ตอนที่ 2
“เธอก็ไม่ได้สวยนะจะเล่นตัวทำไม” ใบหน้าหล่อคมก้มลงไปพูดใกล้หูแดงเบาๆกลิ่นเหล้าที่ออกมาพร้อมลมอุ่นๆ จากปากทำให้นิรู้ได้ทันทีว่ากวินนั้นไม่ได้ส่างเมาขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียวโดยเฉพาะคำพูดหมาๆ ที่หลุดออกมา แสดงให้เห็นว่าตอนนี้กวินมีความสามารถในการย้ำยั้งชั่งใจที่ค่อนข้างต่ำเลยทีเดียว
แต่ถึงชายหนุ่มจะคิดอย่างนั้นก็คงไม่แปลกเพราะก่อนหน้านี้ นิมักจะซื้อของขวัญไปให้เขาทุกเทศกาล หนำซ้ำยังพยายามทำขนมอร่อยๆฝากคนใกล้ตัวไปให้เขาเสมอ แต่เพราะเหตุผลบางอย่าง ทำให้่หลังมานี้นิเริ่มเงียบและไม่ค่อยโผล่หน้าไปให้เขาเห็นเหมือนเมื่อก่อน
“ใช่ค่ะนิไม่สวย เพราะฉะนั้นปล่อยนิเถอะนะคะ” ร่างกายของคนตัวเล็กขัดขืนแต่ปากก็ยอมรับว่าสิ่งที่กวินพูดออกมาคือเื่จริงเธอไม่ได้อะไรเหมาะสมกับกวินเลยแม้แน่นิดเดียว
พอคนใต้วงแขนเริ่มดิ้นแรงกวินจึงเปลี่ยนท่าในการพันธนาการ เขาจับของแขนบางขึ้นไปขึงติดกับกำลังแพงเหนือศีรษะก่อนจะใช้จมูกคมสันของตัวเองก้มลงไปคลอเคลียใบหน้าเล็กเธอ
กลิ่นครีมทาหน้าอ่อนๆของผู้หญิงมันปลุกเร้าอารมณ์ของกวินได้ไม่ต่างจากกลิ่นน้ำหอมราคาแพง
“เธออยากได้ฉันไม่ใช่หรอ” ดวงตาคมจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของอีกฝ่ายเพื่อกดดันหาคำตอบกวินรู้สึกสนุกเหมือนได้เล่นเกมส์ไล่จับในสมัยเด็กต่อให้นิจะทำท่าทีแข็งกระด้างเพื่อปฏิเสธเขาอย่างไร แต่ร่างกายที่สั่นเทานั่นก็ยืนยันได้ชัดเจนว่าเธอก็เป็ได้แค่ลูกไก่ในกำมือ
“ไม่…”
ััร้อนผ่าวถูกส่งมาประกบริมฝีปากบางจนเธอไม่สามารถพูดอะไรได้ต่อแม้นิจะพยายามขบปากแน่น แต่ลิ้นนุ่มของอีกฝ่ายก็สามารถสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธอได้เมื่อนิไม่สามารถกลั้นลมหายใจไปนานกว่านั้น
พอกวินบดขยี้จูบที่ปากหวานอย่างพึงพอใจเขาก็ถอนริมฝีปากออกแล้วไปซุกไซ้ที่ซอกคอบางอย่างช่ำชองนิทำได้แค่ส่งเสียงครวญครางในลำคอเบาๆ เพราะแม้จะใช้แรงทั้งหมดที่มีตัวของเธอก็ยังถูกตรึงติดกับกำแพงจนไม่สามารถขยับไปไหนได้
“อย่าจับตรงนั้นนะค่ะ” นิรีบร้องห้ามเมื่อตอนนี้กวินรวบมือทั้งสองข้างของเธอมาไว้ด้วยกันเพียงมือข้างเดียวแล้วใช้มืออีกข้างของเขาลงไปัั่ล่างของเธอ และเพราะเป็กางเกงนอนแบบสบายทำให้กวินถอดมันออกอย่างไม่ยากเย็น
่เวลานั้นเองนิทั้งรู้สึกอับอายและรู้สึกโมโหไม่คิดว่าผู้ชายที่เธอเฝ้าทำดีด้วยจะบังคับฝืนใจเธอราวกับเป็ทาสอารมณ์
กวินไม่ได้ฟังคำทักท้วงใดๆของอีกฝ่าย เขาก้มหน้าลงไปซุกเนินนุ่มทั้งสองข้างของคนตัวเล็กอย่างหิวกระหายดูเหมือนว่าความเมาจะทำให้ความ้าทางเพศของคนเราสูงขึ้น นั้นจะเป็เื่จริง
พอถูกเล้าโลมไปทั่วร่างกายเรี่ยวแรงในการขัดขืนของนิก็ต่ำลงไปด้วย กล้ามเนื้อเธออ่อนระทวยราวกับคนไร้เรียวแรงแม้ว่าตอนนี้กวินจะปล่อยร่างกายเธอให้เป็อิสระแล้วแต่เธอก็ยังดิ้นไปไหนไม่รอดอยู่ดี
“ฮึก อื้อ” นิทำให้แค่เงยหน้ามองไฟที่สว่างอยู่บนเพดานและปล่อยให้อีกฝ่ายแต่งแต้มรอยหวานบนร่างกายของตัวเองได้อย่างตามใจเธอไม่รู้เลยว่าที่ตัวเองตัวแข็งทื่อเป็ท่อนไม้เพราะหมดแรงดิ้น หรือเพราะตั้งใจจำยอมผู้ชายคนที่กำลังอุ้มประคองร่างเธออยู่กันแน่
แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรตอนนี้ท่อนเอ็นแกร่งก็ถูกยัดเข้ามาภายในตัวเธอตามความตั้งใจของกวินเรียบร้อยแล้วนิทำได้แค่รองรับแรงกระแทกของผู้ชายที่พยายามจะส่งความเสียวซ่านเข้ามาในร่างกายเธอ
นิยอมรับว่ารู้สึกดีแต่เป็ความรู้สึกดีที่เธอรังเกียจที่สุดการกระทำของกวินทำให้เธอนึกไปถึงวันที่เธอรู้สึกแย่ที่สุดในชีวิตวันที่สร้างปมและจุดด่างพล้อยในชีวิตของเธอจนทำให้รู้สึกไร้ค่าจนคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับผู้ชายคนไหนอีกเลย
เหตุการณ์วันที่นิและเพื่อนกลายเป็เมียของผู้ชายคนเดียวกันผ่านไปหลายวันนิพยายามเยียวยาจิตใจของตัวเองด้วยการกลับไปอยู่บ้าน ส่วนเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนิไม่ได้เล่าให้ดาฟังแต่อย่างใด
บ้านนิอยู่ที่ชานเมืองในจังหวัดเดียวกันแต่เพราะอยากประหยัดเวลาในการเดินทางไปเรียนทำให้นิตัดสินใจเช่าหอราคาถูกอยู่เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย
ที่บ้านหลังเล็กๆหลังนี้ นิอาศัยอยู่กับยายเพียงสองคน พ่อของนิตายไปั้แ่เธอยังเด็กส่วนแม่มีครอบครัวใหม่และย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ต่างประเทศ นิจึงเติบโตมากับคนแก่หัวโบราณนินิสัยหวงตัว ขี้เกรงใจ และตามไม่ทันคน ทำให้เธอมักถูกเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ
“นิ ทำไมใส่กางโปรงสั้นแบบนั้นล่ะลูกข้าบอกเอ็งกี่ครั้งแล้วว่าเป็สาวเป็นางต้องแต่งตัวให้เรียบร้อย” พอผู้หญิงร่างเล็กเดินเข้ามาในบ้านยายฉิมก็เอ่ยทักหลานสาวราวกับจับผิด ทั้งที่กระโปรงที่ถูกรีดเป็กลีบมีความยาวเกินเข่าแต่มันก็ยังยาวไม่พอทำหรับคนแก่ของบ้าน
ยายฉิมค่อนข้างกังวลเื่การแต่งตัวของหลานสาวและการเลือกคบคนบั้นปลายชีวิตของคนแก่ไม่ห่วงว่าหลานสาวเพียงคนเดียวจะเรียบจบเมื่อใด เธอขอแค่ไม่ให้หลานสาวท้องก่อนแต่งจนต้องกลายเป็ขี้ปากของชาวบ้านเป็พอ
เพื่อตัดปัญหานิรีบขึ้นไปบนบ้านเพื่อเปลี่ยนเป็กางเกงขายาวแบบที่ยายฉิมชอบทันที
กิจกรรมส่วนใหญ่เมื่อกลับมาบ้านนิจะช่วยคุณยายทำความสะอาดบ้าน รดน้ำต้นไม้และก็พาคุณยายไปเดินตลาดใกล้บ้านใน่เย็น นิมักจะตุนวัตถุดิบในการทำอาหาร ผักผลไม้ไว้ให้คุณยายเสมอ
“วันนี้มีหลานสาวกลับมาช่วยจ่ายตลาดหรอจ๊ะยายฉิมหายไปนาน ฉันคิดว่าย้ายไปอยู่กับลูกกับผัวเสียแล้ว” บ่อยครั้งที่แม่ค้านั่งตลาดขายปูขายปลามักจะเอ่ยแซวกันอย่างอารมณ์ขันซึ่งในชุมชนระแวกนี้ชาวบ้านหลายคนก็นิสัยไม่ค่อยต่างกัน
“ไม่ต้องสนใจนะจ๊ะยาย ไปดูผักทางโน่นกันดีกว่า” นิพยายามประคองแขนยายเดินไปอีกฝั่งด้วยกลัวว่าคนเป็ยายจะคิดมาก
“เอ็งห้ามทำแบบนี้พวกนั้นพูดเด็ดขาดเลยนะนิเก็บความบริสุทธิ์ของเอ็งไว้ให้ผู้ชายที่ดี จำคำที่ยายสอนได้ไหม” พอถึงบ้านยายฉิมก็รีบหันไปกำชับหลานสาว เธอบ่มเพาะเลี้ยงเมล็ดพันธ์ต้นนี้มาั้แ่เล็กๆคอยสั่งสอนให้รักนวลสงวนตัว แต่เพราะสังคมสมัยนี้มันล่อแหลมยายฉิมจึงอดกังวลใจไม่ได้ที่จะพูดเื่เดิมซ้ำไปมา
“จ้ะยาย นิไม่ท้องก่อนแต่งหรอก” นิพูดเพื่อให้ยายมั่นใจทั้งที่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนว่ายาคุมฉุกเฉินที่ตัวเองกินไปจะได้ผลหรือเปล่าถ้าเอาอย่างแน่นอนก็ต้องรออีกประมาณหนึ่งเดือน เธอถึงจะต้องลองตรวจอีกทีเพราะเื่ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับกวินคืนนั้นไม่ได้มีวิธีการป้องกันอะไรเลย
เื่นี้ก็เป็อีกหนึ่งเื่ที่นิได้แต่พะวงอยู่ในใจจะปรึกษาใครก็ไม่ได้ เธอจึงเลือกที่จะเก็บความเครียดไว้คนเดียว