คนระหํ่ากระหนํ่ามังกร

                                                     ท่าอากาศนานาชาติเกียวโต เวลา 17:50


หว่องและเพนนีได้ลงมาจากเครื่องบินแล้วกําลังเดินมุ่งหน้าออกจากสนามบิน


เพนนี: *เฮ้อ* ถึงสักที…นึกว่าจะไม่ได้มาแล้วนะเนี้ย…  

หว่อง: เอาเถอะน่าพี่…ก็ดีกว่าไม่ได้มาล่ะกัน…แล้วนี้ต้องไปที่ไหนกันต่อ?

เพนนี: ด้านนอกมีรถมารอรับพวกเราอยู่ 

หว่อง: อ่อ ครับ


ทั้งสองได้เดินตรงออกจากสนามบินแล้วสังเกตเห็นรถลีมูซีนที่จอดรอด้านนอกพร้อมกับลูกน้องของเพนนีที่ยืนรอพวกเขาอยู่


 ลูกน้องของเพนนี: เชิญทางนี้ครับ


ลูกน้องของเพนนีได้เดินไปเปิดประตูรถให้ทั้งสองขึ้นไปนั่งก่อนจะนํากระเป๋าสัมภาระของทั้งคู่ใส่ไว้หลังรถก่อนจะเดินทางออกจากสนามบิน


ลูกน้องของเพนนี: อีก 1 ชั่วโมงก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่ม….ยังพอมีเวลาเตรียมตัว

เพนนี: งั้นตรงไปที่โรงแรมที่พักเลย….

ลูกน้องของเพนนี: ครับ





                                                 โรงแรมหรู่ใจกลางเมืองเกียวโต เวลา 18:21

ทั้งสองกําลังอยู่ในห้องนอนแล้วกําลังเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าไปงานเลี้ยงที่จะจัดขึ้นคืนนี้

เพนนี: ติดยาก…ชะมัดเลย…….อาหว่อง…..ช่วยพี่หน่อย….

หว่อง: ค ครับ


หว่องได้เดินไปด้านหลังแล้วติดตะขอเสื้อในให้พี่สาวเขา


เพนนี: ขอบใจนะ

หว่อง: ครับ


หลังจากนั้นเพนนีจึงหยิบชุดเดรสสีเทาออกมาจากกระเป๋าแล้วมัดม้วนผมตัวเอง


เพนนี: เธอจะใส่ชุดนี้ไปหรอ?

หว่อง: สูทตัวนี้เหมาะกับผมอยู่แล้ว

เพนนี: ได้สิถ้าเธอ๻้๵๹๠า๱……แล้วอาวุธป้องกันตัวล่ะ?

หว่อง: อาวุธ?


เพนนีหยิบปืนพก [USP COMPACT] ของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเดินทาง



 หว่อง: ! นี้พี่เอามาด้วยหรอเนี้ย?

เพนนี: อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้….ต้องปลอดภัยไว้ก่อน…

หว่อง: . . .

เพนนี: เอาไปใช้ไหม? พี่ให้ยืม

หว่อง: อ่อ….พี่เก็บไว้เองเถอะครับ



เพนนีเก็บปืนซ่อนเอาไว้ซองใส่ปืนที่ติดอยู่ที่ข้อเท้าของเธอโดยมีถุงน่องปกปิดอยู่


เพนนี: ไปกันเถอะ นี้ก็ใกล้จะเริ่มงานแล้ว

หว่อง: ครับ


หว่องและเพนนีได้เดินออกจากห้องพักแล้วลงลิฟท์ไปชั้นล่างก่อนจะเดินออกจากโรงแรมโดยที่มีรถลีมูซีนรออยู่ด้านนอก
ทั้งสองได้เปิดประตูขึ้นรถไปก่อนที่ลูกน้องของเพนนีที่เป็๲คนขับจะสตารท์รถแล้วขับออกจากโรงแรมมุ่งหน้าไปที่จัดงานเลี้ยง




                                                    ตึกสํานักงาน Naohka เกียวโต เวลา 19:00

เป็๲เวลาที่เริ่มงานพอดีด้านนอกตึกมีรถหลายคันจอดอยู่ด้านนอกพร้อมกับเหล่าผู้คนมากมายกําลังเดินเข้าไปด้านใน
หว่องและเพนนีได้เดินทางมาถึงที่จัดงานก่อนที่ทั้งสองจะเปิดประตูเดินลงไปจากรถ


เพนนี: ? โธ่เอ๊ย…

หว่อง: มีอะไรหรอพี่?

เพนนี: ลิปสติกหายอ่ะสิ….สงสัยคงจะหล่นอยู่ในรถ 

หว่อง: ให้ผมช่วยไหม?

เพนนี: คงหล่นอยู่แถวๆนี้…เดี๋ยวพี่หาเอง ไปเข้างานก่อนเลย

หว่อง: ครับ


หว่องได้เดินตรงเข้าไปภายในตัวตึกโดยมีการ์ดสอง 2 คนยืนเฝ้าอยู่หน้าทางเข้า


การ์ด: เชิญได้เลยครับ ตัวงานจัดอยู่ที่ชั้น 40

หว่อง: ขอบคุณครับ


หว่องกําลังตรงไปที่ลิฟท์แต่ขณะนั้นได้มีชายคนหนึ่งกําลังแอบเดินตามเขามา


เคน: คนของอีกาขาวสินะ…

หว่อง: !?


หว่องหันหลังกลับไปมองชายคนนั้น


เคน: ยินดีต้อนรับสู่ ญี่ปุ่น เชิญตามสบายเลย

หว่อง: อืม….ขอบใจ

เคน: ฉันชื่อ เคน คาซากิ ยินดีที่ได้รู้จัก

หว่อง:  ฉัน หว่อง ยินดีที่ได้รู้จัก


ทั้งสองจับมือทักทายกัน


เคน: ขอติดลิฟท์ไปด้วยคน

หว่อง: อืม ได้สิ


ทั้งสองเดินกดลิฟท์แล้วขึ้นไปชั้น 40 ในระหว่างที่รอไปชั้นบนทั้งสองจึงพูดคุยกัน


หว่อง: นามสกุล คาซากิ?  นายเป็๲อะไรกับ โทคิว คาซากิ?

เคน: ลุงฉันเอง 

หว่อง: แสดงว่านายก็เป็๲คนดูแลบริษัทนี้ด้วยล่ะสิ…

เคน: ใช่ แต่คนล่ะที่กัน สาขาที่ฉันอยู่คืออากิฮาบาระ บริษัทของเราอยู่ทั่วทุกที่ในเขตญี่ปุ่น

หว่อง: ดูถ้างานคงวุ่นวายน่าดู…..คงจําเป็๲ต้องใช้คนฝีมือดีถึงจะบริหารจัดการได้

เคน: ฮึๆ ใช่ ฉันมีเพื่อนอยู่คนนึงพึ่งมาร่วมงานกับพวกเราเมื่อไม่กี่วันมานี้ ดูไปดูมาหมอนั้นคงช่วยพวกเราได้อีกแรง

หว่อง: คงเก่งน่าดูสินะ

เคน: เป็๲ธรรมดา แตะต่อยได้ จับปืนเป็๲ ไม่มีอะไรต้องเป็๲ห่วงหมอนั้นหรอก

หว่อง: อย่างนี้ๆเอง 



*ประตูลิฟท์เปิด*


ทั้งคู่ได้เดินออกมาจากลิฟท์แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องที่จัดงานบรรยากาศรอบๆเริ่มมีผู้คนมาอย่างหน่าแน่นทั้งนั่งเป็๲กลุ่มอยู่บนโต๊ะจีนและกําลังยืนคุยกันสังสรรคกันอย่างร่าเริง


เคน: นายมาคนเดียวหรอ?

หว่อง: อ่อ ฉันมากับพี่สาวด้วยอีกคน…แต่ว่าอยู่ข้างล่างยังไม่ขึ้นมา

เคน: อืม ไม่เป็๲ไร…ไว้เจอกันแล้วค่อยทักทาย



ทั้งคู่ได้เดินไปตรงโต๊ะที่มีเครื่องดื่มวางบริการไว้ให้



เคน: สักหน่อยไหม?

หว่อง: ไม่ล่ะ ฉันไม่ดื่มเหล้า

เคน: ฮึๆ นิสัยเหมือนกับเพื่อนฉันเปรี้ยบเลย

เพนนี:  อยู่นี้เอง


เพนนีได้เดินเข้ามาในห้องจัดงานแล้วเดินตรงไปหาทั้งสอง


หว่อง: พี่! 

เคน: หืม?

หว่อง: พี่ครับนี้เคน เคนนี้พี่สาวฉันเอง เพนนี

เพนนี: สวัสดีจ๊ะ

เคน: สวัสดีครับ คุณผู้หญิง

หว่อง: เขาเป็๲ญาติกับ โทคิว คาซากิ หรือก็คือ คุณโทคิวเป็๲ลุงของเขาน่ะครับ

เพนนี:  โห้….จริงหรอเนี้ย

เคน: ฮ่าๆ ใช่ครับ  เท่าที่ได้ยินมา….ลุงฟ่งส่งพวกคุณมาทําธุรกิจร่วมกับพวกเราสินะ

หว่อง: ใช่ ว่าแต่จะเริ่มวันไหนล่ะ? จะได้เตรียมตัว

เคน: ดูจากกําหนดการก็คงเป็๲พรุ่งนี้แหละ กิจการพวกเรามีอยู่ทุกที่เลือกได้เลยว่าจะไปที่ไหนก่อน

หว่อง: อ๋อ โอเค

เคน: ฮึๆ….หืม?


ขณะนั้นเคนได้สังเกตเห็นริวได้เดินเข้ามาในห้องจัดงานแล้วกําลังเดินดูอยู่รอบๆ


เคน: เฮ้ย! ริว ทางนี้!

ริว: ?


ริวได้เดินตรงมาหาพวกเขาที่กําลังพูดคุยกันอยู่


ริว: ไง เจอตัวจนได้  ?  นี้นายดื่มเหล้าด้วยหรอเนี้ย

เคน: นี้มันงานเลี้ยง ก็มีบ้างเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติ นี้! ฉันมีคนอยากให้นายรู้จัก
นี้ หว่อง กับ คุณเพนนี คนติดต่อมาทําธุรกิจร่วมกับองค์กรเรา

 ริว: อ่อ สวัสดีครับ

เพนนี: สวัสดีจ๊ะ เจอกันอีกแล้วนะ

ริว: ฮ่าๆ ครับ

หว่อง: นายนี้เองสินะที่เคนพูดถึง เก่งดีนี่นายเนี้ย

ริว: เอ่อ…..ไม่เท่าไรหรอก

หว่อง: ฮ่าๆ เฮ้ย ไม่ต้องอายหรอก


*เสียงโทรศัพท์ของหว่องดังขึ้น*


หว่อง: เอ่อ…ช่วยอยู่คุยเป็๲เพื่อนพี่สาวฉันไปก่อนล่ะเดี๋ยวมา

ริว: อ๋อ ได้สิ


หว่องออกไปข้างนอกห้องจัดงานแล้วหยิบดูโทรศัพท์ซึ่งคนที่โทรมาหาเขานั้นคือลุงฟ่งก่อนที่เขาจะกดรับสาย


หว่อง: สวัสดีครับ?

ลุงฟ่ง: อืม…อาหว่องเองสินะ

หว่อง: ครับ ผมเอง

ลุงฟ่ง: เจรจาธุรกิจเป็๲ไงบ้าง
 
หว่อง: ตอนนี้ผมอยู่งานเลี้ยง ถ้าจะให้เริ่มก็คงต้องวันพรุ่งนี้น่ะครับ

ลุงฟ่ง: อืม…ฉันเข้าล่ะ

หว่อง: ว่าแต่มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือปล่าวครับ

ลุงฟ่ง: คอนดะ คาสึฮิโระ จัดการหมอนั้นซะ

หว่อง: !?  แต่ว่าเขาไม่ได้ยุ่งกับพวกเราแล้ว ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับ

ลุงฟ่ง: จะไม่มีใครออกจากกลุ่มพวกเราไปทั้งนั้น….ยิ่งแฟนของมันรู้เ๱ื่๵๹เกี่ยวกับพวกเรา
ปล่อยไปก็จะเป็๲ภัยกับพวกเราเปล่าๆ…ต้องจัดการโดยเร็ว

หว่อง: นี้เราจําเป็๲ต้องทํากับเขาขนาดนี้เลยหรอครับ!?

ลุงฟ่ง: สมาคมพวกเราอยู่กันมาหลายชั่วอายุคน….จะปล่อยให้ถูกล้มล้างลงไม่ได้ ไปจัดการซะ

หว่อง: . . .

ลุงฟ่ง:  ถ้ามีเ๱ื่๵๹สงสัยถาม เคน คาซากิ หมอนั้นคงช่วยเธอได้


*เสียงตัดสายโทรศัพท์*


หว่อง: หมอรู้อะไรด้วย?



*เสียงข้อความเข้า*



หว่อง: ?



หว่องได้ดูข้อความส่งมาซึ่งคือรูปภาพคอนดะและริต้าและบ้านที่พวกเขาทั้งคู่อาศัยอยู่


หว่อง: *เฮ้อ* ไม่จบไม่สิ้นสักที…



หว่องเดินกลับเข้าไปในห้องที่จัดงานเลี้ยง



ยูนะ: อย่ามาโกหกฉันนะ! ยัยป้า!

เพนนี: แหม่ๆ ปากร้ายไม่เบาเลยนะ

หว่อง: ? มีเ๱ื่๵๹อะไรกัน?


หว่องได้สังเกตเห็นเด็กผู้หญิงคนนึงกําลังยืนทะเลาะกับเพนนีแต่เขาก็ไม่สนใจแล้วเดินตรงไปหาพี่สาวเขา


หว่อง: พี่ครับ

เพนนี: ?


หว่องได้ยืนโทรศัพท์ให้เพนนีดูรูปภาพคอนดะและริต้าร่วมถึงที่อยู่ของสองคนนั้นให้พี่สาวเขาดู


เพนนี: อืม…เข้าใจล่ะ…..เอาเป็๲ว่าฉันขอตัวก่อนนะมีธุระด่วนต้องไปจัดการ ฝากเธอดูแลเด็กคนนี้ให้ดีด้วยนะ ไปก่อนล่ะจ๊ะ

ยูนะ: นี้จะไปไหนล่ะ! กลับมาก่อนสิ!

ริว: พอเถอะน่า! เดี๋ยวพี่เธอก็โกรธเข้าหรอก


เพนนีและหว่องได้เดินออกจากห้องจัดงานเลี้ยงไปโดยที่มี ริวจับตัวยูนะเขอาไว้ไม่ให้ก่อเ๱ื่๵๹


หว่อง: เด็กผู้หญิงนั้นใคร?

เพนนี: น้องสาวของเ๽้าเคนเขาน่ะ ตัวเล็กแต่ปากเสียชมัด

หว่อง: ฮึๆ…

เพนนี: เ๱ื่๵๹นั้นช่างมันเถอะ…ไหนเล่ามาสิ…ว่าเกิดอะไรขึ้น?

หว่อง: ลุงฟ่งสั่งให้เราฆ่าปิดปาก คอนดะกับแฟนสาวเขา

เพนนี:  คงจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วสิ

หว่อง: เขาบอกมาว่า เคน พอจะรู้ที่อยู่ของทั้งสอง

เพนนี: หมอนั้นนะหรอ?

หว่อง: ครับ

เพนนี: งั้นคงต้องรอให้งานเลิกก่อนแล้วค่อยคุยกับหมอนั้น


หลายชั่วโมงผ่านไป


หว่องและเพนนีได้นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง


*ประตูลิฟท์เปิด*


ขณะนั้นเคนได้เดินออกมาจากลิฟท์พอดี


เคน: ? ยังไม่กลับกันอีกหรอ?

หว่อง: ฉันมีเ๱ื่๵๹อยากจะถามนาย

เคน: ว่ามาสิ

หว่อง: นายรู้อะไรเกี่ยวกับ คอนดะ คาสึฮิโระ?

เคน: ดูเหมือนว่า ลุงฟ่งบอกพวกนายแล้วล่ะสิ

หว่อง: ใช่

เคน: ดูเหมือนลุงแกคงอยากให้หมอนั้นตายอย่างสนิท เลยวานมาขอให้ฉันช่วยอีกแรง

หว่อง: นายไปได้รูปถ่ายพวกนั้นมาจากไหน?

เคน: ฉันให้คนของฉันสะกดรอยตามไปเองจนพบที่อยู่ของทั้งสองคนนั้น

หว่อง: อย่างนี้ๆเอง…

เคน: ถ้าพวกนายจัดการไม่ลง จะให้พวกฉันจัดการแทนก็ได้นะ

เพนนี: ไม่ต้องให้ฉันจัดการเอง

หว่อง: ? พี่…

เพนนี: ฉันมีลูกน้องอยู่คนนึงอยู่ที่ญี่ปุ่น ฉันจะลองติดต่อหมอนั้นดู เผื่อจะช่วยอะไรพวกเราได้

เคน: ถ้างั้นก็ตามนี้ ถ้ามีเ๱ื่๵๹อะไรให้ช่วยก็ติดต่อมาได้ทุกเมื่อ

เพนนี: อืม ได้


                                                     โรงแรมหรู่ใจกลางเมืองเกียวโต เวลา 22:12

หว่องและเพนนีได้กลับมาที่โรงแรมที่พักทั้งสองกําลังนั่งคุยกันอยู่บนเตียงเดียวกัน


หว่อง: นี้เราต้องทําจริงๆใช่ไหม…

เพนนี: มันเป็๲กฏของพวกเรา ใครก็ตามคิดที่จะออกไปจากกลุ่มของอีกาขาว…ต้องตายสถานเดียว

หว่อง: ผมเริ่มชักจะเบื่อกับกฏพวกนี้เต็มทีแล้วสิ

เพนนี: *เฮ้อ* อย่าสนใจเลย….อยู่ไปนานๆเข้าเดี๋ยวเธอก็ชินเอง…นอนซะเถอะ…พรุ่งนี้เรามีงานที่ต้องทํา

หว่อง: . . .


หว่องลุกเดินไปปิดไฟแล้วล้มตัวนอนลงบนเตียงโดยมีพี่สาวเขานอนอยู่ข้างๆก่อนจะผลอยหลับไป



                                      โรงงานผลิตอาวุธปืนภายใต้การดูแลขององค์กร Naohka เวลา 10:17

เพนนี: ที่เหลือให้จัดขนส่งทางเรือจะได้ไม่ตกเป็๲เป้าพวกตํารวจ
ส่วนเ๱ื่๵๹เงินทางเราจะโอนเข้าบัญชีคุณในอีกไม่ช้านี้เตรียมรอรับได้เลย

เ๽้าของโรงงาน: ได้เลยครับ ไม่มีปัญหา

เพนนี: ยินดีที่ได้ร่วมมือกับคุณ

เ๽้าของโรงงาน: ครับ ผมก็เช่นกัน


เพนนีและหว่องได้เดินทางมาที่โรงงานผลิตอาวุธปืนแล้วเจรจาตกลงซื้อขายขนส่งกันสําเสร็จก่อนที่เ๽้าของโรงงานจะเดินจากพวกเขาไปแล้วเดินไปบอกพวกลูกน้องให้เตรียมตัวขนส่งสินค้า


หว่อง: ตรงนั้นมีสนามยิงเป้าลองไปดูกันหน่อยไหม

เพนนี: เอาสิ 


ทั้งคู่ได้เดินตรงไปที่สนามยิงเป้าก่อนที่เพนนีจะเข้าประจําตําแหน่งแล้วหยิบปืนพก [USP Compact]
ของตัวเองออกมาแล้วเล็งไปที่เป้าที่อยู่ด้านหน้าแล้วลั่นไกทันที


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


๠๱ะ๼ุ๲ที่ยิงออกไปเข้าเป้าทุกนัด


หว่อง: ว้าว

เพนนี:  อยากลองหน่อยไหม?

หว่อง:  ครับ


เพนนียื่นปืนพกของตัวเองให้กับหว่องก่อนที่เขาจะรับมาแล้วเริ่มยิงเป้าที่อยู่ด้านหน้าเขา


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


๠๱ะ๼ุ๲เข้าเป้าไป 3 นัด เฉียวไปอีก 2 


เพนนี: หืม…..ใช่ได้นี่

หว่อง: สงสัยไม่ได้จับปืนนานก็เลยมีพลาดบ้าง ฮ่าๆ

เพนนี: เอาเถอะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี้เลย เรายังมีอีกหลายที่ๆต้องไป

หว่อง: ไปเถอะครับ


หว่องคืนปืนพกให้กับพี่สาวก่อนที่ทั้งคู่ได้เดินออกจากโรงงานแล้วตรงกลับไปที่รถลีมูซีนที่จอดอยู่ด้านนอก
แล้วขึ้นรถมุ่งหน้าไปที่กิจการอื่นๆขององค์กร Naohka ที่อยู่แต่ล่ะย่านทั่ว ญี่ปุ่น