ฉินซู่พยักหน้าเล็กน้อยพลางขยับตัวไปพิงต้นไผ่ด้านข้าง
“อะไรของนาย?” เสียงของต่งเสี่ยวเสี่ยวดังออกมาจากดงไผ่
“อะไร?” เฮ่อเจี้ยนิไม่คิดจะยอมรับง่ายๆดวงตาของเขาฉายแววเ้าเล่ห์ พลางยื่นมือไปฉุดรั้งต่งเสี่ยวเสี่ยว "เสี่ยวเสี่ยว เชื่อใจฉันเถอะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ"
“ถ้าฉันหาเงินได้เยอะๆอีกหน่อยเงินนั่นก็จะเป็ของเธอด้วยไม่ใช่เหรอ?” พูดจบเขาก็พยายามจะแตะเนื้อต้องตัวเธออีกครั้งแต่มือของเขากลับถูกต่งเสี่ยวเสี่ยวคว้าเอาไว้ก่อน
ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองเขาด้วยสายตาเ็า"คิดจะทำอะไร?"
“ไม่อยากคืนเงินแล้วคิดจะมาแต๊ะอั๋งกันรึไง?”
เฮ่อเจี้ยนิขมวดคิ้วใบหน้าของเขาแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน เขาจำคนผิดหรือไงกันนะคนตรงหน้าคือต่งเสี่ยวเสี่ยวคนเดิมจริงๆ เหรอ?
หลังจากที่แม่ของเขาเล่าเื่ทุกอย่างให้ฟังแล้วเขาก็รีบร้อนมาที่นี่ทันที หวังจะใช้คารมหว่านล้อมเธอสักหน่อยถ้าได้เงินก้อนนั้นไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้สำเร็จเขาคงได้กลายเป็หงส์ฟ้าที่โบยบินสู่สรวง์
ถึงตอนนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวจะมีค่าอะไร?
ใครจะคิดว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวจะดื้อรั้นขนาดนี้?
“เสี่ยวเสี่ยว” เฮ่อเจี้ยนิตัดสินใจเด็ดขาดเขายื่นมือออกไปหวังจะโอบเอวต่งเสี่ยวเสี่ยว “ฉันรู้ว่าเธอโกรธงั้นเธอก็ระบายมันออกมาเถอะ เธอตบฉันสักทีเป็ไง?”
“จริงเหรอ?” ต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงกับเบิกตาด้วยความดีใจเธอไม่คิดว่าจะมีเื่ดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นนี่เขาถึงกับยอมให้เธอทุบตีเขาได้ตามใจเลยสินะ
พอดีเลย เธอมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้วในใจเธอเองก็รู้สึกไม่พอใจอยู่มาก
ต่งเสี่ยวเสี่ยวคลี่ยิ้มหวาน พลางกำหมัดแน่น“ในเมื่อนายไม่ยอมคืนเงิน แถมยังคิดจะเบี้ยวตอนนี้ยังจะยื่นหน้ามาให้ฉันตบอีก ฉันก็คงต้องจำใจรับไว้ล่ะนะ”
พูดจบเธอก็ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเฮ่อเจี้ยนิอย่างแรง
เฮ่อเจี้ยนิกุมใบหน้าด้วยความใดวงตาเบิกกว้างราวกับผีตายซาก
“เธอเป็บ้าไปแล้วเหรอ?” เฮ่อเจี้ยนิแทบไม่อยากจะเชื่อ “เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือไง?”
“คืนเงินมา” ต่งเสี่ยวเสี่ยวตบหน้าเขาไปแล้วแต่ก็ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ เธอยื่นมือออกไป มองหน้าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“คืนเงินอะไร?” เฮ่อเจี้ยนิถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาดก็ทำท่าทางอย่างกับแมวถูกเหยียบหาง เขาโวยวายขึ้นมาว่า"เห็นกันชัดๆอยู่แล้วนี่ว่าเงินพวกนั้น เธอเต็มใจให้ฉันเองไม่ใช่รึไงแล้วตอนนี้มาพูดบ้าอะไรของเธอ?”
“มานี่เลยนะ!” เฮ่อเจี้ยนิดึงตัวเธอเข้ามาใกล้อย่างโกรธเกรี้ยวทันทีที่เขาคว้าตัวเธอไว้ ฉินซู่ที่ยืนอยู่ข้างดงไผ่ก็กำหมัดแน่นเตรียมพุ่งเข้าไปช่วยเธอในทันที
แต่ก่อนที่จะได้ก้าวเท้าออกไปเขาก็เห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวฉวยโอกาสกระชากแขนของเฮ่อเจี้ยนิอย่างแรงไปทางซ้าย
'กร๊อบ'
เสียงกระดูกลั่นดังไปทั่วดงไผ่พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของเฮ่อเจี้ยนิที่ล้มลงไปนอนกองกับพื้นต่งเสี่ยวเสี่ยวกลอกตา “เงินที่ให้ไปฉันจำได้หมดนั่นแหละ ชดใช้คืนมาด้วยล่ะ อย่าให้ฉันต้องฟ้องร้องนาย”
“ถ้านายมีเื่ขึ้นมา ฉันอยากจะรู้จริงๆว่า ต่อให้นายจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว แต่จะยังมีใคร้านายอยู่รึเปล่า”ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูด พลางหยิบกระดาษเช็ดมือมาเช็ดอย่างรังเกียจก่อนจะโยนทิ้งลงไปบนใบหน้าของเฮ่อเจี้ยนิ
ฮึ!
คิดว่าเธอเป็ 'ยัยโง่' คนเดิมอยู่อีกรึไง
ต่อจากนี้มือซ้ายของเธอจะเอาไว้จัดการกับผู้ชายเฮงซวย ส่วนมือขวาจะเอาไว้ใช้ช่วยเหลือผู้คนหาเงินเลี้ยงชีพ ใช้ชีวิตที่สุขสบายไปวันๆ ไม่ดีกว่ารึไง?
ต่งเสี่ยวเสี่ยวตบมืออย่างสบายอารมณ์ก่อนจะเดินออกมาจากดงไผ่ พอเธอเดินออกมา เธอก็เห็นฉินซู่ยืนรออยู่ด้านนอก
แย่แล้ว!
ต่งเสี่ยวเสี่ยวเม้มริมฝีปากแน่นไม่รู้ว่าฉินซู่เห็นเื่ราวเมื่อกี้นี้ไปมากน้อยแค่ไหน
“สหายต่ง พรุ่งนี้เช้ามาด้วยนะ!” หมอหลี่ที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ด้านใน เมื่อเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวเขาก็ะโบอก
“รับทราบค่ะ!”
ต่งเสี่ยวเสี่ยวตอบรับเสียงใสแต่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย ฉินซู่เดินนำไปก่อน“วันนี้ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว กลับบ้านกันเถอะ”
“อ่า...ได้” ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินตามหลังฉินซู่ไปรู้สึกหงุดหงิดไปเธอไม่น่าเข้าไปในดงไผ่กับเฮ่อเจี้ยนิเลย ตบหน้าเขาข้างนอกไม่ดีกว่ารึไง?
แล้วนี่จะทำยังไงดี?
เมื่อกี้ยังให้ของขวัญชิ้นใหญ่ให้ผู้ชายเฮงซวยอย่างห้าวหาญตอนนี้กลับกลายเป็นกกระทา[1] เดินตามหลังฉินซู่ไปซะแล้ว?
“เอ่อคือ...” เดินไปได้ไม่กี่ก้าวต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ทนไม่ไหว เธอพูดออกมาว่า “ฉันกับเฮ่อเจี้ยนิบริสุทธิ์ใจนะเมื่อกี้เราไม่ได้ทำอะไรกันในดงไผ่เลย”
ถึงต่งเสี่ยวเสี่ยวอธิบายไปแล้วแต่ฉินซู่ก็ยังคงเดินนำไปอย่างไม่เร่งรีบ สีหน้าของเขาอ่านไม่ออกบรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบ ทำให้รู้สึกเหมือนเป็คนห่างไกลกัน
หรือว่าเขาโกรธ?
ต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบก้าวเท้าตามไปเธอตั้งใจที่จะอธิบาย แต่ฉินซู่กลับหยุดเดินกะทันหัน“ฉันรู้แล้ว”
‘ปึง’ ฉินซู่หยุดเดินโดยไม่ทันตั้งตัวต่งเสี่ยวเสี่ยวที่รีบร้อนจะเข้าไปอธิบาย ก็ชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาอย่างจัง
“โอ๊ย” ต่งเสี่ยวเสี่ยวร้องลั่นเธอกุมศีรษะของตัวเองทันที หลังของไอ้หมอนี่ทำด้วยเหล็กหรือไง? แข็งอะไรแบบนี้เนี่ย
“ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเขา”ฉินซู่รู้สึกขัดเขินเล็กน้อยสองสามวันมานี้ท่าทีที่เปลี่ยนไปของต่งเสี่ยวเสี่ยว ทำให้เขาปรับตัวไม่ทัน
แต่เขาเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้
เขาอยากจะเชื่อใจต่งเสี่ยวเสี่ยวแต่มันจะเป็ไปได้ไหมว่าที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวตบหน้าเฮ่อเจี้ยนิเพราะว่าเขายืนมองอยู่ข้างนอก?
เป็ไปไม่ได้
“อืม” ในเมื่อฉินซู่พูดแบบนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง “แค่นายเชื่อใจฉันก็พอเมื่อก่อนฉันอาจจะสติไม่ดี คิดไม่รอบคอบ ตอนนี้จะไม่มีเื่อะไรแบบนั้นอีกแล้ว”
ฉินซู่ไม่พูดอะไร เขาเดินนำหน้าไป
ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินตามเขาไปทันที“ตอนที่นายไปตามเมียของพี่หวัง ฉันปรึกษากับคุณหมอหลี่แล้วเขาบอกว่าฉันทำงานได้คล่องแคล่ว พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปทำงานเขาให้เงินเดือนฉันเดือนละร้อยหยวนเลยนะ”
เมื่อเห็นว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวพยายามที่จะเดินให้ทันเขาฉินซู่จึงจงใจลดความเร็วลงเล็กน้อย
พอได้ยินข่าวดีสายตาของฉินซู่ก็ฉายแววประหลาดใจ แต่ก็ถูกรอยยิ้มแทนที่ในเวลาอันรวดเร็ว“ก็ดีแล้ว ท่าทางเธอก็คล่องแคล่วจริงๆ นั่นแหละ”
พอดีกับที่ทั้งสองเดินมาถึงริมแม่น้ำสายน้ำใสสะอาด เมื่อมองจากที่ไกลๆ จะเห็นปลาตัวเล็กๆ ว่ายวนเวียนอยู่
“การที่เธอได้ไปทำงานที่อนามัยประจำหมู่บ้านก็ถือว่าเป็เื่ดีงั้นฉันจะจับปลามาสองตัวเพื่อเป็การฉลองก็แล้วกัน” ฉินซู่จัดการหาไม้มาหนึ่งกิ่งทันทีเขาหาไม้แหลมๆ มาเหลา แล้วใช้หญ้าที่อยู่ข้างๆ พันรอบๆ ไม้ให้แ่า
เมื่อแน่ใจว่ามันใช้งานได้จริงๆทั้งคู่จึงค่อยๆ เดินไปที่ริมแม่น้ำ
ต่งเสี่ยวเสี่ยวนั่งยองๆดูฉินซู่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมเหมือนกับเหยี่ยวของเขาจ้องปลาในน้ำเมื่อเห็นปลาว่ายเข้ามาใกล้ เขาก็แทงไม้ลงไปอย่างรวดเร็ว
น้ำกระจายไปทั่วต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นปลาตัวหนึ่งถูกแทงติดอยู่บนไม้ มันกำลังสะบัดหางไปมา
“ว้าว!” ดวงตาของต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็ประกายเธอปรบมือไปด้วยและพูดชมเขาอย่างไม่หยุดปาก “นายเก่งมากเลย!”
เมื่อได้ยินคำชมหัวใจของฉินซู่ก็หวานชื่นราวกับได้ลิ้มรสน้ำผึ้ง [2]
“พี่ฉินซู่!”
ทันใดนั้นเสียงที่ไม่น่าฟังเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาต่งเสี่ยวเสี่ยวกลอกตา เธอไม่ต้องหันหลังกลับไปดูก็รู้ว่าใครมา
หลี่เจียวเจียวคนเดิมยัยผู้หญิงที่คอยตามตื๊อสามีของเขาอยู่ยังไงล่ะ
หลี่เจียวเจียวแอบดูอยู่นานแล้วพอเห็นทั้งสองคนเข้ากันได้ดีขนาดนี้ เธอก็รู้สึกโมโหขึ้นมาความอิจฉาทำให้ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว
กว่าจะคิดหาวิธีได้ เธอจึงะโออกมา
ทั้งสองคนไม่ได้กำลังจับปลาอยู่เหรอ?เข้ากันได้ดีมากอย่างนั้นสินะ?
คอยดูเถอะเดี๋ยวพวกเขาก็จะไม่มีความสุขกันแล้ว
ในระหว่างที่พูด หลี่เจียวเจียวก็ค่อยๆขยับตัวเดินเข้าไปใกล้ต่งเสี่ยวเสี่ยว
2K
