เสียงคำรามของน้ำตกขนาดใหญ่ที่ตกลงมาจากหน้าผาสูงชันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหุบเขาแม่ฮ่องสอนที่แสนลึกลับ
ละอองน้ำสีขาวละเอียดกระจายฟุ้งเป็ม่านหมอกจางๆ ฉาบไล้ลงบนร่างของคนสองคนที่หลบซ่อนตัวอยู่ในโพรงหินหลังม่านน้ำอันเย็นเยือก พายหอบหายใจจนตัวโยน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไม่ใช่เพียงเพราะความเย็นจัดของน้ำป่าที่สาดกระเซ็นเข้ามา
แต่เป็เพราะภาพคราบเืแดงฉานที่อาบไล้ไปตามแขนเสื้อลายพรางของไนท์ ชายหนุ่มที่เพิ่งพยุงเธอฝ่าสมรภูมิปืนมาได้อย่างหวุดหวิด บัดนี้กลับนั่งพิงผนังถ้ำที่ชื้นแฉะด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงเรื่อยๆ ทว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่ทางเข้าอย่างเด็ดเดี่ยว ราวกับเสือที่าเ็แต่พร้อมจะปกป้องสิ่งที่เขารักจนวินาทีสุดท้าย
กลิ่นดินปืนที่ติดมากับเสื้อผ้าลายพราง ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเืจางๆ และไอชื้นของป่าดิบ สร้างมวลอารมณ์ที่บีบคั้นหัวใจจนพายรู้สึกเหมือนอากาศในถ้ำถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น
เธอรีบขยับเข้าไปประชิดตัวเขา มือที่สั่นเทาพยายามจะช่วยถอดเสื้อลายพรางตัวนอกออกเพื่อดูาแที่หัวไหล่ของทหารหนุ่ม แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านน้ำตกเข้ามาฉาบไล้ลงบนใบหน้าคมเข้มของไนท์ ทำให้พายมองเห็นหยาดเหงื่อที่เกาะตามไรผมและความเ็ปที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างถึงที่สุด
น้ำแข็งในใจของพายละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยที่ท่วมท้นจนน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาอีกครั้ง เมื่อเธอเห็นาแฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้ายของเขาที่ยังคงมีเืไหลซึมไม่หยุด
"คุณไนท์... อย่าเป็อะไรไปนะคะ ฉันขอร้อง" น้ำเสียงของพายสั่นเครือและแหบพร่าขณะที่เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กบรรจงซับเืให้เขาอย่างแ่เบาที่สุด
ััอุ่นจากร่างกายของทหารหนุ่มที่แผ่ออกมาท่ามกลางความหนาวเหน็บของถ้ำน้ำตก ดูเหมือนจะเป็สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวสติของเธอไว้ในวินาทีนี้ ไนท์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำปนน้ำตาของนักข่าวสาว รอยยิ้มจางๆ ที่แสนอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาเป็ครั้งแรกั้แ่วันที่เขาเริ่มเปิดใจให้เธอ
มือหนาที่เปื้อนคราบดินและเืเอื้อมมาเกาะกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น เพื่อส่งผ่านความมั่นใจที่เขายังคงหลงเหลืออยู่
"ผมไม่ตายง่ายๆ หรอกพาย... ผมยังมีสัญญาที่ต้องพาคุณออกไปจากป่านี้ให้ได้" เสียงทุ้มต่ำของเขาแ่เบาลงแต่กลับหนักแน่นยิ่งกว่าขุนเขาที่โอบล้อมพวกเขาอยู่
ไนท์หลับตาลงช้าๆ ซึมซับไออุ่นจากมือนุ่มที่เขากำลังกุมไว้ ความเ็ปจากาแดูจะทุเลาลงเพียงเพราะมีผู้หญิงคนนี้อยู่เคียงข้าง กำแพงความเ็าที่เขาเคยสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากการทรยศในอดีต บัดนี้มันได้ละลายหายไป กลายเป็ธารน้ำที่หลอมรวมเข้ากับหัวใจของพายอย่างสมบูรณ์
พื้นที่เล็กๆ หลังม่านน้ำตกแห่งนี้กลับกลายเป็ที่ที่ปลอดภัยและอุ่นซ่านที่สุด ท่ามกลางความตายที่กำลังตามล่าอยู่ข้างนอกนั่น
ทว่าในวินาทีที่ความรู้สึกกำลังหลอมรวมกัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงสัญญาณสื่อสารก็ดังแว่วมาจากทิศทางของหน้าผา้า
พวกคนทรยศไม่ได้ละทิ้งการค้นหา พวกมันกำลังปิดล้อมพิกัดน้ำตกนี้ไว้อย่างเป็ระบบ ไนท์ขยับตัวประทับปืนไรเฟิลในท่าพร้อมยิงแม้ร่างกายจะอ่อนแรงเต็มที แววตาของเขากลับมาดุดันและเย็นเฉียบอีกครั้งเพื่อทำหน้าที่เป็โล่กำบังสุดท้าย
พายมองเห็นความมุ่งมั่นนั้นแล้วเธอก็รู้ดีว่าถึงเวลาที่เธอต้องเข้มแข็งเพื่อเขาเช่นกัน เธอหยิบกล้องคู่ใจขึ้นมาประคองไว้แน่น ไม่ใช่เพื่อเก็บภาพข่าว แต่เพื่อเป็อาวุธเดียวที่จะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจศัตรูในจังหวะวิกฤต
"พวกมันมาแล้ว... พาย ฟังผมนะ" ไนท์กระซิบชิดใบหูของเธอ ไออุ่นจากลมหายใจของเขาสร้างความมั่นใจให้เธออย่างประหลาด
"โพรงหินด้านหลังนี้มีทางเชื่อมไปสู่สันเขาทางทิศเหนือ คุณต้องคลานเข้าไปแล้วรอจนกว่าผมจะให้สัญญาณ ความมืดในโพรงนั้นจะช่วยพรางตาคุณไว้" พายส่ายหน้าช้าๆ พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอไม่อยากจะทิ้งเขาไว้เพียงลำพังในสภาพแบบนี้
ทว่าสายตาที่เว้าวอนและเด็ดเดี่ยวของไนท์กลับทำให้เธอต้องยอมปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ เพื่อให้เขามีสมาธิกับการรับมือศัตรูเบื้องหน้า
จังหวะที่หัวใจเต้นสอดประสานกันท่ามกลางเสียงน้ำตกที่ดังโครมคราม คือ่เวลาที่พายจะจดจำไปตลอดชีวิต
เธอเอนกายเข้าหาอ้อมกอดจางๆ ของทหารหนุ่มเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะเริ่มเคลื่อนตัวเข้าสู่ความมืดมิดของโพรงหินตามคำสั่ง การล่าในพิกัดสุดท้ายนี้ไม่ได้เดิมพันเพียงแค่ชีวิต แต่เดิมพันด้วยความรักที่เพิ่งจะผลิบานท่ามกลางกลิ่นไอดินและไอฝนแห่งป่าแม่ฮ่องสอน
และไม่ว่าบทสรุปจะเป็อย่างไร ใจที่ละลายเข้าหากันแล้ว ย่อมไม่มีวันจะแยกจากกันได้อีกต่อไป แม้ในความมืดที่น่าหวาดหวั่น
ไนท์เฝ้ามองร่างของพายหายลับเข้าไปในโพรงหินก่อนจะถอนหายใจยาว แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นิ่งสงบดุจผิวน้ำก่อนพายุจะเข้า
เขาตรวจเช็กะุนัดที่เหลืออยู่ด้วยความใจเย็น เสียงฝีเท้าข้างบนขยับเข้ามาใกล้พิกัดที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ทุกที ความร้อนผ่าวที่าแไหล่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นแต่มันกลับช่วยย้ำเตือนให้เขามีสติ
ไนท์กระชับพานท้ายปืนเข้ากับร่องไหล่ที่เจ็บร้าว บัดนี้เขาไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป เพราะพิกัดพักใจของเขาได้รับการปกป้องไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว นั่นคือในส่วนลึกของหัวใจที่เธอเพิ่งจะละลายมันลงไปเมื่อครู่นี้นี่เอง
ความมืดมิดภายในโพรงหินหลังม่านน้ำตกนั้นทั้งเย็นเยียบและอับชื้น ทว่าสิ่งที่ทำให้พายรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจกลับไม่ใช่สภาพอากาศ แต่เป็แผ่นหลังกว้างของไนท์ที่ค่อยๆ ห่างออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับมัจจุราชเพียงลำพัง
เสียงฝีเท้าของพวกคนทรยศดังย่ำลงบนโขดหินเหนือน้ำตกสลับกับเสียงะโสั่งการที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย พายกอดกล้อง DSLR ในอ้อมแขนแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน หยาดน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วเริ่มรื้นขึ้นมาใหม่เมื่อเธอเห็นไนท์พยายามยันกายลุกขึ้นประทับปืนไรเฟิลด้วยมือที่สั่นน้อยๆ จากพิษาแ
ในวินาทีที่แสงเลเซอร์จากปืนของศัตรูกวาดผ่านม่านน้ำเข้ามาด้านใน พายก็รู้ดีว่าเธอจะซ่อนตัวอยู่เฉยๆ เพื่อรอความตายไม่ได้อีกต่อไป หัวใจที่เคยหวั่นกลัวบัดนี้กลับถูกหลอมละลายจนกลายเป็ความกล้าหาญที่เด็ดเดี่ยว พายตัดสินใจคลานออกจากโพรงหินอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอไม่ได้มุ่งหน้าหนีไปตามสันเขา แต่กลับเลี่ยงไปอีกทางเพื่อใช้ ‘อาวุธ’ ในมือเธอให้เป็ประโยชน์ที่สุด
"นั่นไง! พวกมันซ่อนตัวอยู่หลังน้ำตก! ยิงกดมันไว้!" เสียงะโดังลั่นพร้อมกับเสียงะุที่สาดเข้าใส่โขดหินจนสะเก็ดหินกระเด็นว่อน ไนท์กัดฟันกรอดพลางรัวะุตอบโต้เพื่อดึงความสนใจทั้งหมดมาที่ตัวเอง ทว่าจังหวะที่ศัตรูสองคนกำลังจะโอบล้อมเข้ามาทางด้านข้าง แสงแฟลชจากกล้องของพายก็สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความสลัวของม่านน้ำตกติดๆ กันหลายครั้ง
แสงแฟลชที่รุนแรงในที่มืดสลัวทำให้ดวงตาของพวกคนร้ายพร่าเบลอไปชั่วขณะ พายไม่ได้แค่กดชัตเตอร์ทิ้งขว้าง แต่เธอใช้จังหวะแสงเพื่อทำลายทัศนวิสัยของพวกมัน "คุณไนท์! ทางนี้ค่ะ!" พายะโสุดเสียงพร้อมกับขว้างก้อนหินลงไปในน้ำอีกทิศทางเพื่อสร้างเสียงลวง ไนท์อาศัยจังหวะที่ศัตรูกำลังสับสนพุ่งตัวเข้าหาที่กำบังใหม่ที่ใกล้ตัวพายมากขึ้น ะุนัดสุดท้ายจากปืนของเขาเจาะเข้าที่เป้าหมายอย่างแม่นยำจนเสียงปืนจากฝั่งนั้นเงียบหายไป
ไนท์ทรุดตัวลงหอบหายใจอย่างหนักข้างกายพาย กลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเืคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว เขามองดูหญิงสาวที่เคยดูบอบบางในวันแรก บัดนี้ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยคราบดินและหยดน้ำ แววตาที่เคยตื่นตระหนกกลับฉายแววความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ไนท์เอื้อมมือที่สั่นเทามาลูบแก้มที่เลอะโคลนของเธอเบาๆ ััอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจของพายละลายวูบลงในทันที
"คุณ... ดื้อกว่าที่ผมคิดนะพาย" ไนท์กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความชื่นชมอย่างที่สุด พายประคองร่างของเขาไว้แน่น เธอซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่ยังคงมีหัวใจเต้นหนักแน่นเป็จังหวะเดียวกับเธอ ท่ามกลางเสียงน้ำตกที่ดังโครมคราม พื้นที่เล็กๆ หลังชะง่อนผานี้กลายเป็พิกัดพักใจที่มั่นคงที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยมีมา
ความเงียบสงบกลับคืนมาเพียงชั่วครู่ก่อนที่ไนท์จะสังเกตเห็นแสงไฟจางๆ ลอยมาจากยอดหน้าผา รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของทหารหนุ่มเมื่อเขารู้ว่าพวกมันกำลังจะใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดเพื่อปิดเกม การล่ากลางป่ายังไม่จบสิ้นลงง่ายๆ แต่มวลความรู้สึกที่หลอมรวมกันในใจกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเกราะกำบังใดๆ ในโลก "เราต้องไปต่อ... ไปที่สันเขาพระจันทร์เสี้ยว ที่นั่นคือทางรอดเดียวของเรา"
ไนท์เอ่ยพลางพยายามยันกายลุกขึ้นโดยมีพายคอยเป็หลักพิงที่มั่นคงที่สุด มือของคนสองคนเกี่ยวกระชับกันไว้แน่นท่ามกลางไอหมอกที่เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมน้ำตกอีกครั้ง การเดินทางในพิกัดสุดท้ายนี้อาจจะยากลำบากที่สุด แต่ด้วยใจที่ละลายเข้าหากันแล้ว ป่าแม่ฮ่องสอนที่แสนโหดร้ายก็ดูจะอ่อนโยนลงอย่างประหลาดในความรู้สึกของคนทั้งคู่
รอยแยกในความเชื่อใจถูกเติมเต็มด้วยความรักที่ผลิบานท่ามกลางห่าะุ พายมองดูแผ่นหลังของไนท์อีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มองเห็นเพียงแค่ทหารรับจ้างที่แข็งกร้าว แต่เห็นชายหนุ่มที่มีาแในใจไม่ต่างจากเธอ และเธอก็พร้อมจะเดินเคียงข้างเขาไปจนสุดขอบฟ้า ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะมืดมิดเพียงใดก็ตาม
141
