Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

  "สเลเยอร์ สึกิชิบะ โยฟุ ได้ตายเเล้ว"

  "สึกิชิบะคุง!!"

 คาเอนะที่พึ่งโผล่ก็ได้พบกับโยฟุที่กระโดเข้ามากันให้เธอ

 เวคเตอร์กับไฮดร้าก็ดึงดาบออกจากตัวของโยฟุพร้อมกัน

 "ศพมันไม่สวยเกินไป พ่อผมขอทำให้เละกว่านี้ได้มั้ย"

 เวคเตอร์ถามไฮดร้า

 "เอาเท่าไหร่ก็เชิญ"

 ไฮดร้าตอบ ก่อนที่เวคเตอร์จะเดินำปทางคาเอนะที่อุ้มโยฟุอยู่

 "นี่เเม่สาวน้อยถ้าไม่อยสกตายเหมือนกับเจ้านี่ละก็ วางเค้าลงพื้นซะ"

  เวคเตอร์พูด

 "ไม่มีทาง!!!"

 คาเอนะตอบในขณัที่อุ้มโยฟุในสภาพที่ไม่มีทั้งลมหายใจหรือการเคลื่อนไหวที่เป็นตัวบอกว่าเค้ายังไม่ตาย

 "อย่าเข้ามายุ่งกับคานะนะ!:

 พูดจบซาโยริก็กระโดดมาจากไหนไม่รู้ถีบเข้าเต็มหน้าของเวคเตอร์

 ทำให้เวคเตอร์กระเดนไปไกลนิดหน่อย

 "ชิ เกะกะชะมัดเจ้าพวกนี่"

 พูดจบเวคเตอร์ก็พุ่งไปหาซาโยริเเละจับอาวุธเดียวกันกับที่เเทงโยฟุออกมา

 "เเย่เเล้ว!"

 ซาโยริพูดขึ้น ก่อนจะมีสองคนโผล่ขึ้นมา

  "ไม่เป็นไรนะ ซาโยริ/ไม่เป็นไรนะ เเม่หนู"

 ชายสองคนนั้นคือเรตะกับพ่อโยฟุก็โผล่ขึ้น

 เทโตะ เคโตะ คิซายูริ พวกเค้านั้นได้ออกห่างจากการพื้นที่ต่อสู้สักเล็กน้อยเพื่อเหตุผลบางอย่าง เเต่เมื่อ

 "ไม่จริง / เป็นไปไม่ได้ / โกหกใช่มั้ย"

 เมื่อพวกเค้าเห็นโยฟุในสภาพที่ไร้ลมหายใจเเล้ว

 "ทำไมพวกเเก พวกเเก ไอ่สายสัมพันงี่เง่าพันนั้น คนอย่างพวกเเกไม่มีวันรู้จักมันหรอก"

  เวคเตอร์เริ่มโมโหอย่างหนัก

  ตัดมาที่ๆเต็มไปด้วยความมืด

   "เอ๋ ที่นี่ไหน"

 ท่ามกลางความมืดเหล่านั้น มีเสียงของโยฟุดังขึ้น

 ก่อนจะมีเเววตาสีเเดงส่องประกายท่ามกลางความมืด

 "จักรพรรดิเเห่งความตายเอ๋ย เจ้านั้นได้เลือกทางที่จะเเข็งเเกร่งเเบบไร้ที่สิ้นสุด

งั้นรึ "

 เสียงนั้นถามโยฟุ

 "นั้นใคร"

 โยฟุถามตัวตน

 "ข้างั้นรึ ข้าคือตัวตนของ กาไน องค์จักรพรรดิเเห่งความตายรุ่นก่อน อย่าพึ่งเข้าใจผิดล่ะ ข้าคือเศษพลังของเค้าที่หลุดออกมาจากกาลเวลา เเละข้ามาที่นี่เพื่อถามความเตรียมใจของเจ้า ว่าเจ้านั้นพร้อมยัง ในการกลายเป็นผู้ที่ยืนอยู่เหนือความตาย"

 เสียงนั้นถามโยฟุ

 โยฟุก็งงอยู่สักพัก

 "นายหมายความว่าอะไร"

 โยฟุสงสัย

 "ข้ากำลังหมายถึงเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อใช่มั้ย"

 เสียงนั้นอธิบาย

 "ถ้าพูดถึงเรื่องนั้น มันเเน่นอน"

 โยฟุฟันธงตอบ

 "งั้นข้าจะถามเจ้าอีกรอบ ถ้าเจ้าเลือกเส้นทางของกาไน เจ้าจะเสียใจภายหลังเเต่เจ้าเลือกเส้นทางของความมืดเจ้าจะมีสุขตลอดกาลเเต่ว่าเจ้าจะไม่ได้เจอพวกพ้องของเจ้าอีกตลอดเช่นกัน จะเลือกเส้นทางไหน"

 เสียงนั้นถาม

 "ก็ไม่รู้หรอกว่ากาไนคือใครเเต่เส้นทางนี้ น่าสนใจ ชั้นตกลงขอเลือกเส้นทางของกาไน"

 โยฟุตอบ

 "งั้นจงรับพลังที่เเท้จริงของข้าไปทั้งหมด เเต่ทั้งนี่เเค่เศษพลังเท่านั้นยังไม่ใช่มั้นหมด เพราะฉะนั้นเศษพลังที่เหลือเจ้าจงออกตามหามันซะ"

  เสียงนั้นบอก

 " ได้เลย "

 โยฟุตอบเพราะสีตาที่เหลืองเเสงขึ้น

 ตัดมาทางด้านปัจจุบัน

 "ชิ เกะกะชะมัด"

 เวคเตอร์หัวเสีย

 "ลูก ไหวมั้ย"

 ไฮดร้าถามเวคเตอร์

 "พ่อผมคิดว่านี่นะจะถึงเวลาลองประสิทธิภาพของมอนเตอร์ปักษาเเล้วล่ะ"

 เวคเตอร์พูดถึงตัวตนปริศนา

 พูดจบ ก็มีเปิดเกทเปิดขึ้น เเละจู่ๆก็มีมอนเตอร์อยู่สิบสองตัวโผล่ขึ้น

 นัยตาของพวกมันมีเลขอยู่

 "ปักษาร่างหนึ่งจัดการมันซะ"

 เวคเตอร์ออกคำสั่งกับพวกมัน

 "คุณโออิโตะ!!!"

 คาเอนะตะโกนเรียกชื่อเรตะ

 จึก!!!

 เรตะโดนะวกมันฆ่าลงเเล้ว

 "ซ้ำมันซะ ปักษาร่างหนึ่ง 5555555555 พวกมนุษย์"

 เวคเตอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 ก่อนที่มอนเตอร์ที่เเทงเรตะกำลังจะซ้ำ

เรตะอีกครั้ง

 ตู้ม!!!

 ก่อนจะมีร่างๆหนึ่งโผล่ขึ้น ผมสีขาว มีร่างที่มีสีดำครึ่งร่าง มีผ้าคลุมสีขาว ปลายผ้าคลุมเป็นสีม่วงที่

ปลวยไปปลวยมา มีผ้าพันคอสีขาว มีปีกสีดำออกม่วงของมังกร

 "โย.... ฟุ ชั้นทำทุกอย่างที่เป็นประโยชน์เเล้วนะ"

 เรตะพูดก่อนจะหมดลมหายใจ ก่อนที่เรตะจะล้มลงเเละโยฟุที่หน้าตาเริ่มเศร้าก่อนจะอุ้มร่างของเรตะไว้

 "ชั้นขอโทษที่มาช้าไป"

 โยฟุเริ่มเเพร้ออร่าที่หนักเเน่นกว่าเดิม

 "เดียวนะ สึกิชิบะคุง.. ไปอยู่ตรงนั้นได้ไง"

 คาเอนะสงสัยเพราะจู่ๆโยฟุก็โผล่ไปอยู่ตรงที่ห่างออกไป

 "5555555555555555 ดูนั้นสิความสิ้นหวังของน้องชายพี่มันช่างเเรงจริง เอาให้เเรงกว่านี้ได้มั้ย"

 เวคเตอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะพูดประโยค

 "เอาสิ ชั้นจะสร้างพลังเเห่งความสิ้นหวังให้เเกเอง"

 โยฟุพูดในขณะที่อุ้มเรตะอยู่ ก่อนจะมีพายุที่เกิดจากความรู้สึกของโยฟุเกิดขึ้น

 "ตายซะ ไอ่พวกสารเลว"

 โยฟุพูดพร้อมตาอีกข้างที่น้ำตาไหลลงมาเป็นเลือด

 "อะไรน่ะ?!"

  เวคเตอร์สงสัยกับพลังที่ไม่เคยรู้จัก

 ฟิ้ว!! ปัม!!!!!!!

 โยฟุพุ่งด้วยความเร็วสูงพุ่งไปอัดเต็มของเวคเตอร์

 "อะไรเนี่ย!"

 เวคเตอร์พูด

 "เเกรู้มั้ยว่าเเกทำอะไรลงไป.."

 โยฟุพูดขึ้น โดยสีตาเหลืองเเสงขึ้น

 "อะไร รู้อะไร ชั้นก็เเค่ฆ่ามนุษย์ในเเบที่ทำมาโดยตลอด เเล้วเเกรู้อะไรมั้ย มนุษย์น่ะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกที่ว่ารักชนเผาหรอก เพราะพวกเเกกระทั่งเพื่อนรักยังทิ้งกันได้"

 เวคเตอร์พูดอย่างโมโห

 "งั้นเเก ก็กระทั่งพี่น้อง"

 โยฟุพูดขึ้น

 "ว่าไงนะ?!"

 เวคเตอร์เริ่มที่โมโหขึ้นจากเดิม

 "ก็จริงไม่ใช่หรอ"

 โยฟุถามอย่างยั่วโมโห

 "คนที่มีร่างปีศาจครึ่งๆกลางๆอย่างพวกนายไม่ใช่ปีศาจที่เเท้จริง ไม่นับเป็นพี่น้องชั้น!"

  เวคเตอร์โมโหหนักเเล้ว

 "โอ้ว คงจะรักในความเป็นปีศาจสินะ"

 โยฟุถาม

 "ก็ใช่น่ะสิ เพราะร่างปีศาจนี่เป็นความภาคภูมิใจของเราเหล่าชนเผาปีศาจ กับเเกที่มีเเค่ครึ่งร่าง มันทำให้ตระกูลของเราเสื่อมเสีย"

  เวคเตอร์พูดโดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น

 "ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าอะไรทำให้เเกภาคภูมิขนาดนั้นได้เเต่ว่า ถ้ามาใส่ร้ายกันเเบบนี้ ให้คนอื่นเค้าโมโหนะรู้มั้ย"

  โยฟุพูดด้วยสายตาที่เย็นชาหวังฆ่าเวคเตอร์

โปรดติดตามตอนต่อไป