ชายปริศนากับวันสิ้นโลก

แกคือ นักฆ่า โลกใบนี้ใกล้ที่จะถึ-  

**ท่านโดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เราได้ลงจอดที่สนามบินสวรรณภูมิแล้วค่ะ**

"บ้าเอ้ย คนกำลังฝันเล้ยย แต่ก็เอาเถอะถึงจนได้นะ ไม่ได้มาไทยนานแค่ไหนแล้วนะ สามปีหรอหรือสี่ปีกันนะ" 

ชายหนุ่มได้เดินลงจากเครื่องบิน

"โอ้ เอาละๆมาถึงก็ต้องโทรหาให้ลุงมารับก่อน โอ๊ะรับแล้วๆ ลุงครับผมถึงแล้วครับ"

"อ๋องั้นหรอ โซล รอลุงแปปนึงนะลุงใกล้ที่จะถึงแล้ว"

"คร้าบบบบ "

โซลได้กดว่างสาย

"เอาละๆทำอะไรรอดีนะ ไปกินข้าวรอดีก่าา"

และในเวลานั้นการแจ้งเตือนฉุกเฉินของสนามบินก็ได้เกิดเสียงที่ดังขึ้นและในเวลานั้นก็มีประกาศบอกว่าให้ทุกคนอพยบให้ไว้ที่สุดเพราะว่าตอนนี้มีผู้ติดเชื้อหรือเป็๲อะไรก็ไม่แน่ชัด แต่ลักษนะคล้ายซ้อมบี้ ถ้าคนได้พบเจอให้หนีทัน แล้วก็ยังบอกต่ออีกว่าคนดูแลความปลอดภัยที่นี้ติดเชื้อหมดแล้ว

"หะ....ห้ะ!?? นี้มันเ๱ื่๵๹บ้าอะไรกันครับเนี้ย กูพึ่งมาถึงนะเฮ้ย เ๱ื่๵๹บ้าๆแบบนี้มันสามารถเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริงด้วยหรอ"

**เราได้บอกจุดที่ทุกคนควรจะไปรวมแล้วนะคะได้โปรดทำตามคำสั่งด้วยค่ะ เพราะที่นั้นจะปลดภัยเพราะอีกไม่นานกำลังเสริมจะม-- อ๊าาาาา!!!!**

"เฮ้ยๆนี้มันไม่ปกติแล้วนะเว้ยยย มันเกิดขึ้นจริงหรือว่าเรากำลังฝันกันแน่นะ"

โซลได้ตบหน้าตัวเอง

"จ๊ากก โคตรเจ็บเลยวุ้ย" 

ทันใดนั่นเขาได้หันไปเห็นผู้ติดเชื่อ และจิตใต้สำนึกเขาได้บอกว่าถ้าเข้ายังอยู่ที่นี้ได้เป็๲อาหารมันแน่ๆ

"เฮ้ยๆนี้เราต้องรีบวิ่งไปที่คนประกาศบอกให้ไว้ที่สุด" 

"นี้คุณครับช่วยผมด้วยย!!"

เสียงชายแก่ได้พูดขึ้น

"คุณเป็๲อะไรรึเปล่าครับ"

"อ๋อ ตอนที่คนเริ่มวิ่งไปจุดปลอดภัยนั่นผมก็ไม่ได้คิดอะไรนอกจากว่าต้องวิ่งตามไป แต่ข้อเท้าผมพลิกครับ คือมันคงจะรุนแรงด้วย ได้โปรดช่วยผมด้วยครับไม่ว่าจะเป็๲อะไรผมก็ให้ได้"

ด้วยคำขอร้องของลุงอ้วนแกคนนั้นทำให้เขายากที่จะปฏิเสธ เพราะโซลนั่นคิดว่าในฐานะมนุษย์ด้วยกันควรช่วยเหลือกัน

"ได้ครับลุงเดียวผมผยุงเองครับ พวกติดเชื้อมันยังมาไม่ถึง แต่เราก็ต้องรีบหน่อยนะครับอาจจะเจ็บตรแผลบ้าง"

"ได้ไม่เป็๲ไรชั้นจะอดทน"

เขาได้ผยุงชายแก่ร่างอ้วนและก็รีบหนีเขาไปในเขตปลอดภัยเพื่อที่จะรอการอพยบ และในเมื่อเขาถึงชายแก่ก็ได้พูดขึ้นว่า

"โอ้ยไอ้เด็กบ้าแกช่วยพามาแบบเบาๆไม่ได้รึไง นี้พวกแกมาคุ้มกันชั้นสิ แกไม่รู้รึไงว่าชั้นเป็๲ใคร"

แล้วทหารที่เป็๲กำลังเสริมก็ได้มองไปเห็นชายแก่เขาเลยบอกลูกน้องว่า"รีบไปคุ้มกันท่านคนนั้นเร็ว2-3คน" ลูกน้องที่ได้ยินคำสั่งของหัวหน้าทหารก็ได้รับคำสั่งให้ดูแลชายแกคนนั้นแบบไม่มีทางเลือก และหัวหน้าทหารก็ไดเพูดขึ้นอีกว่า "พ่อหนุ่มเป็๲คนช่วยท่านรองนายกใช่ไหม เก่งมากเลยนะ" แต่แล้วหัวหน้าทหารยังไม่ทันพูดจบประโยคชายแก่ที่รองหัวหน้าบอกว่าเป็๲รองนายกก็ได้พูดว่า

"แกจะไปขอบคุณไอ้เด็กเหลือขอแบบนั้นทำไมกัน แม่งมันทำขาชั้นเจ็บเพิ่มจากเดิ่มอีกนะ"

หัวหน้าทหารได้ทำหน้างงพร้อมหันหน้าไปหาโซลแล้วพูดว่า "ขอโทษทีนะพ่อหนุ่ม" 

"ไม่เป็๲ไรครับ" โซลได้พูดขึ้นพร้อมใบหน้าที่ยิ้ม

และในเวลาต่อมาเมื่อทุกคนสงบลงหัวหน้าทหารได้บอกว่า "เราจะออกไปจากที่นี้ในตอนเช้าของพรุ่งนี้ เพราะว่ารถที่จะใช้ในการอพยบกำลังจะมา และเราไม่รู้ว่าจะถึงตอนไหน เพราะว่าการติดต่อสื่อสารใช้งานไม่ได้"

แต่โซลนั้นคิดว่า"ถ้าอยู่ที่นี้นานกว่านี้แย่แน่ นี้เป็๲สนามบินเสียงเตือนที่ดังขนาดนี้และไม่มีใครไปปิด จากความคิดเราแล้วถ้าเกิดมันเป็๲ซอมบี้จริงๆละก็ แย่เลยละ สนามบินมีคนอยู่ไม่น้อยและคนที่รอดมาได้นั้นมีแค่31คน เป็๲คนชรา7 เด็กอีก3 และวัยรุ่นอีก21 ถึงจะบอกว่าวันรุ่ยก็เถอะแต่ผู้หญิงตั้ง 14คน แบบนี้แย่ของจริงเลยละ" 

และในขณะที่โซลกำลังคิดอยู่นั้นก็มีทหารรายหนึ่งบอกว่า "หัวหน้าครับแย่แล้วซอมบี้จากด้านนอกกำลังจะเข้ามาในสนามบินครับ จากการสังกตุแล้วผมพบว่าพวกผู้ติดเชื้อหรือซอมบี้นั้นจะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาตัวเองแต่สามารถรับรู้ได้จากเสียงครับ"

"นั่นไงอิเวง ว่าแล้วแต่ถ้าแบบนี้เราจะเอาไงดีรถอพยบมาไม่ได้แน่แบบนี้เพราะซอมบี้ด้านหน้าก็เยอะ แล้วถ้าถนนรถติดอีกละ แต่เราจะหนีออกไปยังไงละด้วยความสามารถตัวเราตอนนี้ออกไปก็มีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้ง" โซลได้คิดหนัก