กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หมายเลข3ในตอนนี้ทั้งโกรธแค้นและขอบคุณหัวหน้าตระกูลในอดีตของตัวเองไปพร้อมกันแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นมันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่พวกมันจะต้องได้รับเจ็บปวดหรือไม่ก็ความตายตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! ในระหว่างนั้นกริมและทุกคนในกลุ่มที่ตอนแรกกำลังจะแยกย้ายได้เดินมาถึงทั้งหมดตั้งใจจะดูการล้างแค้นของหมายเลข3และนอกจากกลุ่มของกริมแล้วคนในบริเวณนั้นก็สนใจด้วยเหมือนกัน
''ไม่ต้องสนใจทำตามที่ใจเจ้าต้องการ ส่วนผลที่ตามมาข้ามั่นใจว่าพวกเราแบกรับมันไหว''หมายเลข3พยักหน้าจากนั้นจึงปล่อยมือออกจากคอของหัวหน้าตระกูล แต่...ปึ่ด! สังเวยแขนไป1ข้างหมายเลข3ไม่ยอมฆ่าอีกฝ่ายๆง่ายแน่นอนเพราะมันจะสบายเกินไป
''อ๊าก เจ้า เจ้า...''ฟูม! โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ! หมายเลข3ไม่แสแยมันปล่อยคลื่นพลังใส่คนในตระกูลจากทั้งหมดประมาณ240คนตอนนี้เหลือเพียง20กว่าคนและทั้งหมดที่เหลือล้วนมีส่วนร่วมในครั้งนั้นทั้งสิ้น
''ข้าไม่อยู่แล้วแบบนี้ ใครจะอยู่ดูต่อก็ตามสบาย''
''ขะ...ข้าเองก็เหมือนกัน พลังแบบนั้นมันไม่ผิดแน่เร็วเข้ารีบไปก่อนจะโดนลูกหลงไปด้วย
''...''บางส่วนที่มาดูถึงกับถอยหนีอนุภาพจากคลื่นพลังมันรุนแรงจนพวกมันไม่อยากจะอยู่แถวนี้ต่อไปและก็มีบางส่วนที่ไม่เชื่อว่าหมายเลข3คือจอมราชันย์ในตอนแรกแต่ตอนนี้มันเชื่อแล้ว
''อะไร เจ้าเคยกุมชีวิตของข้าเอาไว้ใช่มั้ย ตอนนั้นหากเจ้าตัดสินใจฆ่าข้าแทนที่ขายไปเป็นทาสแล้วหละก็เรื่องในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น''ตูม! ซัดกำปั้นเพียวๆไปที่ใบหน้าของหัวหน้าตระกูล ตูม! อีกครั้งหนึ่งตูม! ตูม! ตูม! เพียงพริบตาหมัดก็ถูกรัวออกไปนับ20หมัด แต่น่าแปลกที่ไม่มีใครเข้ามาห้ามเลยคนในตระกูลของหมายเลข3ที่ยังมีชีวิตรอดได้แต่ยืนมองขาแข้งสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
''เอาหละข้าจะรอให้ไอ้ตัวการมันออกมาจากการท้าทายก่อนก็แล้วกัน''เพราะถ้าเริ่มท้าทายพื้นที่เมื่อไหร่คนที่กำลังท้าทายจะไม่สามารถรับรู้เรื่องภายนอกได้ แต่คนภายนอกจะรับรู้เรื่องในนั้นได้ทั้งหมด
''นี่...เจ้า...ไม่สิ ท่านจอมราชันย์ ท่านกลับเข้าตระกูลได้มั้ย หากท่านยอมกลับเข้ามาในตระกูลของเราเราจะให้ท่านขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูล...''
''ชะ...ใช่ ไอ้เลวนี่มันบังคับให้พวกข้าตัดสินความแบบลำเอียงในครั้งนั้น...''
''ที่ทุกคนพูดเป็นความจริง ทั้งหมดไอ้เลวนี่เป็นคนผิด''สมาชิกอาวุโสในตระกูลเริ่มโยนความผิดให้คนอื่นทั้งๆที่ตอนนั้นพวกมันล้วนเห็นดีด้วยกันทั้งหมด
''คิดว่าข้าต้องการจะกลับเข้าไปอยู่ในตระกูลที่น่าสะอิดสะเอียนแบบนั้น?''โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ! ตายไปอีก7ทั้งหมดล้วนเป็นคนที่แหกปากพูดไปเมื่อครู่
''อ๊าก! บัดซบ! อีกแค่นิดเดียวแล้วแท้ๆ''อยู่ๆเสียงชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นด้วยความไม่พอใจและเจ็บปวดมันคือคนที่ฆ่าพ่อและแม่ของหมายเลข3 มันเข้าไปท้าทายพื้นที่โดยมันได้ต่อสู้กับสัตว์อสูรอีกแค่นิดเดียวมันก็จะชนะแต่อยู่ๆมันก็โดนสัตว์อสูรโจมตีเข้าอย่างจังจนตัวมันเองต้องแพ้ออกมาแบบนี้
''อาวุโส1รักษาอาการบาดเจ็บของข้าซะ ข้าจะท้าทายมันอีกครั้ง''มันตะโกนออกมาโดยไม่ได้หันมาดูอะไรจนเวลาผ่านไปมันเริ่มได้สติจึงหันกลับมาดูในทิศทางที่กลุ่มของมันเคยอยู่ เฮือก! กองเลือดกองใหญ่พ่อของตัวเองนอนกองอยู่บนพื้น อาวุโสในตระกูลยืนก้มหน้าตัวสั่น
''เจ้ามันแฮน...''ปัง! ตูม! หมายเลข3ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดจบมันเข้าโจมตีที่ด้านหลังของอีกฝ่ายส่งผลให้ตัวของอีกฝ่ายกระเด็นมากองรวมกับพ่อของมัน ตุ่บ! แคร่ก! หมายเลข3ยังคงตามมาติดๆมันเหยียบเท้าลงบนร่างของศัตรูคู่แค้นจากนั้นจึงออกแรงกดทีละนิดจนกระดูกของอีกฝ่ายแตกร้าว
''ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ''กร๊อบ! ด้วยแรงกดที่มากขึ้นกระดูกของอีกฝ่ายหักลงในที่สุด
''อย่าทำสายตาแบบนั้น เจ้าฆ่าพ่อแม่ของข้าแล้วยังมาโยนความผิดทั้งหมดให้ข้าซึ่งเป็นลูก? ไอ้สารเลว!''ตูม! โผล๊ะ! ศัตรูของหมายเลข3ใช้แววตาดูถูกนั่นทำให้หมายเลข3หันไปกระทืบขาของมันจนระเบิดออกจากนั้นหมายเลข3จึงถอยออกมา
''พวกเจ้าเข้ามาพร้อมกันซะใช้ทุกอย่างที่มีก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ใช้''หมายเลข3คิดจะฆ่าคนในตระกูลทิ้งแต่มันก็คิดจะปล่อยให้รอด2คนนั่นคือหัวหน้าตระกูลและลูกชายของมันเพราะถ้าหากปล่อยให้พวกมันอยู่อย่างเจ็บปวดมันคงดีมากกว่า
''เจ้า...''แต่เมื่อหัวหน้าตระกูลลุกขึ้นมาแทนที่มันจะโจมตีหรือตะโกนใส่หมายเลข3มันกลับคุกเข่าลง
''ข้าขอโทษ ปล่อยพวกข้าที่เหลือไปได้มั้ยเรื่องในอดีตเป็นเพราะข้า...''โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ! ไม่คิดจะรอหมายเลข3ระเบิดคนในตระกูลทิ้งยกเว้น2พ่อลูกแต่ก็ใช่ว่าจะดีเพราะแขนและขาทั้งหมดของทั้งคู่ก็ระเบิดออก
''นายท่านข้ามีเรื่องจะรบกวน ได้โปรดช่วยสลายพลังของพวกมันทิ้งให้ข้าด้วย''วิ้ง! กริมไม่ขัดข้องและนอกจากจะสลายพลังทิ้งกริมยังรักษาบาดแผลให้พวกมันอีกด้วย
''เอาเถอะแยกย้ายได้ หากใครเจอศัตรูก็จัดการกันได้เลยแต่ถ้าไม่ไหวก็ตะโกนหาข้าได้ทุกเมื่อ''กริมจากไปฉับพลันหมายเลข1 2 และ 4-10ก็เดินเข้ามาหาหมายเลข3แล้วเอามือตบไหล่
''ยินดีด้วยที่ได้แก้แค้น''
''ข้าอิจฉาเจ้าจริงๆเลยให้ตายเถอะ ศัตรูของข้ายังไม่โผล่หัวมาเลยหรือพวกมันตายไปหมดแล้วก็ไม่รู้''
''สบายใจแล้วสินะ''คำพูดต่างๆถาโถมเข้าหาหมายเลข3มันไม่ได้ตอบกลับแต่มันแสดงรอยยิ้มที่มีความสุขจนกระทั่งทั้งหมดได้แยกย้ายกันไป
''ไปซักที ข้าอึดอัดจะแย่หากพวกมันยังอยู่แถวนี้''
''ข้าก็เหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าทั้งกลุ่มจะมีแต่คนที่ทรงพลังสุดๆ''
''ไอ้โง่ ข้าแอบเห็นในกลุ่มนั้นมีจอมราชันย์ทั้งหมด13คน เจ้าคิดเอาเองเถอะจอมราชันย์ตั้ง13คน''คนที่อยู่ในพื้นที่ส่วนที่2กลายเป็นโง่งม จอมราชันย์13คน? นี่มันบ้าไปแล้วตูม! การล้างแค้นของหมายเลข3เพิ่งจะจบไปได้ไม่นานเสียงระเบิดพร้อมออร่าก็โพยพุ่งขึ้นมาอีกมันมาจากทิศทางที่หมายเลข6มุ่งหน้าไป ใช่...มันเจอกับศัตรูที่ฆ่าล้างตระกูลของมันหมายเลข6ไม่พูดมากมันเปิดฉากโจมตีด้วยพลังสูงสุดและทุกอย่างได้จบอย่างรวดเร็วคนที่เห็นก็ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความจนใจโดยพวกมันคิดไปในทางเดียวกันว่านี่มันกลุ่มรวมตัวหายนะชัดๆแต่ก็ได้แค่คิดเพราะจะไปห้ามหรือต่อว่าก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเดือดร้อนไปด้วย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่112:กลุ่มตัวหายนะ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่112:กลุ่มตัวหายนะ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้