มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        สองวันผ่านไป...

        ร่างกายหลงเหยียนผ่านการพักฟื้นมาแล้วฟื้นฟูโดยกายสุริยะ ถึงแม้จะช้าไปหน่อย บาดแผลก็ดีขึ้นบ้างแล้วทั้งยังกินสมุนไพรในตระกูล ทำให้ชีพจรไหลเวียนดี

        “มารดาเช่นนี้ ไม่มีก็ช่าง ตอนแรกถ้ามีโอกาสข้ายังอยากตามหา แต่ตอนนี้เจ้าไม่คู่ควร!”

        หลงเหยียนค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง จากนั้นก็หยิบตำราออกมาจากหน้าอกสองเล่มแล้วเริ่มอ่านอย่างตั้งใจ

        “ยังมีเวลาอีกสามสิบวันจะถึงการแข่งขันล่าสัตว์ระหว่างตระกูลข้าจะปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่ามิได้”

        ในเมื่อมันเป็นทักษะการต่อสู้ระดับทองคำขั้นกลางวิชาในนั้นทำให้หลงเหยียนตื่นเต้นขึ้นมาไม่น้อย หมัดสายฟ้าแปดทิศหมัดเดียวก็ทรงพลังอย่างเปรียบไม่ได้

        เขาพลิกอ่านหลายรอบจากนั้นก็อ่านวิชาหมัดมายา ไม่นานหลงเหยียนก็พบโดยบังเอิญกระบวนท่าของหมัดนั้นมีหลายอย่างที่คล้ายกันมากเพราะล้วนเป็นวิชาที่ใช้หมัดเหมือนกัน ฉะนั้นทักษะที่ใช้จึงคล้ายคลึงกันไม่มากก็น้อย

        “การแข่งขันล่าสัตว์ใกล้เข้ามาแล้ว ข้าต้องตั้งใจฝึกให้ดี...”หลงเหยียนวางมือไว้ที่จุดรวมปราณ พลังปราณไหลออกจากจุดรวมปราณไปยังส่วนต่างๆของเส้นพลัง ส่วนกระบวนท่าในตำราสองเล่มหลงเหยียนเพียงหลับตาก็สามารถฝึกทุกกระบวนท่าได้แล้ว

        หลงเหยียนรวบรวมพลังสายฟ้าไว้ในมือข้างหนึ่งพลังมายาอยู่ในมืออีกข้างหนึ่ง เมื่อพลังทั้งสองผสานกัน เขาก็รู้สึกดีใจมาก

        “ได้ผลจริงด้วย แหะๆๆ ข้ามันเป็นอัจฉริยะตัวจริงทั้งหมดนี้เป็นเพราะวิญญาณมังกรที่แข็งแกร่งทำให้ข้าสามารถควบคุมและบรรลุวิชาสองเล่มนี้ได้ หมัดมายาแปดทิศ แหะๆๆ อีกหน่อยก็เรียกชื่อนี้แล้วกัน”

        เมื่อหลงเหยียนฝึกวิชาอย่างต่อเนื่องทุกครั้งที่ถึงรอยต่อสำคัญของสองวิชา พลังจากสองวิชากลับผสานกันในร่างกายพลังปราณถูกส่งไปสี่ทิศ ทันใดนั้น หลงเหยียนกัดฟันแน่น ฝืนทนความเจ็บปวดในร่างกาย

        “ไม่ ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ในอดีตกาลจนปัจจุบันมีคนคิดค้นทักษะการต่อสู้จากการใช้กระบวนท่าที่ต่างกันข้าไม่เชื่อหรอกว่ามีวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งเพียงนี้แล้วจะคิดค้นทักษะการต่อสู้เป็นของตัวเองไม่ได้”

        ทันใดนั้นเสียงคำรามดังไปทั่ว ร่างหลงเหยียนระเบิดรังสีพลัง ทว่าในใจกลับปรากฏเงาของมารดา

        “อ๊าก... เพราะอะไร เพราะอะไรท่านถึงเป็นคนแบบนี้ท่านทำแบบนี้กับพวกเราได้อย่างไร เคยนึกถึงความรู้สึกข้าบ้างไหม เพราะอะไร...”

        บางความรู้สึกคือสิ่งที่ไม่อาจลืมเลือนหายไปความผูกพันบางอย่างคือสิ่งที่ไม่อาจตัดขาดกันได้เมื่อนึกถึงความเอาใจใส่ที่มารดามีให้ในวัยเด็ก สุดท้ายน้ำตาเขาก็ร่วงเผาะ

        “หลายปีมานี้ ท่านพ่อต้องทนทุกข์เพื่อท่านตั้งเท่าไรตอนนี้ข้าเพิ่งเข้าใจว่าเพราะอะไรคนอื่นถึงชอบรังแกข้านัก ท่านพ่ออยากปกป้องแต่เพราะความผิดที่ท่านก่อไว้ทำให้เขาไม่กล้าเผชิญหน้าคนในครอบครัว”

        “แต่สุดท้ายท่านก็ยังเป็นแม่ข้าอยู่ดี...” ในใจหลงเหยียนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้เขาอยากพบมารดาเสียตอนนี้ ถามนางให้ชัดเจนว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร

        หลงเหยียนคำรามไม่สามารถกดทับความรู้สึกในใจ เพราะแบบนั้นจึงทำให้เขาไม่สามารถฝึกวิชาต่อไปได้แต่เมื่อนึกถึงความหวังที่ผู้อาวุโสแห่งตระกูล เขาจำต้องปล่อยวาง

        ระดับชีพมังกรขั้นที่ห้ารวมกับกายสุริยะการต่อกรกับผู้ที่มีพลังระดับชีพมังกรขั้นที่หกไม่ใช่ปัญหาแต่เมื่อนึกถึงเซียวปิงมั่วที่มีพลังขั้นที่เจ็ด หลงเหยียนก็รู้ดีว่าหากเจอเขาในการแข่งขันล่าสัตว์ ตนต้องจบเห่แน่

        ระดับชีพมังกรขั้นที่สามเป็นช่วงหนึ่งของการหลอมกายส่วนขั้นที่หกก็เป็นช่วงที่สองของการหลอมกาย ได้ยินบิดาบอกว่าเซียวมั่วเหยียนน้องสามแห่งตระกูลเซียวมีบุตรนามว่าเซียวเชียนมั่ว เขาก็มีพลังขั้นที่เจ็ดเช่นกันซึ่งห่างจากหลงเหยียนสองขั้น

        ไม่ว่าทางด้านพลังปราณหรือว่าพละกำลังทางกายล้วนเป็นความแตกต่างราวฟ้ากับดินความแตกต่างของขั้นที่หกและเจ็ดนั้นต่างกันเป็นสิบเท่าตัวถือเป็นความแตกต่างที่ใหญ่หลวง

        และดูเหมือนสภาพจิตใจของหลงเหยียนในตอนนี้จะส่งผลกระทบต่อการฝึกวิชามากเมื่อเป็นเช่นนั้น สู้เปลี่ยนสภาพแวดล้อมเสียดีกว่า เป็นการปรับอารมณ์ของตัวเอง

        เมื่อนึกเช่นนั้นหลงเหยียนก็ปรับอารมณ์ของตัวเอง เดินมุ่งหน้าออกจากตระกูลหลงอู่ ครั้งนี้องครักษ์ตระกูลหลงเห็นหลงเหยียนก็โค้งตัวเป็นการทักทาย

        เขาทำจมูกฟุดฟิดทันใดนั้น ด้านหลังมีกลิ่นหอมลอยผ่านไป...

        หลงเหยียนหันกลับไปมองหลงหยุนฉีที่กระโดดเข้ามาวันนี้นางสวมชุดกระโปรงสีขาว สวมเข็มขัดที่เอว ทำให้เห็นสัดส่วนร่างกายอย่างชัดเจนส่วนเว้าส่วนโค้งแลดูงดงาม

        “หยุนฉี?”

        นางกระโดดโลดเต้นเข้ามาอย่างมีความสุขดูเหมือนวันนี้นางอารมณ์ดีมาก

        “พี่เหยียน ข้าไปหาท่านแต่พบว่าท่านไม่อยู่ได้ยินพวกบ่าวบอกว่าท่านออกไปแล้ว ข้าออกไปกับท่านได้หรือไม่นานมากแล้วที่ข้าไม่ได้ออกไปเดินเล่นข้างนอก”

        เมื่อนึกถึงสาวน้อยตรงหน้าช่วงก่อนนางช่วยตนมามาก อีกอย่างวันนี้นางแต่งตัวได้งดงามเป็นพิเศษ ที่สำคัญตอนนี้นางไม่มีลุงสองอยู่ดูแลแล้ว

        การอยู่กับตนคงทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาก เขาจึงพยักหน้าเบาๆ

        “หยุนฉี แต่พวกเราจะออกห่างจากตระกูลไกลไม่ได้นะตอนนี้พี่เหยียนของเจ้าเป็นเหมือนตัวก่อเรื่องในตระกูลเลยล่ะเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้างนอกมีคนจ้องตระกูลหลงของเรามากเท่าไร?”

        เมื่อนึกถึงสำนักบงกชมารและเซียวกงเป้าหลงเหยียนก็รู้สึกเป็นห่วงพวกเขามาก ตอนนี้พละกำลังยังมีไม่พอทำให้เขากังวลใจมาก

        “พี่เหยียนวางใจเถอะ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ฟังท่านทั้งนั้น”หลงหยุนฉีพูดจบก็เดินเอามือไปคล้องแขนหลงเหยียนอย่างเกเรแล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปด้านนอก

        “จริงด้วย บาดแผลของท่านหายดีหรือยัง!”

        หลงเหยียนลูบหัวนางอย่างสนิทสนม“เกือบหายดีหมดแล้ว”

        นี่เป็นครั้งแรกที่นางอารมณ์ดีขนาดนี้กระโดดโลดเต้นไปด้านหน้าแล้วหันกลับมาถาม“อีกสิบสามวันจะถึงการแข่งขันล่าสัตว์แล้ว พี่เหยียนถึงตอนนั้นข้าจะอยู่ข้างท่านเอง”

        หลงเหยียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง“ไม่ได้ ท่านปู่มีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่ามอบหมายให้ข้า อีกอย่างคนของตระกูลเซียวเคียดแค้นข้ามาก หากอยู่ข้างข้าเจ้าอาจไม่ปลอดภัยตามพวกพี่ใหญ่เขาเถิด ข้าจะลุยเดี่ยว”

        “เพราะอะไรถึงเป็นเช่นนี้เล่า” หยุนฉียู่ปาก นางไม่พอใจมาก

        “หนึ่ง ผนึกจิต”

        “สอง ทะลวงจิต”

        “สาม ทำลายกาย”

        “สี่ วิบากชะตา”

        ...

        หลงเหยียนจมเข้าสู่การทำความเข้าใจกับวิชาจากนั้นก็สำเร็จสองขั้นแล้ว ทำให้หลงหยียนรู้สึกผ่อนคลายลงบ้างเมื่อผสานสองวิชาเข้าด้วยกันเกรงว่าแม้แต่ผู้อาวุโสก็คงนึกไม่ถึงว่าเขาจะทำเช่นนี้สำเร็จ

        “จริงด้วย หยุนฉี ข้าจะบอกความลับกับเจ้า แต่เจ้าจะบอกใครไม่ได้เด็ดขาดข้าสามารถผสานหมัดสายฟ้าแปดทิศเข้ากับหมัดมายาได้แล้วแต่รอยต่อของสองวิชานี้ยังมีสองขั้นที่ข้าไม่อาจบรรลุ เจ้าดูนะ ข้าจะแสดงให้ดู”

        ทันใดนั้นหลงเหยียนก็กระหน่ำชกออกไปตรงหน้า “หนึ่ง ผนึกจิต” หมัดนี้แรงและทรงพลังมากภายนอกดูเหมือนไม่มีอะไร แต่หลงหยุนฉีลองสังเกตอย่างละเอียดกลับพบว่ามันมาพร้อมพลังของหมัดมายา

        “พี่เหยียน เหมือนอย่างที่ท่านบอกจริงๆ ด้วยทักษะของหมัดทั้งสองนี้ผสานกันได้”

        หลงเหยียนพยักหน้า“แต่มีหลายจุดที่ข้ายังไม่เข้าใจตามหลักแล้วข้าควรทลายจุดกั้นระหว่างกลางพวกนั้นได้ถึงจะถูก เมื่อลองใช้กลับกันข้าก็ทำไม่สำเร็จ”

        หลงหยุนฉีก้มหน้าลงครุ่นคิดหาสาเหตุทันใดนั้นนางก็นึกอะไรได้ เงยหน้าขึ้นมองหลงเหยียน

        “จริงด้วย พี่เหยียน พวกเราไปดูที่ตลาดอู่จี้ฟางกันดีกว่าไม่แน่เราอาจพบพวกสมุนไพรบำรุงหรืออะไรที่ช่วยได้”

        หลงเหยียนพูดด้วยความประหลาดใจ“ตลาดอู่จี้ฟางงั้นหรือ?”

        --------------------