รวมเรื่องสั้นอีโรติก

เช้าวันรุ่งขึ้น — เมืองซูริกยังคงเงียบงันภายใต้ม่านหิมะบาง ๆ ที่โปรยลงบนหลังคาโรงแรม

ภายในห้องพัก นลินค่อย ๆ ลืมตา

แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านผ้าม่าน ชนกับแผ่นหลังของชายคนหนึ่งที่ยังหลับแนบข้างเธอ

ก้องภพ

ชายที่เธอควรลืม

แต่เมื่อคืน...เธอกลับยอมให้เขา “ฝัง” ตัวเองเข้ามาอีกครั้ง

ทั้งในตัว

และในใจ

กลิ่นโคโลญอ่อน ๆ จากคอเขายังติดผิวเธอ

เธอเลื่อนสายตามองใบหน้าด้านข้างของเขาขณะหลับ

แววตาที่เคยร้ายกลับดูอ่อนโยน

ริมฝีปากที่เคยกัดยอดอกเธออย่างเร่าร้อน

ตอนนี้กลับนาบอยู่กับผ้าห่มอย่างสงบ

เธอค่อย ๆ ขยับตัว

แต่ท่อนแขนของเขาเลื่อนมากอดเธอไว้แน่นขึ้นโดยไม่ลืมตา

แล้วกระซิบเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่าเหมือนคนเพิ่งตื่น

“อย่าเพิ่งลุก...ผมยังอยากนอนกอดคุณอีกนิด”

“เดี๋ยวต้องไปเตรียมตัวขึ้นบิน”

เธอว่าเบา ๆ

แต่ก็ไม่ขยับหนี

เขาเลื่อนตัวเข้ามาแนบหลังเธอ

ท่อนร้อนที่คุ้นเคยแนบลงบนบั้นท้ายเธอ

“หรือคุณจะปลุกผม...ด้วยปากคุณดีล่ะ?”

เสียงเขาเจ้าเล่ห์เต็มที่

“กัปตันนี่มันจริง ๆ เลย...”

เธอส่ายหน้า แต่แอบหัวเราะ

มือผลักอกเขาเบา ๆ แต่ไม่ได้มีแรงจริงจัง

หลังจากเตรียมตัวขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ เสร็จ

ลูกเรือทุกคนก็กลับเข้าสู่หน้าที่

นลินแต่งหน้าเรียบ

ผูกผ้าพันคอสีกรม

เดินผ่านชั้นบิสสิเนสพร้อมรอยยิ้มโปร

ก้องภพยืนพิงประตูห้องนักบิน

ชุดนักบินสีเข้มของเขาแนบกับแผงอกกว้าง

เขาไม่ได้พูดอะไร

แค่มองเธอ...

แต่แค่ “แววตา” นั้น ก็ทำให้เธอขาแทบอ่อนอีกครั้ง

แล้วเหตุการณ์ก็เริ่มขึ้นเมื่อ

ผู้โดยสารชายชั้นบิสสิเนสที่นั่ง 4A — คุณวรัญญู

หนุ่มใหญ่ท่าทางเจ้าชู้แต่แต่งตัวดี

เริ่มเข้ามาพูดคุยกับเธอบ่อยเกินปกติ

“คุณแอร์ครับ น้ำที่คุณเสิร์ฟนี่...อุณหภูมิเหมาะกับใจผมพอดีเลย”

เขาขยิบตาอย่างจงใจ

มือแตะนิ้วเธอเบา ๆ ตอนรับแก้วน้ำ

เธอยิ้มสุภาพ

“ยินดีค่ะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม กดปุ่มเรียกได้นะคะ”

แต่พอเธอเดินกลับมา

เสียงทุ้มหนึ่งก็ดังขึ้นทันทีหลังม่านลูกเรือ

“สนิทกันจังเลยนะ...”

เธอสะดุ้ง

“คุณแอบฟังเหรอ!?”

เขากอดอก

ยิ้มมุมปาก

“ผมไม่ได้แอบฟัง แต่เขาพูดดังจนได้ยินไปถึงห้องนักบิน”

“คุณไม่มีสิทธิหึง”

เธอพูด

แต่หน้าเริ่มร้อนจัด

“ผมหวงครับ ไม่ได้หึง”

เขาโน้มหน้า

กระซิบชิดหู

“เมื่อคืนใครเป็นของผมทั้งคืน...คุณน่าจะจำได้ดีนะ”

---

ช่วงไฟลต์เริ่มเข้าสู่ช่วงกลางคืน

ผู้โดยสารหลายคนเริ่มงีบหลับ

ไฟในห้องโดยสารลดลงเหลือเพียงแสงสลัว

นลินเดินผ่านชั้นบิสสิเนสอีกครั้งเพื่อตรวจความเรียบร้อย

แต่ครั้งนี้ เธอรู้สึกได้ว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องมาแรงกว่าทุกเที่ยวบินที่ผ่านมา

ก้องภพ

เขายืนรออยู่หน้าห้องน้ำด้านหลัง

เมื่อเธอเดินผ่าน เขาก็จับข้อมือเธออย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวสิ!”

เธอรีบกระซิบ

“มีคนเห็นจะทำยังไง?”

“อย่าห่วงเลย...ทุกคนหลับหมดแล้ว”

เขายิ้ม

แล้วเปิดประตูห้องน้ำเล็ก ๆ นั้น

ลากเธอเข้าไปในชั่วพริบตา

ประตูล็อก

เสียงกลอนปิดดัง “แกร๊ก” พร้อมกับร่างของเธอที่ถูกดันติดผนัง

ริมฝีปากเขาประกบจูบเธอทันที

ลิ้นของเขาสอดเข้ามาในปากเธอ

ดูด กลืน ลากเลียทุกซอก

เธอจูบตอบอย่างหิวโหย

มือจิกเสื้อเขาแน่น

เสียงหายใจดังผ่านโพรงจมูกเป็นจังหวะเร่าร้อน

เขาดึงชุดยูนิฟอร์มเธอขึ้น

เลื่อนกางเกงในลงอย่างรวดเร็ว

นิ้วแตะกลางกลีบที่ฉ่ำชื้นทันที

“โธ่เว้ย...คุณเปียกอีกแล้ว”

เขากระซิบ

แล้วดันตัวเองเข้ามาติดกับเธอเต็มแผงอก

มือข้างหนึ่งของเขาปลดซิปกางเกง

แล้วควักความร้อนแข็งเต็มมือออกมาลูบตามร่องเธอช้า ๆ

“แค่เสียงลมหายใจคุณ ผมก็แข็งแล้ว”

“อย่าเสียงดัง...”

เธอกระซิบ

แต่เสียงนั้นกลับแผ่วจนเหมือนร้องขอ

เขาไม่พูด

แต่กดตัวเองเข้าสู่เธอในทันที

“อื๊ออออ...!”

เธอร้องในลำคอ

ผนังห้องน้ำบาง ๆ สะเทือนเบา ๆ จากแรงกระแทก

เขาจับสะโพกเธอยกขึ้น

แผ่นหลังเธอแนบกับผนัง

ทุกจังหวะสวนของเขาแรง ชัด ลึก

“คุณมันร้ายกว่าผมอีก...รู้ตัวไหม?”

เขากระแทกแรงขึ้น

เสียงเนื้อกระทบกันดังจนต้องกัดปากกลั้นเสียง

เธอกอดคอเขาแน่น

หน้าแดง หูแดง หัวใจเต้นระรัว

“ข้างในคุณมันร้อน...ร้อนเหมือนอยากให้ผมอยู่ทั้งคืน”

“ก้อง...ฉัน...ฉันจะ...”

เธอกระซิบเสียงขาดห้วง

เขากัดใบหูเธอ

“พร้อมกันอีกครั้งนะครับ ที่รัก”

แล้วเขาก็เร่งจังหวะสุดท้าย

กระแทกเข้าไปลึกสุด

กระชากเสียงครางเธอให้หลุดจากปาก

ขณะร่างกระตุก

เขาปล่อยตัวเองแตกในซ้ำอีกครั้ง

เหมือนต้องการย้ำ...ว่าเธอเป็นของเขาเท่านั้น

หลังจากแต่งตัวและจัดทรงผมให้เข้าที่

เธอมองหน้าตัวเองในกระจกห้องน้ำ

หน้าแดง ตาเยิ้ม ริมฝีปากบวมเล็กน้อยจากการจูบหนัก

ก้องภพยืนข้างหลัง

วางคางบนไหล่เธอ

สบตาผ่านกระจก

“คุณจะหนีผมอีกไหม หลังไฟลต์นี้?”

เธอไม่ตอบ

แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วเดินออกจากห้องน้ำทันที

แต่เขาก็รู้...ว่าเธอจะไม่หนีง่าย ๆ อีกแล้ว

---

หลังไฟลต์ยาวซูริก–กรุงเทพฯ

เครื่องลงจอดอย่างราบรื่น

ลูกเรือแยกย้าย

ผู้โดยสารทยอยเดินออกจากเครื่อง

นลินเดินกลับเข้าโรงแรมที่พักลูกเรือใจกลางเมือง

แต่ไม่ทันจะได้เปิดประตูห้องตัวเอง

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินข้างหลัง

“นลิน”

เสียงนั้นเย็น ชัด

และคุ้นเกินไป

เธอหันกลับไป

เจอกับเขา...

“ภูมิ”

อดีตแฟนหนุ่มที่เคยหายไปจากชีวิตเธออย่างไร้คำลา

ชายผู้ทำให้เธอไม่กล้า “รัก” ใครอีกเลย

ภูมิยืนอยู่ตรงนั้น

ในเสื้อเชิ้ตแขนพับ ท่าทางสุขุมแบบที่เธอเคยตกหลุมรัก

แต่ในวันนี้

รอยยิ้มนั้นไม่สามารถกลบความเจ็บในใจเธอได้อีก

“นายมาที่นี่ทำไม?”

เธอถามเสียงแข็ง

“ฉันรอเจอเธอมาหลายเดือน...รู้ว่าเธอย้ายมาบินเส้นนี้ เลยลองมาเสี่ยงดู”

“หลังจากหายไปสองปี โดยไม่พูดคำลา?”

“หรือเพราะผู้หญิงคนนั้นแต่งงานแล้ว นายเลยกลับมาหาฉัน?”

เขาสะอึก

เงียบไป

คำตอบของเขาคือความเงียบ

และความเงียบคือคำตอบที่เจ็บที่สุด

นลินหอบหายใจ

มือกำแน่น

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากเธอถูกผู้ชายอีกคน “กอดทั้งคืน” กลับมีผู้ชายที่เคยทิ้งเธอ ยืนอยู่ตรงหน้า

เสียงลิฟต์เปิด

ก้องภพเดินออกมา พร้อมชุดลำลองเรียบง่าย

เขาชะงักทันทีที่เห็นชายแปลกหน้ายืนคุยกับนลิน

สายตาทั้งสองคนประสานกัน

ก้องภพไม่ได้พูดอะไร

แต่ยืนอยู่ข้างเธอทันที

มือวางที่เอวเธอเบา ๆ อย่างแสดงสิทธิ์โดยไม่ต้องพูด

ภูมิหรี่ตา

“นี่ใคร?”

ก้องภพตอบเรียบ

“คนที่เธอควรจะเลือกตั้งแต่วันแรก”

ก่อนจะหันไปสบตานลิน

“...และคนที่จะไม่มีวันทิ้งเธออีก”

นลินยืนอยู่นิ่ง ๆ ระหว่างผู้ชายสองคน

หนึ่งคืออดีตที่เคยลวงเธอไว้ด้วยคำหวาน

อีกคนคือปัจจุบันที่ใช้มือและหัวใจประคองเธอมาโดยไม่พูดสักคำ

เธอรู้แล้ว...ว่าไม่อยากเป็นคนที่ลังเลอีกต่อไป

หลังจากภูมิเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง

ห้องของนลินเงียบกริบ

เธอทรุดลงบนโซฟา

มือยกขึ้นกดหว่างคิ้ว

หัวใจเต้นแรงเหมือนเพิ่งวิ่งผ่านพายุ

ก้องภพนั่งลงข้าง ๆ

ไม่พูดอะไรเลย

แค่วางมือบนหลังเธอ

ลูบขึ้นลงเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

“ผมไม่ได้อยากแทนที่เขา”

เขาพูดเสียงต่ำ

“แค่อยากอยู่ในที่ที่เขาไม่เคยอยู่

เวลาคุณร้องไห้...เวลาคุณกลัว...เวลาคุณเปลือยใจ”

คำพูดนั้นเหมือนเปิดประตูบานสุดท้ายในหัวใจเธอ

น้ำตาไหลลงโดยไม่ตั้งใจ

แต่เขากลับไม่ตกใจ

เพียงแค่กอดเธอไว้แน่นขึ้น

---

นลินยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ

ถอดชุดยูนิฟอร์มออกทีละชิ้น

มองรอยแดงตามร่างกายที่เกิดจากเขาเมื่อคืนก่อน

“ฉันบ้ารึเปล่า...ที่ให้เขากลับมาในชีวิต”

แต่ก่อนที่เธอจะได้คำตอบ

แขนคู่เดิมก็โอบจากด้านหลัง

ก้องภพยืนเปลือยท่อนบน

แนบตัวเข้ากับแผ่นหลังเปลือยของเธอ

ท่อนร้อนแนบอยู่ตรงสะโพกแบบไม่มีอะไรขวาง

“ผมไม่ได้ขอให้คุณลืมอดีต...”

เขากระซิบ

“แต่ผมอยากเป็นปัจจุบันที่คุณยอมให้สัมผัสได้ทุกวัน”

เขาใช้มือจับมือเธอ

พาวางบนแท่งแข็งร้อนที่เต้นตุบ ๆ ใต้มือ

“ผมอยากให้คุณล้างอดีต...ด้วยร่างกายผม”

“เอาผมเข้าไป...แล้วปล่อยทุกความเสียใจออกมา”

ก้องภพดันเธอแนบกระจก

เธอเห็นตัวเองสะท้อนในนั้น

ร่างเปลือยหน้าแดง ดวงตาหวานเยิ้ม

พร้อมกับเขา — ผู้ชายที่จ้องมองเธอเหมือนสิ่งมีค่าสูงสุดบนโลก

เขากดตัวตนเข้ามาจากด้านหลัง

ช้า...แต่ลึก

มือประคองเอวเธอแน่น

จังหวะแรกพาเธอหลุดเสียง

“อ๊าาา...”

เสียงกระแทกดังชัดในห้องน้ำ

กระจกสั่น

ร่างเธอโยกตามแรงสอดใส่

เขาจูบหลังคอเธอซ้ำ ๆ

ขณะสะโพกกระแทกต่อเนื่อง

เสียงน้ำดังจากแรงกระทบผิวที่เปียกชื้น

“ผมจะไม่หยุด...จนกว่าคุณจะยิ้มหลังเสร็จ”

เธอร้อง

มือจิกอ่างล้างหน้าแน่น

ครางเสียงสั่นรัว

ก่อนจะเสร็จในอ้อมแขนเขา พร้อมกับน้ำตาสุดท้ายที่หล่นลงบนกระจก

เขาเสร็จตาม

กระตุกแรง

ฝังตัวลึก

แล้วกอดเธอแน่นในจังหวะสุดท้าย

---

บนเตียง

เธอซุกในอกเขา

กลิ่นกายยังเปียกเหงื่อ

แต่ในหัวใจกลับรู้สึกอุ่นจนแทบร้องไห้

“ฉันยังไม่พร้อมจะรักคุณ”

เธอสารภาพเบา ๆ

เขากอดเธอแน่นขึ้น

จูบหน้าผาก

แล้วตอบแค่คำเดียว

“งั้นผมจะอยู่ จนคุณพร้อม”