จอมยุทธ์ซุปตาร์

        “เรื่องพี่อวี้หยางเหรอครับ  ผมไม่รู้อะไรมากนัก  แต่ดูเหมือนเขากับพี่ชิงชิงคบกันมาได้สักพักแล้ว  ปกติเวลาพี่เขามาหา  ผมไม่ค่อยได้อยู่เป็นก้างขวางคอหรอกครับ” ไป่ฉีกล่าว (ตอแหล)

        “จากนี้ไปเธอช่วยฉันได้ไหม” เมิ่งเสวี่ยไป๋แสดงสีหน้าใจดีออกมาให้ไป่ฉีเห็น  แต่ไป่ฉีรู้ว่าในใจของผู้หญิงตรงหน้าคิดจะใช้เขาให้ช่วยสืบเรื่องของอวี้หยาง

        “อยากให้ผมช่วยอะไรครับ  ถ้าช่วยได้ผมก็จะช่วย” ไป่ฉีไม่รอช้ารีบหยิบยื่นสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการให้ทันที

        “ช่วยสืบให้หน่อยว่าคนชื่ออวี้หยาง  มีอาชีพอะไร  ทำงานที่ไหน  บ้านอยู่ไหน  ได้รึเปล่าจ๊ะ” เมิ่งเสวี่ยไป๋รีบฮุบเหยื่อที่ไป่ฉีหยิบยื่นให้ทันที

        “ได้ครับ  คุณน้า  แต่คุณน้าห้ามบอกพี่ชิงชิงนะ  ไม่งั้นผมโดนพี่เขาโกรธแน่เลย” ไป่ฉีกล่าว

        'การนัดกินข้าวครั้งต่อไป  ฉันจะลงดาบให้ตายคามือเลยทีเดียว' ไป่ฉีคิด

        “ได้  น้าจะไม่บอกชิงชิงเรื่องนี้แน่นอน” เมิ่งเสวี่ยไป๋รีบรับปาก  ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        “ผมขอตัวไปพบคุณตงไห่ก่อนนะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้ ๆ ดูเหมือนเธอจะมีธุระสำคัญ  ไว้เจอกันนะ” เมิ่งเสวี่ยไป๋เดินจากไป  พร้อมกับใบหน้าที่แสนอ่อนโยน  กลายเป็นรอยยิ้มแสนชั่วร้ายเข้ามาแทนที่  ไป่ฉียืนโบกมือส่งจนเมิ่งเสวี่ยไป๋เข้าลิฟต์ไป

        'จากเท่าที่ตรวจสอบดู  ถ้าเรื่องความชั่วของเมิ่งเสวี่ยไป๋ถูกเปิดโปง  หุ้นบริษัทของปู่เมิ่งตงต้องตกรูดแน่' ไป่ฉีคิด     ขณะที่เดินผ่านหน้าห้องของตงไห่ไป  เลขาที่เมื่อครู่ได้ยินว่าไป่ฉีจะมาเข้าพบตงไห่ก็เงยหน้ามองเขา

        “สวัสดีครับ  ทำงานของคุณไปเถอะครับ  ผมไม่ได้มีธุระกับคุณตงไห่  แค่หาเรื่องตัดบทสนทนาเท่านั้น  ไม่มีอะไรหรอกครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “คุณเองก็มีช่วงที่ไม่พูดความจริงกับเขาด้วยเหรอคะ” เลขาของตงไห่ยิ้ม

        “วงการนี้ส่วนใหญ่ก็ใส่หน้ากากเข้าหากันอยู่แล้วครับ  ผมแค่ต้องปรับตัวในบางครั้งก็เท่านั้นเองครับ” ไป่ฉียิ้มตอบ

        “ฉันเข้าใจค่ะ” เลขาของตงไห่พยักหน้า

        “ผมขอตัวก่อนนะครับ” ไป่ฉีก้มตัวทำความเคารพก่อนจะเดินเข้าห้องของตนไป

        เขาทำการหยิบเอาสมุดเล่มเล็กออกมาเขียนนิยายของเขาที่ตอนนี้นิยายเรื่องที่ 2 ของเขากำลังจะเสร็จแล้ว  เวลาผ่านไปไม่นาน  เมิ่งชิงชิงก็มาเคาะประตู

        “เข้ามาได้ครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “วันนี้เลขาไม่อยู่เหรอไป่ฉี” เมิ่งชิงชิงถาม

        “พอดีผมส่งข้อความให้เขาไปจัดการเรื่องบางอย่างน่ะครับ” ไป่ฉีตอบ

        “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว  จะกลับบ้านเลยไหม” เมิ่งชิงชิงถาม

        “ได้ครับ  เรากลับกันเถอะ” ไป่ฉีลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเมิ่งชิงชิง

        งานบริหารนั้นเขาไว้วางใจให้เลขาของซีหลัวเป็นคนจัดการ  มีหลายครั้งที่เขานัดซีหลัวไปทานข้าว  พูดคุยเพื่อให้ซีหลัวหายเหงา  แต่ดูเหมือนช่วงนี้จะไม่เหงาเท่าไหร่  เพราะซีโม่พาปี่เซียนไปทานข้าวด้วยบ่อยขึ้นมาก เรียกว่าเกือบจะทุกวัน  ทำให้ไป่ฉีช่วงนี้แค่โทรไปคุยเท่านั้น

        เมื่อกลับถึงบ้าน  ไป่ฉีขอตัวไปทำการบ้านที่อาจารย์ประจำชั้นของเขาสั่งมา และได้บอกหลี่ซีหยานกับไป๋หู่ว่าจะซ้อมกระบวนท่าตอน 5 โมงเย็น  ให้ทำการบ้านหรืออ่านทบทวนบทเรียนให้เรียบร้อย

        การฝึกซ้อมวันนี้ไป่ฉีให้หลี่ซีหยานกับไป๋หู่ใช้กระบวนท่าต่อสู้กันเองไปก่อน  โดยเขาจะเป็นคนดูจุดบกพร่องให้

        'ฉันได้ข้อมูลทั้งหมดมาแล้ว  ฝากจัดการเรื่องสร้างหลักฐานที่สมควรจะถูกทำลายไปแล้วให้ด้วย  คาดว่าอีกไม่นานเมิ่งเสวี่ยไป๋จะต้องนัดลูกสาวทานข้าวอีกแน่' ไป่ฉีส่งปราณหาหน่วยสอดแนมของเขา  ระหว่างดูการฝึกของไป๋หู่กับหลี่ซีหยาน

        'ได้ครับ  ส่วนเรื่องที่จะดำเนินการหลังจากนั้น  พวกเราจะรีบจัดการให้  จะไม่ให้ใครได้ไปแน่นอนครับ' หน่วยสอดแนมกล่าว

        'มีความเคลื่อนไหวของนางมารจิ้งจอกซือซือ รึเปล่า' ไป่ฉีถาม

        'มันเงียบจนผิดปกติครับ' หน่วยสอดแนมรายงาน

        'ใช่ มันเงียบเกินไปจริง ๆ' ไป่ฉีรู้สึกว่าความเงียบนี้มันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ

        'มีอีกเรื่องต้องรายงานครับ' หน่วยสอดแนมกล่าว

        'ว่ามา' ไป่ฉีกล่าว

        'ภูเขาที่ท่านบรรลุชั้นปราณราชันย์ทรราชคราวก่อน  มีพวกผู้ฝึกยุทธฺมากมายพยายามจะเข้าไป  หากแต่ติดเขตแดนที่ท่านสร้างเอาไว้  พวกเขาเลยยังเข้าไปไม่ได้ครับ  ล่าสุดได้ข่าวว่าอดีตประมุขของตำหนักเทพ  จะร่วมมือกันทำลายเขตแดน  จะให้ดำเนินการยังไงดีครับ' หน่วยสอดแนมรายงาน

        'ส่งหน่วยเบญจธาตุไปจัดการเพิ่มพลังของเขตแดนซะ  พวกเขารู้วิธีอยู่แล้ว' ไป่ฉีกล่าว

        'ทราบแล้วครับ ท่านมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ' หน่วยสอดแนมถาม

        'ไม่มี  ไปจัดการเรื่องหลักฐานความผิดของเมิ่งเสวี่ยไป๋เถอะ  จัดการให้เร็วที่สุด' ไป่ฉีกำชับ

        'ครับ' หน่วยสอดแนมรับคำก่อนจะตัดการติดต่อไป

        คืนนั้นอดีตประมุขตำหนักเทพได้มารวมตัวกันที่เขตแดนซึ่งขวางไม่ให้พวกเขาเข้าไปภายในภูเขาที่ถูกรายงานว่าเป็นสถานที่ปลดปล่อยพลังปราณออกมา  พวกเขาเชื่อว่าภายในจะต้องมีสัตว์อสูรและสมุนไพรลมปราณจำนวนมากแน่  แม้จะผ่านเข้าไปไม่ได้  แต่พวกเขาสามารถส่งปราณตรวจสอบไปในระยะกว่า 5 เมตรจากกำแพงเขตแดนได้  และก็พบสมุนไพรลมปราณอยู่จำนวนมาก

        แม้จะพยายามช่วยกันโจมตีเขตแดนอยู่นาน  แต่เขตแดนนี้ราวกับจะไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย  สุดท้ายพวกเขาจึงต้องล้มเลิกไปในที่สุด  แต่ยังทิ้งกองกำลังส่วนหนึ่งให้คอยตรวจสอบเขตแดน  เพื่อดูว่าจุดไหนอ่อนแอที่สุดและง่ายต่อการทำลาย

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        พวกไป่ฉีไปโรงเรียนตามปกติ  ในคาบโฮมรูม  อาจารย์หลิวซีอิ๋ง ได้บอกเกี่ยวกับวิชาสุขศึกษาและกีฬาว่าเป็นวิชาที่ไม่มีการเรียนการสอน  หากแต่จะมีการเช็กชื่อและให้คะแนนโดยอาจารย์ที่รับผิดชอบชมรมกีฬาแต่ละชนิดเป็นผู้ประเมินเกรดให้

        หลังหมดคาบโฮมรูมและหลิวซีอิ๋งออกไปแล้ว  นักเรียนหญิงต่างก็เข้ามาถามไป่ฉีว่าเลือกชมรมกีฬาไหน  ซึ่งไป่ฉีก็บอกไปตามตรงว่าเขาเลือกชมรมบาสเกตบอลไว้แล้ว

        “นายเลือกบาสเกตบอลเหมือนต้าถงเลย” มู่ซื่อเฉิงกล่าว

        “นายเลือกอะไรล่ะ” ไป่ฉีถาม

        “ฉันเลือกฟุตบอล  แล้วซีหยานกับไป๋หู่ล่ะ” มู่ซื่อเฉิงกล่าว

        “พวกเราเลือกชมรมศิลปะการต่อสู้น่ะ  ชมรมนี้เป็นชมรมใหญ่  มีศิลปะการต่อสู้หลายแขนง  ฉันอยากหาประสบการณ์ที่หลากหลายจากที่ชมรมนี้” หลี่ซีหยานกล่าว

        “ส่วนฉันก็อยากฝึกฝนตนเองเท่านั้น  การมีคู่ซ้อมเยอะ  จะทำให้เราเก่งขึ้น” ไป๋หู่กล่าว

        “สรุป  ทำไมมีฉันที่อยู่ชมรมฟุตบอลคนเดียวฟะ” มู่ซื่อเฉิงโอดครวญ

        “ซื่อเฉิง  นายเลือกกีฬาที่นายชอบน่ะถูกแล้ว” ไป่ฉีกล่าว

        “งั้นเหรอ” มู่ซื่อเฉิงรู้สึกหดหู่ที่ไม่มีเพื่อนของเขาอยู่ชมรมเดียวกันเลย

        “อือ นายอาจจะได้เจอคู่หูที่รู้ใจกันที่ชมรมก็ได้นะ” ไป่ฉีปลอบมู่ซื่อเฉิง

        “ขอบใจ” มู่ซื่อเฉิงกล่าว

        การเรียนการสอนเริ่มขึ้น  ทุกคนต่างพยายามปรับตัวกับระบบการเรียนที่มิดการ์ด  ซึ่งจากคาบเรียนเมื่อวานของหลิวซีอิ๋ง  ทำให้พวกเขาพอมีประสบการณ์การใช้งานแท็บเล็ตพีซีบ้างแล้ว  จึงไม่ได้ติดขัดในเรื่องของการใช้งานแต่อย่างใด

        ล่วงเข้าสู่คาบสุดท้าย  ซึ่งในทุกวัน  คาบสุดท้ายคือการเข้าชมรมกีฬาที่ทุกคนเลือกเอาไว้  วันนี้เป็นวันแรกสำหรับนักเรียนใหม่  ที่จะได้เริ่มเข้าชมรม  ไป่ฉีกับต้าถงนั้นเดินมาที่โรงยิมของชมรมบาสเกตบอล

        “ว่าแต่เหม่ยเหมยล่ะ” ไป่ฉีถาม

        “เหม่ยเอ๋อ เข้าชมรมว่ายน้ำน่ะ  ที่จริงฉันก็อยากคัดค้านอยู่หรอก  แต่เธอบอกว่าอยากลองดู  เพราะเคยอ่านเจอว่ากีฬาว่ายน้ำมันใช้งานกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายน่ะ  นายก็รู้ใช้ไหมว่าชุดว่ายน้ำมันโชว์สัดส่วน  ฉันไม่อยากให้ใครเห็นนอกจากฉันคนเดียว” ต้าถงอธิบาย

        “เป็นแบบนี้เอง  ฉันเข้าใจนายนะ  แต่อย่าไปปิดกั้นความเป็นส่วนตัวมากนัก  ไม่งั้นจะไปกันไม่รอด” ไป่ฉีเตือนต้าถง

        ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็เดินมาถึงโรงยิมของชมรมบาสเกตบอล  ไป่ฉีเห็นประตูของโรงยิมเปิดอยู่  ข้างหน้ามีปี 1 เหมือนพวกเขากำลังยืนมอง  ไม่กล้าเข้าไปข้างใน อยู่ 8 คน  ไป่ฉีไม่ได้สนใจอะไรมาก  เขาเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล  ต้าถงเองก็เดินตามไป่ฉีเข้าไปติด ๆ  ทำให้คนที่ตอนแรกไม่กล้าเข้ามา  เดินตามเข้ามาด้วย

        “เฮ้ย เด็กใหม่  มาทางนี้” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งเรียกความสนใจของพวกเขาไป

        เมื่อทุกคนหันไปก็ต้องสะพรึงกับร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ  ผิวสีคล้ำเหมือนคนที่เล่นกีฬากลางแจ้งเป็นประจำ  จากที่ไป่ฉีลองประเมินส่วนสูงดูแล้ว  คาดว่าคงสูงกว่าเขาประมาณ 10 เซนติเมตร

        “มัวยืนทำอะไรอยู่  พวกนายจะมาเข้าชมรมบาสเกตบอลใช่ไหม” ชายหนุ่มถาม

        “ครับ” ไป่ฉีตอบ

        “โอ๊ะ นายคือไป่ฉี ที่เป็นนายแบบนี่  ยินดีต้อนรับสู่ชมรมบาสของเรานะ” ชายหนุ่มเข้ามาตบบ่าไป่ฉีอย่างเป็นกันเอง

        “ยินดีเช่นกันครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “งั้นขอแนะนำตัวนะ  ฉันชื่อซ่งติง ปี 3 เป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียน เล่นตำแหน่งเซ็นเตอร์” ซ่งติงแนะนำตัวเขาให้ปี 1 ทุกคนรู้จัก

        “ยินดีที่ได้รู้จักครับรุ่นพี่ซ่ง” ไป่ฉีกล่าว

        “ส่วนคนอื่น ๆ เดี๋ยวจะแนะนำหลังจากที่พวกเขาซ้อมกันเสร็จแล้ว  ตอนนี้พวกนายจะต้องแสดงฝีมือให้ฉันเห็นสักหน่อย  จากที่นับดูมีคนเข้าชมรมปีนี้ 10 คนพอดี  ฉันจะให้พวกนายแบ่งออกเป็น 2 ทีม  เล่นกันแค่ควอเตอร์เดียวก็พอ  ฉันอยากเห็นความสามารถของพวกนายสักหน่อย” ซ่งติงกล่าว

        หลังจากนั้นซ่งติงได้มีการแบ่งทีมให้  โดยไป่ฉีกับต้าถงนั้นต้องอยู่คนละทีม  เพราะทั้งคู่มีส่วนสูงที่สูงกว่าปี 1 ที่เหลืออีก 8 คนมาก  โดยตำแหน่งที่ทั้งคู่ได้รับคือเซ็นเตอร์  ซึ่งปกติจะเป็นผู้เล่นที่มีความสูงและมีกล้ามเนื้อมาก

        เมื่อแบ่งทีมแล้ว  ซ่งติงให้ทั้ง 2 ทีมมีเวลาพูดคุยเพื่อวางแผนกันสักครู่  ก่อนจะให้เริ่มการแข่ง  ซึ่งต้าถงสามารถป้องกันผู้เล่นทีมไป่ฉีไม่ให้ทำแต้มได้ทั้งหมด  ขณะเดียวกันไป่ฉีก็สามารถป้องกันการทำแต้มของทีมต้าถงได้เช่นกัน  เมื่อผ่านไปได้ 5 นาที  ต้าถงตัดสินใจบุกเข้าไปเอง  ก่อนจะถูกไป่ฉีแย่งบอลไปได้

        เมื่อไป่ฉีได้บอลแล้ว  เขาชู้ตลูกลงห่วงฝั่งตรงข้ามทันที  ด้วยท่าทางสบาย ๆ  ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของซ่งติงและทีมตัวจริงที่กำลังฝึกซ้อมกันอยู่  เพราะจุดที่ไป่ฉีชู้ตนั้นมันไกลจากห่วงฝั่งตรงข้ามถึง 3 ใน 4 ของสนาม  แม้จะคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ  แต่มันก็น่าตื่นตาตื่นใจมาก  สุดท้ายการแข่งขันจบลงด้วยชัยชนะของทีมไป่ฉี  มีเพียงไป่ฉีที่สามารถผ่านการป้องกันของต้าถงไปได้  ซ้ำยังลูกชู้ตแปลกประหลาดที่สุด คือ ลูกชู้ตลอยสูงเกินกว่าใครจะเอื้อมถึงและตกลงห่วงในแนวตั้งตรงกับพื้น 90 องศา  นอกจากนี้ยังมีลูกที่ปาอัดแป้นเป็นเส้นโค้งกว้างที่พอชนแป้นแล้วก็ลงห่วงแม่นราวกับจับวาง  โดยไม่มีโอกาสให้ต้าถงได้ป้องกันแม้แต่น้อย

        หลังการทดลองแข่งจบลง  ซ่งติงได้เข้ามาตบไหล่ไป่ฉี  เขาคิดว่าถ้าเขาจบออกไป  ไป่ฉีกับต้าถงสามารถแทนตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเขาได้แน่นอน

        “ลูกชู้ตนายทำให้ฉันเปิดหูเปิดตามาก  นายทำได้ยังไงน่ะ” ซ่งติงชมไป่ฉีและถามเทคนิคที่ไป่ฉีใช้

        “ชมเกินไปครับ  ผมแค่โชคดี” ไป่ฉีกล่าว

        “โชคดีอะไรของนาย  ลูกสูงขนาดต่อตัวกัน 2 คนยังรับไม่ได้เลย  นายแม่งพยัคฆ์ซุ่มมังกรซ่อนชัด ๆ เลยนี่” ต้าถงบ่น

        จากนั้นนักเรียนชายปี 1 ที่เข้าชมรมพร้อมกับไป่ฉีก็เข้ามารุมล้อม  เพื่อพูดคุย  บางคนอยากให้ไป่ฉีสอนเทคนิคการชู้ตลูกแบบนั้นให้บ้าง  ซึ่งพวกเขาไม่ทันได้สังเกตว่าที่กระจกด้านบนโรงยิมนั้นมีเหล่าหญิงสาวทั้งปี 1 ถึงปี 3 กำลังเกาะกระจก  พร้อมด้วยกล้องอย่างดีคนละ 1 ตัว  นิ้วรัวชัตเตอร์ไม่หยุด  บางคนมีเสียงหัวเราะชวนขนลุกหลุดออกมาด้วย  ซึ่งภาพแบบเดียวกันนี้พบได้ที่สนามซ้อมของชมรมฟุตบอลและโรงยิมของชมรมศิลปะการต่อสู้

______________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+