ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 270 ดวงตาสีเขียว(ฟรี)

เหลียนเซวียนรอจนเบื่อ จึงเดินไปรอบๆ เตรียมหาอะไรกิน

เธอตรวจสอบผ่านระบบ และพบว่าไม่ไกลออกไปมีรังกระต่ายป่าที่ยังไม่กลายพันธุ์ จึงถือไม้วิ่งไปทางนั้น

กระต่ายป่าระแวดระวังมาก เมื่อเห็นคนเข้ามาใกล้ ก็พากันมุดลงโพรงอย่างรวดเร็ว ซ่อนตัวอยู่ข้างในไม่ยอมออกมา

ไม่มีอาวุธ ไม่มีตาข่าย วิธีล่าสัตว์แบบเดิมใช้ไม่ได้อีกต่อไป แล้วเธอจะทำอย่างไรให้กระต่ายออกมา?

อย่างหนึ่งคือหาต้นไม้ใหญ่ซ่อนตัวรอ รอจนกว่ากระต่ายจะออกมา

อีกอย่างคือหาวิธีรมควัน แต่ถ้าจะรมควัน ก็ต้องหาวิธีจุดไฟด้วยไม้ ความยากในการเอาชีวิตรอดกลับสูงจริงๆ

แต่อยู่เฉยๆ ก็น่าเบื่อ เธอจึงหาไม้ที่เหมาะสมสองท่อน และเก็บปุยฝ้ายจากเมล็ดหญ้า นั่งบนตอไม้และเริ่มสีไม้

เวลาประมาณสิบโมงกว่า แดดแรง อากาศแห้งไม่มีลม สีไม้ไม่นาน จุดที่ไม้สองท่อนเสียดสีกันก็เกิดควันบางๆ เหลียนเซวียนสีไม้พร้อมกับเป่าลมเบาๆ เข้าไป อีกครู่ใหญ่ ควันก็มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วเปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นมา

รีบเพิ่มฟืนแห้ง กองไฟลุกขึ้น ไม่ได้ทำให้เกิดควันมากนัก แต่ถ้ามีผู้เข้าแข่งขันผ่านพื้นที่นี้ และสังเกตอย่างละเอียด ก็น่าจะสังเกตเห็นได้

เหลียนเซวียนไม่กังวลว่าจะมีคนพบเธอ ยิ่งมีคนมาพบเธอเร็ว เธอก็จะได้รับการปกป้องเร็ว

การจับกระต่ายก็จะมีคนช่วย

เมื่อกองไฟคงที่แล้ว เธอก็ย้ายถ่านไปที่ปากโพรงกระต่าย พร้อมกับยัดหญ้าแห้งที่ชื้นเข้าไปในโพรง ควันหนาเริ่มม้วนตัวเข้าไปในโพรงกระต่าย ส่วนตัวเธอยืนอยู่ระหว่างทางออกสองทางของโพรงกระต่าย

มือหนึ่งกำก้อนหินไว้ เมื่อเห็นกระต่ายกระโดดออกมา เธอก็ขว้างก้อนหินใส่มัน

ควันหนาที่ลอยออกมาจากปากโพรงกระต่ายดึงดูดความสนใจของทีมหนึ่ง 

"หัวหน้า ดูทางนั้นมีควัน จะเป็นคนที่ติดอยู่หรือเปล่า?"

"อาจจะเป็นทีมอื่นล่าสัตว์ หมายเลข 88 ไปดูหน่อย"

หมายเลข 88 รับคำสั่งและออกเดินทาง

เหลียนเซวียนรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้ รีบรวบรวมกระต่ายที่เธอทำให้สลบหลายตัวเข้าด้วยกัน หยิบเครื่องตรวจสอบที่แจกให้มาตรวจสอบ แต่ไม่มีกระต่ายป่ากินได้สักตัว

จึงโยนกระต่ายเข้าพุ่มหญ้า หาที่ร่มนั่ง กอดเท้าที่พันผ้าพันแผลพลางร้อง 

"โอ๊ย โอ๊ย"

ไม่นาน หมายเลข 88 ก็ตามเสียงมา เขาค่อยๆ เข้าใกล้เหลียนเซวียนอย่างระมัดระวัง เมื่อเดินมาใกล้และพบว่าเป็นหญิงสาวที่ "บาดเจ็บ" ดวงตาของเขาก็เป็นประกายทันที

เขาวิ่งมาที่หน้าเหลียนเซวียนภายในไม่กี่ก้าว 

"คุณเป็นคนที่ติดอยู่ใช่ไหม?"

เหลียนเซวียนพยักหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด

"ช่วยด้วย พี่ทหาร ช่วยฉันด้วย ขาฉันเจ็บมาก!"

หมายเลข 88 รีบวิ่งเข้ามา 

"อย่าขยับ พับกางเกงขึ้นให้ผมดูแผลหน่อย ผมจะช่วยหาสมุนไพรแก้อักเสบมาประคบให้"

เหลียนเซวียน: "......"

"พี่ทหาร ฉันหิวมาก พี่ช่วยจับกระต่ายให้ฉันได้ไหม?"

หมายเลข 88: "......"

"ตามขั้นตอนปกติ ผมควรจะจัดการกับแผลของคุณก่อน"

"ไม่ต้องหรอก ฉันรู้เรื่องสมุนไพรเอง จัดการแผลเรียบร้อยแล้ว ฉันแค่ไม่ได้กินอะไรมาสองวันสองคืนแล้ว พี่จับกระต่ายมาให้ฉันกินได้ไหม?"

หมายเลข 88 ไม่ได้สนใจ แต่กลับหักหญ้าแห้งจากพื้น จัดการเล็กน้อยแล้วเป่าที่ปาก ทำให้เกิดเสียงนกหวีดดังแหลมคม สามยาวสองสั้น

ไม่นาน เพื่อนร่วมทีมของหมายเลข 88 ได้ยินสัญญาณ รู้ว่าเขาพบคนที่ติดอยู่ จึงรีบวิ่งมาทางนี้

การฆ่าสัตว์กลายพันธุ์นั้นยากเกินไป พวกเขาทำงานมาครึ่งวัน ก็ฆ่าหนูกลายพันธุ์ได้แค่สองตัว

คะแนนนี้เทียบกับการช่วยเหลือคนที่ติดอยู่ไม่ได้เลย

ไม่นาน คนทั้ง 11 คนก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเหลียนเซวียน

"เอ้า เป็นน้องสาวตัวน้อย หน้าตาน่ารักดี แค่ดำไปหน่อย ฮ่าๆๆ งั้นพวกเราเรียกเธอว่าน้องดำแล้วกัน ได้ไหม?"

เหลียนเซวียน: "......"

"น้องดำ แผลที่ขาเธอเป็นแผลจริงหรือแกล้งทำ?"

เหลียนเซวียนมองหมายเลข 56 ที่พูดจาน่ารำคาญ คิดในใจ 'ถ้าคุณรู้ว่าฉันเป็นใคร คุณคงเสียใจที่ปากเสีย'

"แน่นอนว่าเป็นแผลจริง แต่ฉันจัดการแผลแล้ว ตอนนี้หิวมาก พี่ๆ ทหาร พวกพี่จับกระต่ายมาให้ฉันกินได้ไหม?"

สมาชิกทีมทุกคนหัวเราะ

"น้องดำ กระต่ายคงไม่ได้ พวกเราไม่มีเวลา เธอก็รู้ นี่เป็นการแข่งขัน พวกเราต้องฆ่าสัตว์กลายพันธุ์เพื่อเก็บคะแนน"

"เฮ้ ต้าจวง รีบดับไฟซะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะดึงดูดทีมอื่นมา"

"น้องดำ ถ้าเธอหิว เดี๋ยวพวกเราจะส่งคนไปหารากต้นอ้อ ใบไม้แห้งอะไรพวกนี้ให้ประทังท้องก่อน รอพวกพี่ได้คะแนนสูงๆ ออกไปแล้วจะเลี้ยงเนื้อ เธอต้องเชื่อฟังนะ"

ไม่มีโอกาสให้พูด กองไฟของเหลียนเซวียนถูกทหารรับจ้างหลายคนดับอย่างรวดเร็ว จากนั้นพวกเขาก็ตัดสินใจเองว่าจะขนย้ายเหลียนเซวียนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่

"น้องดำ เธอขึ้นไปนั่งบนต้นไม้เป็นเด็กดี นอกจากเจอหมีกลายพันธุ์ เธออยู่บนต้นไม้ก็ปลอดภัยที่สุดแล้ว"

"แล้วถ้าหมีกลายพันธุ์มาจริงๆ ฉันจะทำยังไง?"

"ไม่ต้องกังวล ถ้าหมีกลายพันธุ์มาจริงๆ พวกเราก็จะปกป้องเธอ"

เหลียนเซวียนต่อต้านไม่สำเร็จ ถูกทหารรับจ้างคนหนึ่งแบกขึ้นต้นไม้ทันที และเหลือหมายเลข 88 ไว้ดูแลเธอ คนอื่นๆ ไปล่าสัตว์ในบริเวณใกล้เคียง

ทีละน้อย "ผู้บาดเจ็บ" แต่ละคนถูกทีมต่างๆ พบ

ชะตากรรมของทุกคนคล้ายกับเหลียนเซวียน ถูกขนย้ายขึ้นต้นไม้ใหญ่ เหลือคนเฝ้าหนึ่งคน คนอื่นๆ ออกไปล่าสัตว์ต่อ

การแข่งขันครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์จะได้คะแนน การคัดผู้เข้าแข่งขันอื่นออกก็ได้คะแนนเช่นกัน

ดังนั้น ในสนามแข่งขันจึงมีเสียงประกาศผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกเป็นระยะ

เหลียนเซวียนมองหมายเลข 88 ที่ไปมาในพุ่มหญ้า ทุ่งอ้อทั้งผืนแทบจะถูกเขาถอนจนเกลี้ยง เขาถือเครื่องตรวจสอบและตรวจตลอดเวลา น่าเสียดายที่อัตราผ่านการตรวจสอบไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์

พลังงานที่ชายคนนี้ใช้ไปทั้งวัน ไกลเกินกว่าพลังงานที่รากอ้อสามรากจะให้ได้

ทั้งวัน เขาหารากอ้ออ่อนยาวเท่าแขนได้เพียงสามราก และให้เหลียนเซวียนทั้งหมด

ทำให้เหลียนเซวียนมองชายคนนี้ด้วยสายตาใหม่: 'เฮ้ ทำไมคุณไม่กินบ้างล่ะ?'

หมายเลข 88 มองขึ้นไปบนต้นไม้

"เธอกินเถอะ ฉันอดอาหารวันเดียวไม่ตาย"

เหลียนเซวียนพบว่าคนคนนี้ค่อนข้างจริงใจ

เธอจึงแหย่เขา

"ฉันอดอาหารวันเดียวก็ไม่ตายเหมือนกัน พวกคุณแค่พาฉันออกไปให้สำเร็จก็จะได้คะแนนแล้ว ทำไมคุณถึงพยายามหาอาหารให้ฉันขนาดนี้?"

หมายเลข 88 เกาหัว

"เธอบอกว่าเธอหิวไม่ใช่หรือ และเธอก็เป็นผู้หญิงด้วย"

ความจริงแล้ว นอกจากเหลียนเซวียน "ผู้บาดเจ็บ" อีกสี่คนไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้ ทหารรับจ้างที่รับผิดชอบเฝ้า แม้จะหาอาหารได้ ก็เอาไปให้ทีมของตัวเองทั้งหมด

แบ่งกันกินในทีม

ส่วนผู้บาดเจ็บ แค่มีชีวิตรอดแล้วพาออกไปได้ก็พอ

ตอนเย็น โฮ่วกั่งสั่งให้ปล่อยสัตว์ล่าที่กินได้เข้าไปในสนามแข่งขัน หลายทีมล่ากระต่ายป่า กวางป่าตัวเล็กได้

อย่างน้อยที่สุดก็จับหนูกินได้หลายตัว

ทีมของหมายเลข 88 โชคดี จับกวางตัวเล็กได้หนึ่งตัว

แต่ตอนนี้ แทบทุกทีมไม่กล้าจุดไฟแล้ว เพราะการจุดไฟจะทำให้สัตว์กลายพันธุ์ตกใจหนี และยังดึงดูดศัตรูมาหาตัวเอง ดังนั้นเมื่อฆ่ากวางแล้ว ก็ถลกหนังทันที

ใช้มีดหินที่ไม่คมนักตัดแบ่ง คนละชิ้น แล้วกัดกินทั้งที่ยังมีเลือดสด

ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง สมาชิกทีมทุกคนดูแลเหลียนเซวียนเป็นอย่างดี ให้ขากวางกับเธอหนึ่งขา

แต่... เธอกินไม่ลงจริงๆ

ในเวลานั้น เหลียนเซวียนรู้สึกถึงความสั่นสะท้านทั่วร่าง พวกเขาถูกสิ่งมีชีวิตอันตรายบางอย่างจ้องมองอยู่

เธอตื่นตัวในทันที ตะโกนลงไปที่ข้างล่าง

"หมายเลข 88 ฉันเห็นตาสีเขียวคู่หนึ่งในพุ่มหญ้า"