เป่ยจิน...ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย เล่ม 1

“เป็นความคิดที่ดีนะจินเออร์ เพียงแต่พวกพวกเราจะทำกันไหวหรือลูก” ท่านพ่อเอ่ยถามออกมาด้วยความไม่มั่นใจในความคิดอันใหญ่โตของข้า 

“ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่า” ข้าคิดว่าท่านพ่อต้องลืมไปแน่ๆ ว่าเรามีเงิน เอาดีๆ แค่มีเงินก็จ้างผีไปโม่แป้งได้ด้วยซ้ำไป  

“อะไรหรือจินเออร์ แล้วหลินเหมยเจ้ารู้หรือไม่”ท่านพ่อทำหน้างุนงง สับสนออกมา เมื่อพยายามคิดว่าตนเองได้หลงลืมสิ่งใดหรือไม่ พร้อมกับหันไปถามท่านแม่  

“เงินเจ้าค่ะ พวกเรามีเงินแล้ว” โถ่ววว ข้าว่าละ ท่านพ่อ ท่านต้องลืม เรื่องเงินไปจริงๆ  

“นั้นสินะ ฮ่าๆ ต้องให้เจ้าเตือนอีกแล้ว” เมื่อข้าพูดออกไปว่าเรามีเงินแล้ว ท่านพ่อถึงกับเอามือมาลูบหัวตนเองทันทีแล้วหันไปยิ้มเขินๆ ให้กับคนในครอบครัวที่กำลังมองมาที่ท่านพ่ออย่างขำๆ 

“อิอิ เจ้าค่ะ” ไม่เป็นไรนะเจ้าค่ะท่านพ่อ อีกไม่นานท่านจะค่อยๆ ชิน 

“แล้วมีเงินแล้วอย่างไรต่อหรือจินเออร์” ซานหลงเอ้ยตามลูกสาวตัวน้อยออกไป​ ถึงแม้นจะมีเงิน​ แต่ตรอบครัวพวกเค้าก็ไม่เคยมีใครเคยทำกิจการใดๆ​ มาก่อน​ จึงไม่มีใครรู้ว่าจะเริ่มต้นตรงไหนก่อนดี 

“หากเราจะเริ่มทำกิจการ เราควรต้องคำนึงถึง สี่ มอ เจ้าค่ะ ท่านตา”  จริงๆ​ แล้ว​ มันคือ​ สี่เอ็มต่างหาก​ แต่ข้าพยายามพูดให้คนอื่นๆ​ เข้าใจง่ายขึ้น​ ข้าขอยืมความรู้ในภพก่อนหน่อยนะเจ้าค่ะ​  

“สี่มอหรือ อันใดกันของเจ้าจินเออร์” 

“ฮี่ๆ อย่างนี้เจ้าค่ะ ในภพก่อนลูกเรียนจบการศึกษาระดับสูงมา ในนั้นลูกเรียนจบในเรื่องของวิศวกรรมอุตสาหการ เรื่องการจัดการและการผลิตเจ้าค่ะ” เอ่อ ข้าจะพยายามอธิบายสิ่งที่ข้าคิดว่าใกล้เคียงละกันนะเจ้าค่ะ 

“หืมม น่าสนใจจริงเชียว อย่างไรต่อหรือลูก” เมื่อท่านตาได้ฟัง​ที่จินเออร์พูด​ ก็ทำสีหน้าสนอกสนใจออกมา 

“โดยเนื้อหาที่ข้าได้เรียนผ่านๆ มาเกี่ยวข้องกับวิธีการดำเนินกิจการเจ้าค่ะ ในนั้นจะมีเรื่อง สี่มอรสมอยู่ด้วยซึ่งก็คือ​ คน เครื่องมือ วัถตุดิบ และวิธีการเจ้าค่ะ” 

“หืมม จริงด้วยจินเออร์กิจการต่างๆ ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เจ้าพูดมาทั้งสิ้น” 

“ก่อนอื่นพวกเราต้องมีเครื่องมือเจ้าค่ะ เครื่องมือที่ข้าว่าหมายถึงที่ดิน โรงเรือนสำหรับการปลูกผัก และสร้างผลผลิตของเราเจ้าค่ะ ข้าว่าควรให้ท่านพ่อซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีก เท่าที่ได้ จากนั้น เราก็สร้างโรงเรือน เพื่อรองรับการผลิตและผลิตของเราเจ้าค่ะ” 

“อืมม แต่ตาว่าเหลือเวลาอีกแค่ เดือนกว่าๆ แล้ว มันจะไม่ทันหนา หากเจ้าต้องการสร้างทุกอย่างตอนนี้” 

“ยังเจ้าค่ะท่านตา ในตอนนี้ข้าอยากให้เราสร้างโรงเรือนเพื่อเก็บผลผลิตก่อน พร้อมๆ กับการสร้างบ้านพักคนงานเจ้าค่ะ ข้าว่า น่าจะเสร็จก่อนหน้าหนาวนี้แน่นอน รบกวนท่านตาติดต่อนายช่างให้ข้าอีกครั้งนะเจ้าค่ะ ครั้งนี้เรามีเงินมากพอที่จะใช้เร่งเวลาในการทำงาน” 

“ได้เจ้าว่าอย่างไร ตาว่าอย่างนั้น” ผู้เฒ่าเป่ยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและท่าทางเชื่อมั่นในตัวหลานสาวผู้นี้อย่างเต็มที่ 

“ขอบพระคุณท่านตาเจ้าค่ะ หากเสร็จเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีนะเจ้าคะ อิอิ”  ข้าหันไปขอบคุณท่านตาที่พร้อมสนับสนุนข้าและส่งยิ้มให้แก่ทุกคน 

“แต่เอ๊ะ​ เมื่อกี้ เจ้าพูดว่าคนงานเช่นนั้นหรือจินเออร์” 

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้ากล่าวว่าคนงาน หลังจากที่เรามีพื้นที่แล้ว ต่อมาในด้านการดำเนินกิจการ เราก็ต้องมีคนงานเจ้าค่ะ ข้าต้องการคนงาน” 

“อืม แล้วเราจะหาจากไหนละเจ้าคะท่านพี่” 

“โรงค้าทาสเป็นเช่นไรจินเออร์ เมื่อเราซื้อคนพร้อมสัญญาทาสมาแล้ว คนๆ นั้นก็จะเป็นคนของตระกูลเราไปตลอดชีวิต นอกเหนือจากเสียว่าเราจะมีข้อตกลงหรือสัญญาใดๆ กับทาสเหล่านั้นเอง” 

“อย่างนั้นหรือเจ้าค่ะท่านพ่อ ถึงแม้จะดูโหดร้ายไป แต่ในโลกนี้ที่มีการแบ่งชนชั้น ข้าจะดูแลพวกเขาให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ” 

“ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นหลักจากกินมื้อเช้าและส่งผักให้แก่โรงเตี๊ยมเรียบร้อยแล้ว เราเดินทางเข้าเมืองไปติดต่อเรื่องที่ดินและนายช่างกันเถิด” 

“ดีเจ้าค่ะ ท่านตา หลานว่าเรื่องนี้จัดการไวเท่าไหร่ยิ่งดี” 

หลังจากนั้นครอบครัวเป่ยและฝาแฝดอวี้จึงไปนั่งทานข้าวกัน​ เมื่อทานเสร็จแล้ว​ ฝาแฝดทั้งสองจึงขอตัวกลับบ้านไป  ส่วนท่านยายและท่านแม่​ เข้าสวนไปดูพืชผักต่างๆ​ ที่ปลูกไว้​  

ท่านตา​ ท่านพ่อ​ และข้าจึงเตรียมตัวเข้าเมือง​ โดยก่อนจะออกจากบ้านจินหลงบอกว่าขอตามข้าไปด้วยและให้เจ้าม้าแฝดทั้งสองตัวเป็นตัวขับเกวียน 

ระหว่างทาง​ จินหลงบอกกับข้าว่า​ ในช่วงนี้ระหว่างรอหน้าหนาวหมดไป​ จะให้ข้าเข้าไปฝึกในมิติของมันก่อน​ เนื่องจากไม่สามารถบอกได้ว่า​ พลังของข้าจะตื่นขึ้นมาเองหรือต้องปลุกพลัง 

และอีกอย่าง​ จะได้เข้าไปเตรียมสมุนไพรสำหรับการถอนผนึกพลังของท่านพ่อท่านแม่อีกด้วย​ อาจจะต้องให้ท่านพ่อท่านแม่​ เข้าไปในมิติของมันเช่นเดียวกัน​ เนื่องจากความปลอดภัยระหว่างการถอนผนึก​ 

หากมีใครรบกวนระหว่างการถอนผนึกพลังอาจทำให้พลังในร่างกายปั่นป่วนและส่งผลต่อชีวิตได้​ ส่วนข้าในช่วงนี้ให้ตื่นแต่เช้า​ ออกกำลังกายกับมันทุกวัน​  

ตอนกลางวันให้ข้าทำกิจกรรมในโลกมนุษย์​ ตกกลางคืนจะให้ข้าเข้ามาในมิติเพื่อเรียนรู้​สิ่งต่างๆ​ ของโลกนี้​ สวรรค์และมาร ปีศาจ​ เพื่อเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต 

เอี๊ยดดดด // ม้าแฝดจินฮุย จินเฮย หยุดวิ่งกระทันหัน​ เมื่อเดินทางมาถึงกลางป่าระหว่างหมู่บ้านและกำแพงเมือง

“เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะท่านพ่อ” 

“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันจินเออร์  อยู่ๆ​ เจ้าแฝดก็หยุดวิ่งแล้วยืนเฉยๆ” 

“งั้นเดี๋ยวข้าถามเองเจ้าค่ะ​ ท่านพ่อกับท่านตาระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” 

“ได้ๆ” 

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าแฝด” 

“มีคนตามเรามา” จินหลงเงยหน้าขึ้นมาจากฝูกนอนที่ท่านยายทำให้มัน สำหรับเวลาที่มันจะนั่งเกวียนไปไหนมาไหนกับข้า แล้วตอบอย่างไม่แยแส 

“ห๊าาา​ คนร้ายหรือ​  ทำอย่างไรดีจินหลง” ทำอย่างไรดีละ ใครตามครอบครัวข้ากันอีกเนี่ย