคยกล่าวเอาไว้หากผู้ที่มาจากเขตแดนมนุษย์เดินทางมายังดินแดนผู้ฝึกตนเซียนต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าสิบปีเลยทีเดียว”
“ศิษย์พี่คือว่า…”
“เ้ามีเื่อันใดภายในใจบอกกล่าวกับศิษย์พี่ได้”
“ศิษย์พี่ท่านจำเื่ราวเมื่อหลายปีก่อนได้หรือไม่ ที่ข้าจำเป็ต้องปลอมตัวเป็บุรุษเพื่อความปลอดภัยของข้า”
“ข้าย่อมจำได้เหยาเอ๋อร์”
“ศิษย์พี่ที่จริงแล้วข้าอาศัยอยู่ในเขตดินแดนมนุษย์ ตัวข้าคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของผู้นำตระกูลหลิน ตระกูลของข้าอยู่ในอาณาจักรเพลิงศักดิ์สิทธิ์ เป็หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของอาณาจักร ในคืนวันนั้นศัตรูบุกรุกเข้ามา ท่านพ่อได้บอกกับข้าว่าคนของราชวงศ์ร่วมมือกับอีกสามตระกูลเพื่อกำจัดตระกูลหลิน ท่านพ่อรู้ดีว่าศัตรูครั้งนี้ยากจะรับมือจึงให้ผู้าุโของตระกูลพาข้าหลบหนีออกมา ในตอนนั้นข้าอายุเพียงหกขวบเท่านั้น ”
“อาจารย์เจอเ้าได้เยี่ยงไรเหยาเอ่อร์ ”
“ในตอนนั้นข้ากับผู้าุโหนีจากศัตรูไม่พ้น ผู้าุโสู้กับศัตรูจนตัวตาย ในขณะที่ข้ากำลังจะถูกฆ่ากับมีชายชรานิรนามมาช่วยเหลือ ชายชรานิรนามนั้นมีนามว่าหวงจื่อเหริน หลังได้ช่วยเหลือชีวิตข้า อีกทั้งผู้าุโหวงยังเป็ผู้ฝึกตนอิสระ ทั้งยังพาข้ามายังดินแดนผู้ฝึกตนเซียน เมื่อข้ามาถึงยังดินแดนผู้ฝึกตนเซียนผู้าุโหวงก็พาข้าไปพบท่านอาจารย์ข้าจึงทราบว่าผู้าุโหวงจื่อเหรินเป็สหายกับท่านอาจารย์ของเราเ้าคะ”
“เื่ราวก็เป็แบบนี้ เช่นนั้นก็เดินทางกันเถอะ หากเจอศัตรูของเ้าข้าจะไม่ละเว้นมันแน่”
“ศิษย์พี่ ข้าขอเป็คนจัดการศัตรูด้วยตัวเองนะเ้าคะ”
“ย่อมได้แน่นอนเหยาเอ่อร์”
หลัวเสวียนใช้ทักษะวิชาพาศิษย์น้องของตนมุ่งหน้าไปยังเขตดินแดนมนุษย์
สามเดือนต่อมา…
“ศิษย์พี่เกาะแห่งนั้นประหลาดยิ่งนักเ้าคะ พวกราลงไปดูกันก่อนหรือไม่”
“ลงไปดูสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
ทั้งสองเดินสำรวจอยู่พักใหญ่ ก็พบเจอกับเขตแดนที่กำลังจะเปิด
“นี้มันเขตดินแดนลับ”
“เขตดินแดนลับหรือเ้าค่ะศิษย์พี่ ถ้ายังนั้นมันต้องมีสมบัติวิเศษเป็แน่ ข้าเคยอ่านเจอในหอตำราของขุนเขาเรา”
“ถ้ายังงั้นก็เข้าไปดูกัน”
“พวกเ้าทั้งสองคนจงหยุดเดียวนี้ เขตดินแดนลับแห่งนี้เป็ของเผ่ามารเรารีบไสหัวออกไปซ่ะ ”
“ฮ่าๆพวกเ้าเผ่ามารช่างกล่าววาจาน่าขำนัก เขตดินแดนลับหาได้เป็ของเผ่ามารของพวกเ้าไม่ ”
“ฮ่าๆๆ ข้าโม่โฉว ผู้าุโแห่งเผ่ามาร หากข้าบอกว่าเขตดินแดนลับของเกาะแห่งนี้เป็ของเผ่ามารมันก็ย่อมเป็ของเผ่ามารเราพวกเ้าสังหารพวกมันทั้งสองซ่ะ”
เผ่ามารกว่าพันตน ต่างถืออาวุธของตนพุ่งเข้าใส่หลัวเสวียน ฝั่งหลัวเสวียนกับเพียงยกมือขึ้นมา แล้วเอ่ยใช้ทักษะ
“วัฏจักรหมื่นกระบี่”
ทักษะของหลัวเสวียนนี้กับปรากฏเป็ปราณกระบี่นับหมื่นเล่มอยู่บนท้องฟ้า
“สังหาร!!”
“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! อ๊ากก!”
เผ่ามารนับพันถูกปราณกระบี่นับหมื่นสังหารจนร่างแหลกสลาย เป็ขี้เถ้า ส่วนผู้าุโของเผ่ามารได้รับาเ็สาหัสและหลบหนีไป
“เหยาเอ๋อร์เข้าไปในเขตแดนลับกัน”
“เ้าค่ะ ศิษย์พี่”
หลัวเสวียนและหลินซูเหยาเข้ามายังภายในเขตดินแดนลับ เมื่อมาถึงหลัวเสวียนนำกระบี่เซียนสังหารออกมาทันที
“หมื่นกระบี่สะบั้น”
“ตูม! ตูม!”
1K
