ทำไมผมเกิดใหม่แล้วตัวโตขึ้น!(จบ)

2
#เขาร้องไห้ทำไม?#

แล้วผมก็กลายมาเป็นวิญญาณอย่างตอนนี้แหละครับ มองการไล่ล่าของคนของพ่อผมไล่จับมัน มองเห็นภาพพี่ชายพี่สาวและแม่กอดร่างของผมไว้ พร้อมร้องไห้จนใจแทบขาด ผมเจ็บปวดใจแม้จะกลายเป็นวิญญาณไปแล้ว

จนถึงวันเผาร่างของผม เห็นคนอื่นๆ เห็นเพื่อนๆ ที่ทำงานและเพื่อนในกลุ่มที่สนิทเล็กน้อย และเพื่อนสนิทมากๆ พอๆ กับฟาง. แต่สองคนนี้จะสนิทกว่าเพราะเราเรียนมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาล เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ในท้อง (พ่อแม่เป็นเพื่อนกัน) ชื่อกานกับนับ มันเป็นแฟนกับครับไปแต่งงานที่ ต่างประเทศแล้วอยู่นู่นถาวรกับครอบครัวฝั่งนับเลย

ผมคิดถึงพวกมันจังอยากกอดแน่นๆ แต่คงทำไม่ได้ เสียใจที่เชื่อใจคนผิดมาตลอด กานกับนับเคยเพื่อนผมเรื่องฟางมันแปลกๆ มานานแล้วแต่ผมเลือกที่จะไม่เชื่อ พอมาถึงวันนี้ก็กลายเป็นทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

เมื่อทุกคนต่างมาวางดอกไหมให้ผม ผมไม่กล้าเดินขึ้นไปดูร่างของตัวเองด้วยซ้ำ ได้แต่มองอยู่ห่างๆ ตรงบันไดทางขึ้น อยู่ๆ ก็รู้สึกเปียกบริเวณมือ ผมเลยก้มลงมอง มันก็ไม่มีอะไร

แต่แปลก...ทำไมวิญญาณถึงมีความรู้สึกนี้ด้วยล่ะ

เมื่อผมเงินหน้าขึ้นมามองที่โลงอีกครั้ง ...ผมเห็นเป็น ผช. ใส่สูทเข้ารูป ร่างกายสมชายชาตรี ใบหน้าหล่อ....นี่มัน! สเปคผมเลยนะ! ...อะแฮ่ม! ข้ามๆ เรื่องนั้นไปก่อน สิ่งที่ผมจะบอกคือ เขาจับมือผมขึ้นมา ใบหน้านิ่งๆ นั้นมีน้ำตา...น้ำตาที่หยดโดนมือผม... ผมไม่เข้าใจ เขาเป็นใคร? ทำไมถึงร้อง? ทำไมทำเหมือนเรารู้จักกันทั้งๆ ที่ผมจำเขาไม่ได้ แปลก...

เมื่อเขาเช็ดน้ำตาเสร็จพร้อมสวมแว่นดำปิดดวงตาแสนรักและอาวรณ์คู่นั้น คุณพ่อก็เดินมาตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมพยักหน้าให้ ...หลังจากนั้นเขาก็เดินไปข้างแม่ผมพยุงแม่ที่จะล้มลงตลอดเวลา...จมูกโด่งๆ แดงเหมือนอดกลั้นอะไรบางอย่าง คงไม่พ้นน้ำตาที่ไหล่ลงเบาๆ นั้น กว่าทุกอย่างจะเสร็จก็ตกเย็น ทุกคนแยกย้าย ลูกน้องของพ่อ ร่างสูงและเพื่อนผมต่างช่วยกันเก็บของ ...

ตอนนี้เหลือเพียงแต่ญาติที่สนิทมิตรสหายบางตาเท่านั้น ที่อยู่รอทำบุญให้วิญญาณของผมก่อนเอารูปผมกลับบ้าน...หลังจากพระสวดเสร็จ พวกเราต่างนั่งไหว้เมื่อพระท่านเดินออกไป

ส่วนผมนั่งอยู่บริเวณหลังคุณแม่กับเขาคนนั้น ก้มกราบพระเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นท่านเจ้าอาวาสกล่าวว่า ...

“ทุกอย่างยังต้องเดินต่อ หมดทุกข์หมดโศกในตอนนี้เสียทีนะ อย่าเสียใจไปเลย มีวาสนาต่อกันนานเพียงใดสุดท้ายก็มาพอเจอกันอยู่ดี ทำบุญร่วมชาติกันมากี่พบแล้วละ”

“หลวงพ่อหมายความว่าอย่างไรนะครับ” พ่อผมถามท่าน

“ทุกอย่างถูกลิขิตมาแล้ว...อาตมาขอตัวก่อน”

“กราบลาครับหลวงพ่อ”

ผมได้แต่มองตามท่านไป...ท่าหมายความว่าอย่างไรกันนะ...

ส่วนทางกลุ่มคนที่รออยู่ต่างอดคิดตามไม่ได้...มีเพียงร่างสูงใหญ่อย่างใหญ่เท่านั้น ที่เข้าใจอะไรบางอย่างได้...หันไปมองทางพ่อแม่ของผมที่มีผมนั่งมองพวกท่านอยู่พร้อมพูดว่า

“ไม่ว่ายังไงผมจะต้องหาน้องให้เจอ...ไม่ว่าจะในชาตินี้หรือชาติหน้า...ผมสัญญา”

แล้วแม่ผมก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกอดร่างสูงใหญ่เอาไว้

“ฮือออ. ใหญ่สัญญากับแม่นะว่าจะต้องตามหาน้องให้เจอ ไม่ว่ายังไงอย่าทิ้งน้องไว้คนเดียวนะลูก ฮือออ”

“ผมสัญญาครับ”

พร้อมสายตาที่มองตรงมาที่ผม...บังเอิญหรอ? แปลกจัง

ก่อนที่ผมจะหายไปจากตรงนั้น...ผมก็ได้ยินเสียงที่แผ่วเบากับกระซิบว่า

“พี่จะหาเราจนเจอ พี่สัญญา”

...
..
.

“ผมจะรอนะครับ...พี่ใหญ่”
...
..
.

เฮือก!

ร่างสูงโปร่ง180เมตรสะดุ้งลุกจากเตียงนอน เสื้อกล้ามสีขาวแนบไปกับกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอน แปดลูกนั้นเบาๆ หุ่นของคนออกกำลังกายที่ดูดีเอามากๆ ผิวขาวอมชมพู ปากบางสีชมพูระเรื่อ ตากลมโต ขนตายาวงอน สวนผสมของความหวานที่เข้ากับร่างสูงโปร่งอย่าลงตัว หล่อเหลาไปพร้อมๆ กับความน่ารัก

ผมรู้สึกตัวมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว ในร่างใครก็ไม่รู้ ตอนที่ผมเดินไปหาน้ำกินเพราะคอแห้งมากๆ จากตู้เย็นในห้องครัว ผมก็เหลือบตามองไปเห็นกระจกถึงได้รู้ว่า...ร่างบางที่ผมชอบกลายเป็นคนรูปร่างโปร่งแถมมีกล้ามหน้าท้องแน่นเบาๆ ไปซะแล้ว! ผมรีบวางแก้วก่อนเดินมามองใกล้ๆ กระจกอีกที ขยี้ตาสองครั้ง!

“ม่ายน้าาาาาาา แล้วงี้พี่ใหญ่จะรับได้ไหมเนี่ย!! อ๊ากกกกกกกก”

แล้วผมก็เป็นลมไปตรงนั้นเลยครับ...เอเมน

__________________________#ทูบีคอนตินิวครับ#เขียนสดต่อวันขอรับ ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย#ขอกำลังให้นักเขียนแค่เม้นมาคนละเม้นก็พอครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

#เขาร้องไห้ทำไม?#

นิยายแนะนำ

ทำไมผมเกิดใหม่แล้วตัวโตขึ้น!(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

#เขาร้องไห้ทำไม?#

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้