เมื่อเห็นใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อเจียงอิ๋งอิ๋งจึงแสร้งหัวเราะเสียงหวานออดอ้อน “พี่เหยาพี่ต้องปกป้องฉันดีๆ นะคะ!”
ฝีเท้าของเสิ่นเหยาชะงักงันไปชั่วครู่ก่อนจะรีบเร่งความเร็วขึ้นทันที “เงียบ!”
การซื้อผ้าในสหกรณ์ร้านค้านั้นจำต้องใช้ตั๋วปันส่วนผ้าแถมสีสันยังไม่สวยงามเจียงอิ๋งอิ๋งเดินตามหลังเสิ่นเหยาไปพลางสังเกตเห็นผู้คนมากมายกระซิบกระซาบกันเบาๆแล้วรีบแยกย้ายจากไปอย่างรวดเร็ว
ดูราวกับกำลังส่งรหัสลับอะไรบางอย่าง
ส่วนเสิ่นเหยานั้นดูจะคุ้นเคยกับที่นี่เป็อย่างดีเขานำทางเจียงอิ๋งอิ๋งเลี้ยวลดคดเคี้ยวเข้าไปในตรอกอีกแห่งหนึ่งด้านในมีหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่บนม้านั่ง กำลังก้มหน้าก้มตาเย็บพื้นรองเท้าอยู่
เสิ่นเหยาดึงตัวเจียงอิ๋งอิ๋งเบาๆ“ลองดูสิว่า้าสีไหน?”
เจียงอิ๋งอิ๋งขยับเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าพื้นรองเท้าเ่าั้มีหลากสีสันและทำจากเนื้อผ้าที่แตกต่างกันเธอเข้าใจในทันทีว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘ตัวอย่างผ้า’
เธอนั่งยองๆลง พลางคัดเลือกอยู่ครู่หนึ่งตามแบบร่างชุดในหัว “อันนี้สิบเมตรอันนี้สิบเมตร แล้วก็อันนี้อีกสิบเมตรค่ะ อ้อ แล้วก็ขอเข็มกับด้ายสีต่างๆ ด้วยนะคะ”
ผ้าสามสิบเมตรบวกกับเข็มและด้ายของพวกนี้รวมๆ กันแล้วราคาหลายสิบหยวนทีเดียว
นี่คือการค้าขายรายใหญ่!
หญิงวัยกลางคนลุกพรวดขึ้นมาทันทีเธอเปิดประตูข้างหลังพลางเหลียวมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง“เข้ามาคุยข้างใน”
เมื่อเห็นเสิ่นเหยาพยักหน้าเจียงอิ๋งอิ๋งจึงเดินตามเข้าไปอย่างวางใจหญิงวัยกลางคนเดินเข้าห้องไปแล้วโอบหอบพับผ้าออกมาปึกหนึ่ง“ที่บ้านมีเหลืออยู่แค่นี้แหละ”
มันไม่ใช่ผ้าที่เป็ม้วนสมบูรณ์แต่เป็เศษผ้าประเภทสีนี้หนึ่งเมตร สีนั้นสองเมตร
เจียงอิ๋งอิ๋งใจกระตุกของพวกนี้ล้วนเป็เศษผ้าจากโรงงานทอผ้าแต่ถูกคัดเลือกเฉพาะชิ้นที่ใหญ่พอสมควรออกมาอย่างประณีต
ยังมีเศษผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยอีกบางส่วนซึ่งทำได้เพียงถุงเท้าหรือชุดชั้นในเท่านั้นไม่สามารถนำมาตัดเย็บเป็เสื้อผ้าได้เลย
เจียงอิ๋งอิ๋งส่ายหน้า“ฉันเอาเฉพาะชิ้นที่ยาวหนึ่งเมตรขึ้นไปค่ะ”
หญิงวัยกลางคนคัดเลือกอยู่พักหนึ่งก่อนจะวางลงบนม้านั่งยาวด้านข้าง“ลองดูพวกนี้สิ ใช้ได้ไหม?”
ผ้าเ่าั้มีครบทุกเฉดสีโดยเฉพาะผ้าลายสก็อตสีน้ำเงินชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่ง ซึ่งยาวเกือบสองเมตรกว่า
เจียงอิ๋งอิ๋งจึงพยักหน้าตกลง“ทั้งหมดนี่ราคาเท่าไรคะ?”
หญิงวัยกลางคนกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางชูสองนิ้วขึ้นอย่างระมัดระวัง “ยี่สิบหยวน!”
สามีของเธอเป็คนงานในโรงงานทอผ้าผ้าพวกนี้เป็เศษผ้าเหลือทิ้ง แต่ก็มีบางส่วนที่แอบหยิบติดมือกลับมา
เพราะกลัวจะถูกใครแจ้งจับหลายปีมานี้เธอจึงระวังตัวมากอย่างมากที่สุดก็แค่เอาผ้าชิ้นเล็กไปแลกไข่ไก่ไม่กี่ฟอง
เจียงอิ๋งอิ๋งหยิบเงินสิบห้าหยวนออกมาจากกระเป๋าด้านใน“เท่านี้ได้ไหมคะ ถ้าได้ฉันจะเอาไปเลย”
หญิงวัยกลางคนดูท่าทางไม่ค่อยเต็มใจ“นี่ยังมีเข็มกับด้ายที่ฉันแถมให้พิเศษอีกนะ”
เจียงอิ๋งอิ๋งยิ้มละไม“คุณน้าคะ แค่บอกมาว่าได้หรือไม่ได้เท่านั้นเองค่ะ?”
ยัยเด็กแสบเ้าเล่ห์เอ๊ย!
หญิงวัยกลางคนกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ“เอาไปๆ! ออกไปแล้วก็ซ่อนให้ดีล่ะถ้าโดนจับขึ้นมาไม่เกี่ยวกับฉันนะ!”
เสิ่นเหยาห่อผ้าทั้งหมดซุกไว้ที่หน้าอกของตนเองแล้วจูงมือเจียงอิ๋งอิ๋งเดินออกมาทันที “รีบหน่อยเดี๋ยวพวกกองพลจะมาแถวนี้แล้ว”
แม้ตอนนี้จะไม่เข้มงวดเท่าเมื่อก่อนแต่ถ้าถูกจับได้จริงๆ นอกจากจะถูกปรับเงินแล้ว ไม่แน่อาจจะต้องไปนอนในคุกด้วย!
แล้วก็เป็จริงดังคาดทันทีที่ทั้งสองเดินออกมาจากตรอก ก็เห็นผู้คนด้านหลังเริ่มวิ่งกันฝุ่นตลบ
สีหน้าของเสิ่นเหยาเปลี่ยนไปทันควันเขาโอบเอวอุ้มเจียงอิ๋งอิ๋งลอยเหนือพื้นจากนั้นเพียงสามวินาทีก็พาร่างบางหลบแวบเข้าไปในอีกตรอกหนึ่ง
เขาเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวอีกทั้งยังช่ำชองเส้นทางในละแวกนี้เป็อย่างดีจึงสลัดกลุ่มคนที่วุ่นวายอยู่เื้ัไปได้อย่างรวดเร็ว
เจียงอิ๋งอิ๋งเป็เหมือนตุ๊กตาที่ถูกเขาหิ้วไปมาจนแทบจะอาเจียนออกมา
เมื่อถึงจุดที่ปลอดภัยแล้วเธอจึงหอบหายใจพลางบ่นอุบ “พี่เหยา... พี่...ฉันจะโดนพี่เขย่าจนตายอยู่แล้ว...”
เสิ่นเหยาปรายตามองเธอ“ไม่ใช่เพราะเธออยากซื้อผ้าหรอกหรือไม่อย่างนั้นป่านนี้ฉันคงกลับไปนานแล้ว”
เจียงอิ๋งอิ๋งเอามือทาบอกพลางค้อนขวับใส่เขาอย่างมีจริต“พี่เหยา ฉันเป็ภรรยาพี่นะ พี่คงไม่ทิ้งภรรยาตัวเองหรอกใช่ไหม?”
ภรรยา?ภรรยาคนนี้จะทำอะไรเคยปรึกษาเขาบ้างไหมล่ะ?
เขาเห็นว่าภรรยาคนนี้มีความคิดเป็ของตัวเองจนเกินไปเสียมากกว่า!
เสิ่นเหยายังคงมีท่าทีนิ่งเฉย“เธอใช้เงินไปตั้งเยอะขนาดนี้ ถ้าถึงเวลาขายเสื้อผ้าไม่ออกจะทำยังไง?”
“ก็ใส่เองสิคะ!” เจียงอิ๋งอิ๋งที่ยังสวมชุดกระโปรงตัวนั้นอยู่เธอสำรวจตัวเองด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นถาม “พี่ดูสิ ชุดที่ฉันใส่อยู่นี่สวยไหม?”
เสิ่นเหยาเบือนหน้าหนี“ชุดสวยแล้วมันกินแทนข้าวได้ไหมล่ะ?”
ช่างไม่เข้าใจความสุนทรีย์เอาเสียเลย!
เจียงอิ๋งอิ๋งฮึดฮัดใส่หนึ่งทีก่อนจะเริ่มกังวลขึ้นมา “แล้วเราจะกลับกันยังไงคะ?”
“รออีกสักพัก รถไถของลุงหลี่จะมารับ”
เสิ่นเหยาแหงนมองดวงตะวันพลางลุกขึ้นเดินนำไปข้างหน้า “เราต้องรีบกันหน่อยงานในนาจะโยนให้แม่กับน้องเล็กทำฝ่ายเดียวไม่ได้”
เจียงอิ๋งอิ๋งเหนื่อยจนแทบจะหมดแรง“พักอีกหน่อยไม่ได้หรือคะ?”
“ไม่ได้”
เสิ่นเหยาก้มลงมองเธอ“ถ้าเดินไม่ไหว ฉันจะหิ้วเธอเดินไปเอง”
เจียงอิ๋งอิ๋ง“...”
ระหว่างทางขากลับคนที่นั่งด้านหลังรถลดน้อยลงไปถนัดตา
“เฮ้อ ได้ยินว่าเสิ่นหงชุ่ยกับลูกสาวถูกจับตัวไปแล้วหรือ?”
“จริงหรือเปล่าน่ะ?”
คนสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามลดเสียงกระซิบกระซาบ“เห็นว่าตอนวิ่งหนีทำเนื้อหล่นน่ะพอพยายามจะก้มลงไปเก็บเลยโดนตะครุบตัวไว้ได้!”
เจียงอิ๋งอิ๋งนั่งหลับตาพริ้มแต่ในใจกลับนึกกลัวขึ้นมา โชคดีที่ถูกเสิ่นเหยาลากให้วิ่งหนีไม่อย่างนั้นด้วยร่างกายที่บอบบางอย่างเธอ คงถูกรวบตัวได้ภายในไม่กี่นาทีเป็แน่
ก่อนจะลงรถลุงหลี่ที่ขับอยู่ด้านหน้าจึงเอ่ยปากขึ้น “ฉันได้ยินเขาว่ากันว่าต้องให้ทางหมู่บ้านไปรับตัว ไม่อย่างนั้นคงต้องติดคุก!”
ทุกคนพากันถอนหายใจ“อุตส่าห์เก็บสะสมไข่ไก่มาตั้งหลายเดือนเพื่อจะแลกเนื้อสักชิ้นกลับต้องมาซวยแบบนี้ ไม่รู้ว่าเสิ่นหงชุ่ยคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่!”
เจียงอิ๋งอิ๋งหาวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ“ง่วงจังเลย...”
หลังจากงีบหลับบนรถไถมาครู่หนึ่งเมื่อกลับถึงบ้าน เจียงอิ๋งอิ๋งก็กระปรี้กระเปร่า เปี่ยมไปด้วยพลังในการทำงานเธอตรงเข้าห้องและเริ่มจัดการกับผ้าของเธอทันที
หลี่เสวี่ยเหลียนกับเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นออกไปทำงานที่นาแล้วเสิ่นเหยาหยิบแป้งทอดติดมือไปสองสามชิ้นก่อนจะแบกจอบตามลงนาไปเช่นกัน
ตลอดทั้งบ่ายเจียงอิ๋งอิ๋งหมกตัวอยู่ในห้องเพื่อสร้างแบบร่างชุดเพียงลำพัง
เนื่องจากผ้ามีจำกัดและราคาแพงเธอจึงเลือกตัดเย็บตามขนาดมาตรฐานสากล เพราะผู้หญิงในยุคนี้มีรูปร่างใกล้เคียงกันไม่ค่อยมีใครที่อ้วนเป็พิเศษ
เธอเริ่มจากการตัดชุดกระโปรงสองชุดที่ทรงคล้ายกับตัวที่เธอสวมอยู่เพียงแต่ปรับเปลี่ยนรูปแบบเล็กน้อยและใช้ลายผ้าที่ต่างออกไป
จากนั้นเธอก็ตัดชุดเอี๊ยมกระโปรงที่มาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้าคู่กันและตามด้วยชุดกระโปรงยาวที่มีเสื้อคลุมตัวสั้น
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจตัดชุดกระโปรงทรงพนักงานทั่วไปที่ท่อนบนดูคล้ายเสื้อเชิ้ตและกระโปรงจีบรอบสไตล์สาวหวานอีกหนึ่งตัว
เหตุผลที่เธอทำแต่ชุดกระโปรงก็เพราะว่าชุดกระโปรงไม่ได้้าการตัดเย็บที่เป๊ะมากนักและไม่เน้นรูปร่างมากเกินไปจะสูงหรือเตี้ยกว่ามาตรฐานนิดหน่อยก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรมาก
กว่าพวกเสิ่นเหยาจะกลับจากนาเจียงอิ๋งอิ๋งก็ตัดผ้าเสร็จรวดเดียวหมดทุกชุดแล้วเหลือเพียงขั้นตอนการเย็บเท่านั้น
เมื่อมองเศษผ้าที่วางเป็ชิ้นๆเจียงอิ๋งอิ๋งยิ่งปักใจมั่นว่าเธอต้องหาซื้อจักรเย็บผ้ามาให้ได้
ตาม่เวลาที่จำความได้หลังจากหมดฤดูเก็บเกี่ยวจะมีการประชุมใหญ่ครั้งสำคัญและสายลมแห่งการปฏิรูปจะพัดผ่านไปทั่วทุกระแหง...
เมื่อถึงเวลานั้นอุตสาหกรรมในครัวเรือนจะได้รับอนุญาตเธอจะได้ขายเสื้อผ้าได้อย่างเปิดเผยและสง่างาม!
ด้านนอกบ้านหลี่เสวี่ยเหลียนกลับมาถึงบ้าน เห็นเสิ่นชิ่งหงกำลังไอพลางทำกับข้าวไปด้วยโดยมีหลานชายตัวน้อยสองคนช่วยล้างผักส่วนเจียงอิ๋งอิ๋งเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องทำอะไรก็ไม่รู้
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเห็นสภาพนี้เข้าก็อยากจะเอ่ยปากเหน็บแนมตามสัญชาตญาณแต่พอนึกถึงเนื้อกระต่ายเมื่อวาน เธอก็หุบปากเงียบสนิท
เสิ่นเหยาในตอนนี้ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้อีกแล้วยังไงก็จะหย่ากันอยู่ดี ปล่อยให้เธอวุ่นวายไปตามใจชอบเถอะ
“เจียงอิ๋งอิ๋ง ออกมากินข้าว” เขาเคาะประตูครั้งเดียวแล้วก็ไม่คิดจะเคาะซ้ำ
จะกินหรือไม่กินก็ช่างบ้านนี้ไม่มีใครตามใจเธอหรอก!
287
![COME BACK HOME ภารกิจลับ พานายกลับบ้าน [ มี E-BOOK ใน MEB ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1701096401_30487923.webp)
