ตอนที่ 5 ปกป้องคนของตัวเอง (2)
“ศิษย์น้องหลิน เ้าบอกศิษย์น้องผู้นี้สักหน่อยเถิด ว่าการที่บุกรุกเข้ามาในยอดเขาอื่นโดยพลการเยี่ยงนี้ต้องได้รับโทษเช่นไร”เผิงิฮุยเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบเฉยเ็า
“ผู้ฝ่าฝืนจะต้องหันหน้าเข้าหากำแพงสำนึกผิดในห้องสำนึกตนเป็เวลาสามวันขอรับ” คนข้างกายเอ่ยตอบ
เขาหันไปพูดกับฉือม่ออย่างใจเย็นภายใต้สถานการณ์ร้อนแรง“ในเมื่อเป็เช่นนี้ ข้าก็จะนำความไปเรียนท่านาุโหลินเฉิน จริงด้วย เ้าอีกคน”พูดจบเขาก็หันไปเหลือบมองหลินเฉินทีหนึ่ง
ยามนี้ถ้าเขายังไม่ออกหน้าลงมืออีกลูกศิษย์คงโดนรังแกจนเละเทะแน่ ทว่าสุดท้ายเขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไรสักคำน้ำเสียงอันน่าเกรงขามของใครบางคนก็ดังกังวานไปทั่วโรงอาหารเหอซือซ่าน
“พวกเ้าทำอันใดกันอยู่! ยังไม่รีบไปฝึกฝนร่ำเรียนอีก”สมาธิของหลินเฉินถูกเ้าของเสียงดึงดูดไปทันที และไม่ใช่แค่เขาคนเดียวสายตาของทุกคนในที่นี้ล้วนถูกดึงดูดไปเช่นกัน
เมื่อทุกคนเห็นว่าอีกฝ่ายเป็ใคร ก็พากันก้มศีรษะเอ่ยอย่างเคารพนบนอบโดยพร้อมเพรียง“ท่านอาจารย์”
คนที่เดินเข้ามาคือซือจิ่งเฉิงประมุขแห่งยอดเขาฉางเจี้ยนนั่นเอง
ซือจิ่งเฉิงขมวดคิ้วมองลูกศิษย์ตัวเอง...เหลาะแหละกันเยี่ยงนี้อนาคตจะคว้าชัยชนะในงานประลองเซียนกระบี่ได้อย่างไร เขากวาดตาไปยังกลุ่มคนสุดท้ายก็หยุดลงที่ร่างคนผู้หนึ่ง
ความประหลาดใจบังเกิดขึ้นมาในฉับพลันทว่าเขายังคงแสดงสีหน้าอันน่าเกรงขาม “มองอยู่ได้! มองอะไรกัน! ยังไม่รีบไปฝึกซ้อมอีก”
เมื่อทุกคนถูกซือจิ่งเฉิงตวาดไล่แบบนี้จึงต่างหยิบข้าวของตัวเองแล้วแยกย้ายไปเผิงหยางฮุยมองอาจารย์ของตนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันจากนั้นก็หันไปจ้องหลินเฉินกับฉือม่อด้วยสายตาแข็งกร้าวสุดท้ายก็โยนเสี่ยวหลงเปาไส้มันปูทิ้งลงด้านข้าง หรือก็คือถังขยะ
‘เมื่อข้าไม่ได้กินเ้าก็อย่าคิดจะกินด้วยเหมือนกัน!’ โยนทิ้งแล้วเขาก็พาพรรคพวกกลับออกไปอย่างได้ใจ
ด้วยความน่าเกรงขามของซือจิ่งเฉิงบรรดาลูกศิษย์ในโรงอาหารเหอซือซ่านจึงต่างทยอยกันแยกย้ายไปไม่นานด้านในก็เหลือเพียงซือจิ่งเฉิง หลินเฉิน และฉือม่อแค่สามคน
พอซือจิ่งเฉิงมองหลินเฉินความน่าเกรงขามบนกายเมื่อครู่ก็มลายไปทันควัน เขาลูบปอยผมอย่างปวดหัวก่อนเอ่ยขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “ศิษย์น้องหลินเฉิน เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า”
หลินเฉินค่อยๆ ลุกขึ้นพลางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่มองคนโง่เขลา “ไร้สาระมาโรงอาหารเหอซือซ่านแล้วจะมาทำอะไรได้ ย่อมต้องมากินอาหารเช้าน่ะสิ”
ไม่ได้พบเจอกันเพียงไม่กี่วันวรยุทธ์ของศิษย์น้องผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมขึ้นเรื่อยๆ...ซือจิ่งเฉิงบอกตัวเองว่าห้ามบุ่มบ่ามห้ามวู่วามเชียว เขาสูดหายใจเข้าลึกๆพยายามระงับสติอารมณ์ให้ใจเย็นลงแล้วเคลื่อนสายตาไปบนร่างฉือม่อที่อยู่ข้างกายอีกฝ่ายพลางเอ่ยถาม “นี่ก็คือเด็กคนนั้นสินะ”
“ใช่แล้ว ลูกศิษย์ของข้าเอง นามว่าฉือม่อ” หลินเฉินแนะนำฉือม่อให้ซือจิ่งเฉิงรู้จัก
ซือจิ่งเฉิงมองฉือม่ออย่างละเอียดใกล้ๆสองสามครั้งก็วิจารณ์ในใจ คุณสมบัติไม่เลว หน่วยก้านก็ถือว่ายอดเยี่ยมร่างผอมบางแต่ไม่ถือว่าอ่อนแอ สรุปในหนึ่งประโยคได้ว่า ‘เป็คนที่มีคุณสมบัติดีเลิศในการบำเพ็ญเพียร’
ศิษย์น้องตามีแววไม่เบา ซือจิ่งเฉิงมองฉือม่ออีกครั้ง
หลินเฉินเดินขึ้นไปบดบังสายตาซือจิ่งเฉิง เขาจำได้ในนิยายต้นฉบับเขียนเล่าเอาไว้ว่า ซือจิ่งเฉิงสนใจในตัวฉือม่อมากคิดหาสารพัดวิธีเพื่อทำให้เด็กผู้นี้ตกเป็ศิษย์ของตัวเองแต่ตอนนั้นฉือม่อซาบซึ้งและประทับใจในตัวหลินเฉิน เลยปฏิเสธข้อเสนอของอีกฝ่ายไปแต่ถ้าฉือม่อกราบไหว้ซือจิ่งเฉิงเป็อาจารย์ไปละก็เส้นทางในอนาคตของเขาย่อมรุ่งเรืองเป็แน่ไม่แน่อาจจะเป็ยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงเกรียงไกรเลยด้วย
น่าเสียดายที่เขากลับไปเชื่อใจคนเลว
แต่ตอนนี้ร่างกายนี้เปลี่ยนเปลือกนอกไปแล้วใครหน้าไหนก็อย่าได้คิดจะมาแบ่งลูกศิษย์ของเขาไปเชียว! หลินเฉินปกป้องฉือม่อเอาไว้หลังกายอย่างมิดชิดทำท่าทางราวกับแม่ไก่มีอายุปกป้องลูกเจี๊ยบตัวน้อยแบบนั้น
ซือจิ่งเฉิงไม่เข้าใจการกระทำของศิษย์น้องเขาแค่มองนิดหน่อยเอง เหตุใดศิษย์น้องถึงใจคับแคบเพียงนี้เขาไม่เห็นจะอยากได้อะไรสักหน่อยนี่
“จริงด้วยศิษย์พี่ ถึงวันนั้นก็อย่าลืมเตรียมของขวัญไว้ล่ะ”
“ของขวัญรึ ของขวัญอะไร”
หลินเฉินชี้ไปที่ฉือม่อแล้วชี้มายังตัวเอง พลางปรายตามองเขา“เข้าใจนะขอรับ”
ซือจิ่งเฉิงเข้าใจความหมายของหลินเฉินทันทีแต่ก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาสีหน้าพลันอ่อนโยนผ่อนคลายลง เขาพยักหน้า “เข้าใจแล้วๆถึงเวลานั้นก็รับประกันความพึงพอใจได้เลย”
เมื่อได้ยินซือจิ่งเฉิงเอ่ยเช่นนี้ เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ แม้ซือจิ่งเฉิงจะมีนิสัยฉุนเฉียวแต่ก็เป็คนอัธยาศัยดี หากผูกมิตรด้วยได้ก็เป็เื่ที่ดีซะยิ่งกว่าดีเชียวละ
หลังจากพูดคุยทักทายกันไม่กี่ประโยค หลินเฉินก็พาฉือม่อกลับ
ซือจิ่งเฉิงดึงสายตากลับ แววตามืดมนลงเล็กน้อยไม่รู้ว่าเขารู้สึกไปเองหรือไม่ เขาคิดว่าศิษย์น้องคนนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างไรบอกไม่ถูก
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
408
