[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 45 ฐานลับ!

        เจียงหนานตามอู๋เหลียงมาถึงที่ที่เขาเรียกว่า ‘ดินแดน’ ของเขา

        มันเป็นโกดังร้างที่ผ่านการปรับปรุงมาแล้ว!

        ด้วยพื้นที่ประมาณสามถึงสี่ร้อยตารางเมตร ขนาดของมันจึงค่อนข้างใหญ่พอสมควร!

        ในขณะที่เปิดประตูม้วน ภาพที่เห็นก็ทำเอาเจียงหนานตกตะลึง!

        อุปกรณ์ออกกำลังกายกองพะเนินอยู่ในนั้น!

        ไม่ต้องพูดถึงกระสอบทรายและดัมเบลล์!

        ที่ตรงกลางยังมีกรงแปดเหลี่ยมอยู่อีกด้วย!

        บนผนังเต็มไปด้วยอาวุธเย็นหลากหลายประเภท!

        มีดดาบเนปาล! ดาบมาเลย์! หอกสามเหลี่ยม! หน้าไม้ และอื่น ๆ อีกมากมาย! 

        ในโรงรถมีรถออฟโร้ดที่ผ่านการดัดแปลงมาอย่างหนักอีกประมาณเจ็ดแปดคัน!

        แรพเตอร์ รังเกอร์ แลนด์โรเวอร์ ฮัมวี่ บางคันเจียงหนานก็ไม่รู้จักด้วยซ้ำ

        นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์กลางแจ้งต่าง ๆ เต็นท์ ไฟส่องสว่าง เครื่องปั่นไฟ...

        แค่มองปราดเดียวก็รู้สึกได้ นี่มันสวรรค์ของผู้ชายชัด ๆ!

        เจียงหนานมองแล้วน้ำลายแทบไหล!

        ผู้ชายคนไหนจะไม่ชอบของพวกนี้กัน?

        “โอ้โห!”

        น่าเสียดายที่เขาไม่มีความรู้!

        แต่คำว่า ‘โอ้โห’ นี่สามารถใช้บ่งบอกถึงความรู้สึกของเขาได้!

        อู๋เหลียงที่ท่าทางตื่นเต้นสุดขีดวิ่งไปหยิบของสองอย่างมาจากด้านข้าง!

        มือข้างหนึ่งถือโล่ไททาเนียมแมกนีเซียมอัลลอยด์หนาหนักที่มีรูปปั้นหัวหมีคำรามนูนอยู่ด้านบน!

        สูงถึงสองเมตร! หนักอย่างน้อยหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลขึ้นไป!

        ส่วนมืออีกข้างถือมีดมาเชเต้ยาวกว่าสองเมตร!

        นั่นมันน่ากลัวชะมัด!

        อู๋เหลียงพูดอย่างตื่นเต้น “พี่หนาน! เป็นยังไงบ้าง! ผมเท่ไหม?”

        เจียงหนานรีบส่ายหัวทันที “ไม่ดู ๆ!”

        [แต้มความคับแค้นจากอู๋เหลียง 666 แต้ม!]

        “ตัวนายทั้งหมดนี่ต้องมีอย่างน้อย 250 กิโลแล้วใช่ไหม? เคลื่อนไหวสะดวกหรือเปล่า?”

        อู๋เหลียงยกโล่เหล็กในมือขึ้นและผลักออกจนกลายเป็นกนะแสลมกรรโชกระลอกหนึ่ง!

        มีดมาเชเต้ถูกเหวี่ยงไปมาอย่างดุเดือด เสียงทะลวงอากาศอันหนักหน่วงกลับดูเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนักเมื่ออยู่ในมือของอู๋เหลียง!

        “ฉันฝึกทุกวัน! ไม่มีปัญหา! ถ้าฉันเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ป่า จะยิ่งทำให้ฉันทำได้ง่ายขึ้นกว่านี้อีก!”

        เจียงหนานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ทั้งหมดนี่ทำให้เขาเหมือนได้พบกับสมบัติ!

        อู๋เหลียงคือนักรบถือโล่ชั้นยอดชัด ๆ!

        ป้อมปราการเคลื่อนที่!

        ตัวแทงค์เลือดหนาไร้เทียมทาน!

        ในตอนนั้น อู๋เหลียงก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้!

        เขาวางมีดมาเชเต้และโล่เหล็กไว้ข้าง ๆ ก่อนจะหยิบหอกเหล็กอีกอันออกมา!

        พู่สีแดงที่ปลายหอกปลิวไสว คมหอกเปล่งประกายเย็นยะเยือก!

        “พี่หนาน ลองดูสิ! อันนี้เป็นยังไงบ้าง? ถือแล้วถนัดมือไหม?”

        เจียงหนานรับหอกยาวมา หมุนตัวและฟันลงมาในแนวดิ่ง!

        ปลายหอกผ่าอากาศ ส่งเสียงหวีดแหลมน่าขนลุก!

        ปัง!

        ตัวหอกกระแทกพื้นคอนกรีตจนแตกร้าว!

        อู๋เหลียงมองด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างที่สุด!

        ดูสิ นั่นมันท่วงท่าอะไรกัน!

        ช่างเป็นภาพที่น่าชื่นชมยินดีจริง ๆ!

        แต่เจียงหนานกลับส่ายหัว “ฉันไม่อยากใช้ของพวกนี้หรอก! ฉันจะเลือกเอง!”

        อู๋เหลียงอึ้งไป!

        เจียงหนานไม่ใช่คนที่ฝึกใช้หอกมาตั้งแต่เกิดหรอกเหรอ?

        ครั้งที่แล้วตอนสู้ในตรอก อีกฝ่ายใช้เสาไฟตีจนเขาหมดสติไป!

        ทักษะนั้นถือว่าเป็นระดับปรมาจารย์เลยก็ว่าได้! ถ้าไม่ได้ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กจนโต ไม่มีทางจะมีฝีมือจนถึงขนาดนั้นแน่นอน!

        แต่สุดท้ายกลับบอกว่าไม่ใช้งั้นเหรอ?

        เจียงหนานมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยิบมีดสั้นจากชั้นวางมาเหน็บไว้ที่เอว

        [กระตุ้นทักษะ! มีดพก: LV0!]

        [เพิ่มแต้มทักษะ: 100!] 

        [อัพเกรดทักษะ! มีดพก: LV1!]

        เจียงหนานชักมีดสั้นออกจากซองอย่างรวดเร็ว!

        หมุนรอบมือหนึ่งรอบ แล้วแทงไปข้างหน้าด้วยแบ็คแฮนด์! ก่อนจะสลับมือฟันอย่างรุนแรง!

        แสงวาววับจากมีดกระโดดโลดเต้นอยู่บนมือของเจียงหนานราวกับภูติน้อยที่กำลังเริงระบำ!

        ไม่มีท่วงท่าที่เกินจำเป็นแม้แต่น้อย!

        บริสุทธิ์และคมกริบ!

        อู๋เหลียงมองไปที่เจียงหนานซึ่งใช้มีดสั้นได้อย่างคล่องแคล่ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ!

        เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านมีดด้วยเหรอ?

        เจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ?

        นายฝึกมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่เลยหรือไง?

        เจียงหนานเก็บมีดสั้นกลับเข้าฝักด้วยความพึงพอใจ!

        ก่อนที่เขาจะเห็นกระบี่ในสมัยราชวงศ์ถังในฝักบนชั้นไม้!

        กระบี่ยาว 1.2 เมตร! มีกลิ่นอายของกาลเวลาเคลือบอยู่!

        แต่มันกลับดูไม่เก่าเลย!

        ในขณะที่ชักกระบี่ออกมา…

        ประกายของคมกระบี่ที่คมกริบก็ปรากฏออกมา!

        ใบกระบี่ตรงแหน็ว ลวดลายรูปคลื่นนับพันชั้นสลักอยู่บนนั้น ตัวอักษรโบราณคำว่า ‘เย็น’ สลักอยู่ที่ด้ามจับ!

        ประกายเย็นยะเยือกนั้นคมพอที่จะตัดขนได้!

        [กระตุ้นทักษะ! ทักษะกระบี่: LV0!]

        [เพิ่มแต้มทักษะ: 100!]

        [อัพเกรดทักษะ! ทักษะกระบี่: LV1!]

        ชิ้ง!

        กระบี่ถูกชักออกจากฝัก! คมกระบี่กรีดผ่านอากาศ ดอกไม้อันงดงามของกระบี่ผลิบานออกมา!

        เจียงหนานมองกระบี่ตรงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ!

        ปากของอู๋เหลียงอ้ากว้าง!

        ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!

        หอกยาวก็เล่นได้! มีดสั้นก็เล่นได้! กระบี่จีนก็ยังเล่นได้อีกเหรอ?

        แถมยังเชี่ยวชาญทุกอย่างด้วย?

        เป็นคนเหมือนกัน แต่ทำไมนายถึงเก่งได้ขนาดนี้กัน?

        เจียงหนานตบไหล่อู๋เหลียงพลางหัวเราะ “รอปิดเทอมแล้วมีเวลาว่าง ฉันจะสอนนายเล่นมีดมาเชเต้!”

        อู๋เหลียงเบิกตากว้าง

        โอ้ววว?

        ฉันจะพูดอะไรได้อีก?

        ดูเหมือนเทพหนานจะไม่ได้ชื่อมาเปล่า ๆ!

        “ได้กระบี่เล่มนี้มายังไงเหรอ?”

        “นี่เป็นของที่พ่อของฉันเอามาจากชนบท! สืบทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณ! เป็นอาวุธที่แท้จริง! แต่วิธีตีกระบี่ได้สูญหายไปแล้ว!”

        “ถ้าพี่หนานชอบ ฉันยกให้เลย!”

        เจียงหนานไม่เกรงใจอยู่แล้ว!

        เขามีการรับรู้บางอย่างเกี่ยวกับทิศทางในอนาคตของตัวเอง!

        ความสามารถพิเศษของสายมิติคือความคล่องตัวที่สูงมากและสามารถควบคุมสนามหลักได้! การใช้อาวุธยาวประเภทหอกนั้นจะเป็นอุปสรรคอย่างมาก!

        การใช้กระบี่ถังเป็นอาวุธหลักนั้นเหมาะสมแล้ว! อาวุธรองเป็นมีดสั้น การต่อสู้ในระยะประชิดจะไม่เสียเปรียบอย่างแน่นอน!

        “ฉันก็มีของขวัญให้นายเหมือนกัน!”

        พูดพลางก็ทำท่าลึกลับให้กับอู๋เหลียง!

        อู๋เหลียงเดินเข้าไปใกล้ด้วยความคาดหวังเล็กน้อย!

        เขาพบว่า เจียงหนานหยิบกางเกงในออกมาจากมิติอื่น

        กางเกงในสี่เหลี่ยม มีรูปหัวหมีพิมพ์ลายอยู่ด้านบน!

        อู๋เหลียงขมวดคิ้ว

        นี่คือสมบัติที่เจียงหนานพูดถึงงั้นเหรอ?

        ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กางเกงในจะกลายเป็นสมบัติได้?

        เขา...เขาชอบให้กางเกงในกับคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ?

        ครั้งที่แล้วก็ให้กางเกงในลายปิกาจูมา ครั้งนี้ก็...

        เจียงหนานเห็นอู๋เหลียงอึ้งไปก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

        “อ้าว ไม่ชอบเหรอ?”

        อู๋เหลียงเกาหัว “ไม่ใช่เรื่องชอบหรือไม่ชอบหรอก!”

        เจียงหนานแหวใส่ทันควัน “ฉันบอกนายไว้ก่อนนะ! นายอย่าได้ดูถูกมันเชียว มันไม่ใช่กางเกงในธรรมดา ๆ หรอกนะ!”

        “ถ้ากางเกงในมีลำดับขั้น มันก็คือราชาแห่งกางเกงในเลยล่ะ!”

        อู๋เหลียงทำสีหน้างุนงง

        “รู้จักฮัลค์ไหม? ไม่ว่าจะแปลงร่างยังไง กางเกงก็ไม่ขาด!”

        พูดพลางเจียงหนานก็จับกางเกงในทั้งสองข้างไว้ แล้วออกแรงดึง!

        เขาดึงยาวออกไปเกือบหนึ่งเมตร! แล้วปล่อยมือ!

        มันกลับคืนสู่สภาพเดิมในพริบตา!

        ดวงตาของอู๋เหลียงเป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นมาทันที!

        โอ้วว!

        นี่มัน! เป็นของวิเศษชัด ๆ!

        แค่ใส่กางเกงในฮัลค์ ต่อให้ฉันกลายร่างเป็นสัตว์ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเปลือยกายแล้ว!

        นี่คือข่าวดีสำหรับผู้ปลุกพลังวิญญาณทั้งหมดที่มีพลังสายกลายร่าง!

        ราชาแห่งกางเกงในที่ไม่มีใครเทียบได้!

        ฉันขอยกย่องกางเกงในนี้ว่าเป็นกางเกงในที่แข็งแกร่งที่สุด!

        อู๋เหลียงชูนิ้วโป้งขึ้น “ยอดเลย! ของดีมาก!”

        จากนั้นเขาก็รู้สึกอายเล็กน้อยก่อนจะพูดกับเจียงหนาน “พี่...พี่หนาน! กางเกงในฮัลค์ของพี่ มีแบบสามเหลี่ยมไหม?”

        ชั่วขณะหนึ่ง อากาศเงียบสงัดราวกับไร้ลมหายใจ!

        ดวงตาของเจียงหนานเริ่มปรากฏร่องรอยแห่งความตกใจ!

        “ไม่ใช่...พี่หนาน! ไม่ใช่แบบที่พี่คิด! คือว่ากางเกงสามเหลี่ยมมันใส่สบายมากเลยล่ะ!”

        “มันให้ความรู้สึกที่กางเกงสี่เหลี่ยมไม่มีทางให้พี่ได้แน่นอน! ถ้าไม่เชื่อกลับไปลองใส่ดูสิ!”

        เจียงหนานส่ายหัวรัวเร็วอย่างรุนแรง!

        เขาหยิบกางเกงในแบบสามเหลี่ยมสิบตัวจากมิติอื่นให้อู๋เหลียงโดยตรง!

        เพราะมีครบทุกแบบ มีทุกอย่างที่ควรมี!

        อู๋เหลียงรับมาด้วยความซาบซึ้งและอยากจะไปลองใส่เดี๋ยวนี้!

        แต่ก็ถูกเจียงหนานจับเอาไว้เสียก่อน!

        พี่ชาย!

        อย่า!

        อย่าเด็ดขาด!

        อย่าทิ้งมลพิษทางจิตใจไว้ในความทรงจำของฉันอีกเลย!

        ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ นะ!