ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        เดิมได้ยินมู่จื่อหลิงพูดว่าเสี่ยวไตกูสามารถถอนกู่ได้เล่อเทียนก็รู้สึกว่าประหลาดมากพอแล้วเขาสงสัยมาโดยตลอดว่าคางคกม่วงเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทใดกันแน่ จึงได้ต่อกรกับกู่ได้

        วันนี้ได้พบก็สมคำร่ำลือจริงๆทำให้เขาชื่นชมอย่างเงียบไม่หยุด

        เจ้าเสี่ยวไตกูนี่ช่างเฉลียวฉลาดนัก!

        “หวางเฟยให้ข้าน้อยดูเสี่ยวไตกูหน่อย” ดวงตาทั้งสองของเล่อเทียนทอประกายอย่างอัศจรรย์ใจอดไม่ได้ที่จะประคองมือทั้งสองข้างของมู่จื่อหลิง เตรียมรับเสี่ยวไตกู

        มู่จื่อหลิงเห็นท่าทีดวงตาเป็นประกายของเล่อเทียนในใจก็ลอบขบขัน แต่ก็ยังให้เสี่ยวไตกูกระโดดไปในมือของเล่อเทียน

        เล่อเทียนเอียงศีรษะพินิจพิเคราะห์เสี่ยวไตกูในมือโดยละเอียดกล่าวชื่นชมเจื้อยแจ้วอย่างไม่รู้ตัว“เป็นครั้งแรกที่ผู้น้อยเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กแสนรู้เพียงนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ”

        เขาชะงักไปถามเสียงอ่อยว่า “หวางเฟย เจ้าเสี่ยวไตกูนี่มิใช่อาจารย์ท่านส่งมากระมัง?”

        มู่จื่อหลิงยกมุมปากจนตาหยีตอบอย่างมั่นใจ “อืม เป็นเขาส่งมา มีปัญหาอะไรหรือ?”

        ระดับการโกหกของนางนั้นได้บรรลุจนถึงระดับสุดยอดแล้วยามนี้เมื่อพูดถึงอาจารย์ที่ไม่มีตัวตนของนางหน้าก็ไม่แดง ใจไม่เต้นพูดได้อย่างเป็นธรรมชาติ

        มีปัญหา ย่อมมีปัญหาปัญหาใหญ่มากๆ เสียด้วย!

        ดูสิอาจารย์คนอื่นเขาดีต่อลูกศิษย์มากมายนัก! ส่งของดีๆ มาให้เยอะแยะแต่ละชิ้นล้วนหายากและล้ำค่า

        ไม่เพียงแค่ฝีมือการรักษาที่ดีสิ่งของก็ยังหายาก นี่ทำให้แพทย์ทุกคนอิจฉาจนต้องร้องไห้

        แล้วมาดูอาจารย์ชราหัวดื้อของเขาผู้นั้นนอกจากให้ตำราแพทย์ขาดๆ ไม่กี่เล่มแล้ว ก็ไล่เขาลงมาจากภูเขาโดยไร้ความปรานีให้เขาเป็นไปตามยถากรรม หลายปีมานี้ล้วนไม่สนใจไยดี

        เมื่อเทียบกับผลประโยชน์นี้แล้วห่างกันราวฟ้ากับเหว

        เฮ้อเหตุใดเขาจึงมิได้พบเรื่องราวที่วิเศษเช่นนี้ ผลประโยชน์ที่ดีเพียงนี้

        เมื่อนำตนไปเปรียบเทียบกับผู้อื่นก็โมโหจนจะกระอักเลือด

        เล่อเทียนเหม่อมองฟ้าอย่างอับจนวาจาในสมองเปี่ยมไปด้วยจินตนาการ หากวันใดเขาได้พบเรื่องราวสุดมหัศจรรย์ได้พบอาจารย์ลึกลับผู้นั้นจะดีสักเพียงใด!

        หากไป๋หลี่ฉิวที่อยู่บนยอดเขาหลิงซานอันห่างไกลได้ยินคำที่เล่อเทียนพูดกับตนเองในใจก็ไม่รู้จะโมโหจนกระอักเลือดหรือไม่

        ไม่เพียงแค่เล่อเทียนที่รู้สึกไม่อยากเชื่อมู่เจิ้นกั๋วในใจก็สงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว

        ตัวตนของคนที่มู่จื่อหลิงกราบไหว้เป็นอาจารย์ผู้นั้นเป็นเช่นใดกันแน่?

        เพียงแค่ดูที่หลิงเอ๋อร์ค้นพบอาการป่วยของหลี่เอินได้อย่างง่ายดายแล้วแล้วยังมีคางคกม่วงตัวนั้นอีกเขาแน่ใจได้เลยว่าอาจารย์ของมู่จื่อหลิงจะต้องไม่ธรรมดา

        ต้องโทษที่หลายปีมานี้เขาใส่ใจมู่จื่อหลิงน้อยนักหลายปีนี้เกิดสิ่งใดขึ้นกับมู่จื่อหลิงบ้าง เขาก็รู้น้อยเสียยิ่งกว่าน้อยเขาช่างเป็นบิดาที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

        มู่จื่อหลิงกลับไม่รู้เลยว่าอาจารย์ไร้ตัวตนที่นางสร้างขึ้นมาลอยๆ นั้น วันหน้าจะทำให้คนจำนวนมาก สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงและทรัพยากรจำนวนมากไปเพื่อค้นหาสืบเสาะ

        มู่จื่อหลิงมองเล่อเทียนอย่างทั้งจนปัญญาทั้งขบขันแล้วดีดนิ้วด้วยมือข้างเดียว ทำลายความฝันแสนหวานของเขา “กลางวันเช่นนี้อย่าได้ฝันเลย ส่งเสี่ยวไตกูมาให้ข้า”

        นางยังต้องเข้าไปสกัดลมหายใจของเสี่ยวไตกูออกมาเป็นยาควบคุมกู่ควบคุมใจในระบบซิงเฉิน

        ถูกปลุกขึ้นมาจากความฝันอันงดงาม

        เล่อเทียนคืนเสี่ยวไตกูให้กับมู่จื่อหลิงอย่างอาลัยอาวรณ์สายตาเล่อเทียนกลับจับจ้องอยู่โดยตลอด

        มู่จื่อหลิงเก็บเสี่ยวไตกูเข้าไปในแขนเสื้อแล้วหยอกล้ออย่างอารมณ์ดีและขบขัน “เอาล่ะ รอถอนพิษให้มารดาข้าแล้ว ข้าจะมอบน้ำยาหลิงอวิ้นให้อีกสองสามขวดปลอบประโลมใจที่เจ็บปวดของเจ้า”

        เล่อเทียนได้ยินดังนั้นดวงตาก็ทอประกายเจิดจ้า ข่มความยินดีในใจเอาไว้ “เช่นนั้นข้าน้อยก็ต้องขอบพระทัยความปรารถนาดีของหวางเฟยไว้ก่อน”

        มู่จื่อหลิงเพียงแย้มยิ้มไม่พูดจา

        โฉมหน้าที่แท้จริงของเล่อเทียนนางมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

        หมอนี่แม้ภายนอกจะสุภาพเรียบร้อยแต่ในใจมักจะทำเรื่องน่าขบขันที่ไม่สอดคล้องกับภายนอกของเขาเป็นที่สุด ทำให้คนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

        จริงดังคาดมิอาจถูกภายนอกที่งามสง่าของเขาทำให้สับสนงงงันดูคนก็ยังต้องดูไปทีละก้าวถึงจะเป็นรูปธรรมหน่อย

        “หวางเฟย ก...การควบคุมหนอนพิษนี้จะทำอย่างไร?” เล่อเทียนเกือบหลุดปากพูดออกไป แต่ยังเปลี่ยนคำได้ทันเวลาแล้วเขาก็นำกล่องของกู่ควบคุมใจออกมา

        เนื่องจากมู่เจิ้นกั๋วยังอยู่เล่อเทียนจึงพูดว่าหนอนกู่เป็นหนอนพิษได้อย่างชาญฉลาด

        อย่างไรเสียหนอนกู่ก็มิใช่หนอนพิษธรรมดาทั่วไปเพียงแค่ได้ยินการมีอยู่ของมันในแผ่นดินใหญ่หมิงเยว่ก็ทำให้คนเปลี่ยนสีหน้าได้

        “เจ้าผสมหนอนพิษกับน้ำให้มารดาข้าดื่มลงไปแล้วค่อยใช้การโคจรลมปราณชักนำหนอนพิษไปยังเส้นลมปราณในร่างกายนางจากนั้นข้าจะฝังเข็มทองลงไปบนจุดลมปราณทั้งสิบสองจุดไม่นานก็จะสามารถนำหนอนพิษออกมาได้แล้ว” มู่จื่อหลิงอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย โยนแว่นตาความคมชัดสูงให้เล่อเทียน

        เล่อเทียนพยักหน้าสวมใส่แว่นตาคมชัดสูง ปฏิบัติตามวิธีการที่มู่จื่อหลิงพูดทีละขั้นตอน

        และมู่จื่อหลิงก็ฟุบลงบนโต๊ะไม้จันทน์เข้าสู่ห้วงนิทราไปสกัดยาในระบบซิงเฉิน

        เพราะมู่จื่อหลิงรู้ว่าร่างกายของหลี่เอินในยามนี้บวมจนไม่เหลือเค้าเดิมแล้วเล่อเทียนปฏิบัติงานคนเดียวคงลำบาก ดังนั้นจึงให้มู่เจิ้นกั๋วอยู่ช่วยเหลือ

        มู่เจิ้นกั๋วมองเล่อเทียนนำกล่องเปล่าเทลงไปในแก้วน้ำอย่างไม่เข้าใจ“ท่านหมอเล่อ กล่องนี้ไม่มีอะไร เหตุใดยังเทเปล่าๆ ลงไปในแก้วน้ำ?”

        เล่อเทียนแย้มยิ้มชี้ไปที่แว่นตาที่สวมอยู่บนใบหน้าตนเอง อธิบายอย่างง่ายๆ ว่า “ในนี้ล้วนเป็นหนอนพิษเพราะหนอนพิษนี้เล็กจนมิอาจมองเห็นถึงสามารถเข้าไปในเส้นลมปราณได้ดังนั้นจึงต้องสวมเจ้าสิ่งนี้ถึงจะมองเห็น”

        “เจ้าสิ่งนี้มหัศจรรย์ปานนี้เลย?” มู่เจิ้นกั๋วตื่นตกใจ

        เจ้าสิ่งมหัศจรรย์ประเภทนี้เขามีชีวิตอยู่มาหลายสิบปีแล้วก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

        “ข้าน้อยเองก็พึ่งพาบุญวาสนาของหวางเฟยถึงได้โชคดีได้เห็นสิ่งล้ำค่ามากมาย แม่ทัพมู่มีบุตรสาวที่ดีเช่นนี้ช่างโชคดีจริงๆ!” รอยยิ้มของเล่อเทียนอบอุ่นราววสันตฤดู

        คำพูดนี้ของเล่อเทียนแม้จะเป็นคำสรรเสริญแต่มาจากใจจริงๆ

        ความเลื่อมใสในใจเขาที่มีต่อมู่จื่อหลิงในยามนี้พุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุดหากเพิ่มขึ้นอีกนิดก็คงถึงขั้นกราบไหว้แล้ว

        ใบหน้าของมู่เจิ้นกั๋วปรากฏความเสียใจเขาถอนหายใจ “หลิงเอ๋อร์เป็นเด็กดี แต่ชายชราเช่นข้ากลับมิใช่บิดาที่ดี”

        “แม่ทัพมู่ไม่จำเป็นต้องเศร้าเสียใจเช่นนี้เชื่อว่าหวางเฟยคงเข้าใจ ลูกหลานย่อมมีโชคดีเป็นของตน อย่างน้อยนางในยามนี้หาที่พึ่งพิงที่ดีได้แล้ว มิใช่หรือ?” รอยยิ้มเล่อเทียนยังคงเหมือนลมในวสันตฤดู แววตาเจือไปด้วยความกว้างไกล

        มู่เจิ้นกั๋วคลำเคราแพะอย่างใช้ความคิดเขาไหนเลยจะไม่รู้ความหมายในคำพูดของเล่อเทียน

        แต่เดิมเป็นการสมรสที่ไทเฮาประทานให้เป็นการแต่งงานทางการเมือง เขาจึงมิกล้ากอดความคิดเพ้อฝันเอาไว้เพียงหวังแต่ว่าให้มู่จื่อหลิงมีชีวิตที่สงบสุข

        ทว่าท่าทีของฉีอ๋องต่อมู่จื่อหลิงในไม่กี่วันนี้เขาก็เห็นอยู่ในสายตา จดจำไว้ในใจหลงเซี่ยวอวี่เป็นผู้ที่ควรค่าแก่การปลูกฝังจริงๆ ถ้ามู่จื่อหลิงสามารถใช้ชีวิตดีๆได้ เขาก็ไร้ความเสียใจ

        “แม่ทัพมู่พยุงฟูเหรินขึ้นมา” เล่อเทียนพูดทันทีโดยไม่เกรงใจ

        หลังจากเล่อเทียนป้อนกู่ควบคุมใจให้หลี่เอินเขาก็นั่งขัดสมาธิลงหลับตาแน่นในทันที

        เข้าสู่สภาวะมีสมาธิที่กลั้นหายใจฝ่ามือใหญ่แนบแผ่นหลังบวมของหลี่เอิน และทำท่าทียกปลายนิ้วขึ้น

        ผ่านการชักนำให้แพร่กระจายครึ่งชั่วยามกู่ควบคุมใจก็กระจายไปทั่วจุดลมปราณทั่วร่างกายของหลี่เอิน

        หลังจากเล่อเทียนฝังหนอนพิษเข้าไปในจุดลมปราณทั่วร่างของหลี่เอินแล้วมู่จื่อหลิงก็สกัดยาในระบบซิงเฉินจนเสร็จ ลืมตากลับมาที่ปัจจุบัน

        เล่อเทียนพูดกับมู่จื่อหลิงว่า“หวางเฟย หนอนพิษกระจายไปทั่วร่างฟูเหรินแล้ว ไม่ขาดไปแม้สักที่”

        มู่จื่อหลิงพยักหน้า “อืมลำบากเจ้าแล้ว ส่วนขั้นตอนต่อไป ส่งต่อให้ข้า”

        ยามนี้กู่ควบคุมใจแพร่กระจายไปทั่วทุกที่ในร่างหลี่เอินแล้วมู่จื่อหลิงตรวจอีกรอบโดยละเอียด หลังจากแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ จึงเริ่มฝังเข็มสีทอง

        มือฝังเข็มลงไปสีหน้ามู่จื่อหลิงฉายแววมีสมาธิ ละเอียดรอบคอบ จิตใจจดจ่อ

        เล่อเทียนจดจ้องวิธีฝังเข็มของมู่จื่อหลิงอยู่นาน

        ตั้งแต่เล่อเทียนร่ำเรียนการแพทย์มาหลายปีเคยเห็นคนที่มีทักษะฝังเข็มที่แปลกประหลาดเพียงนี้แค่คนเดียวก็คืออาจารย์ของเขา

        หากไม่มีทักษะการแพทย์มาหลายสิบปีก็ไม่สามารถทำให้คนฝึกศาสตร์แห่งการฝังเข็มออกมาได้อย่างเป็นจังหวะที่น่าชื่นชมเช่นนี้

        คิดไม่ถึงมู่จื่อหลิงอายุยังน้อยก็มีทักษะการฝังเข็มที่น่าประหลาดใจ จนทำให้คนตกตะลึงชื่นชมไม่ขาดสาย

        ไม่นาน จุดลมปราณสำคัญของหลี่เอินทั้งสิบสองจุดก็เต็มไปด้วยเข็มสีทองที่เป็นระเบียบ

        ตามมาด้วย

        ผิวพรรณที่ขาวราวกับหยกของหลี่เอินก็เริ่มเป็นสีดำทีละนิดราวกับว่าโลหิตสีดำกำลังอยู่ทั่วบริเวณที่อยู่ภายใต้ผิวหนังบางๆ

        มู่จื่อหลิงหาอ่างสีทองแดงมาวางข้างเตียงหลี่เอินแล้วนางก็นำเข็มสีทองออกมาจิ้มไปบนนิ้วทั้งห้าบนมือหนึ่งข้าง

        ในทันทีทันใดนั้น

        รูเข็มทั้งห้าก็มีโลหิตสีดำราวน้ำหมึกพุ่งออกมาโลหิตสีดำนั้นเหมือนกับน้ำพุขนาดเล็ก พุ่งลงไปในอ่างทองแดงติดต่อกันไม่ขาดสาย

        อาการบวมของร่างกายหลี่เอินก็ค่อยๆหายบวมอย่างช้าๆ ด้วยความเร็วในระดับที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

        ไม่นานนักอ่างทองแดงก็เต็มไปหนึ่งอ่าง

        พวกนี้ล้วนมีพิษกัดกร่อนเซลล์ผสมอยู่ด้วยเมื่อพิษออกมาแล้ว ร่างกายของหลี่เอินย่อมกลับไปสู่รูปร่างเช่นเดิม

        แม้มู่เจิ้นกั๋วที่อยู่ด้านข้างจะไม่ได้พูดสิ่งใดแต่ทุกการกระทำของมู่จื่อหลิงก็ล้วนอยู่ในสายตาเขาดวงตาลุ่มลึกเป็นแววรู้สึกผิดและสงสาร

        เล่อเทียนมองอ่างที่เต็มไปด้วยโลหิตสีดำอันน่าตื่นตกใจถามว่า “หวางเฟย โลหิตสีดำในอ่างนี้ล้วนแต่เป็นพิษกัดกร่อนเนื้อหรือ?”

        “อืมขับพิษทั้งหมดในร่างกายท่านแม่ข้าออกมาหมดแล้ว ยามนี้ก็ควรขับหนอนพิษได้แล้ว” มู่จื่อหลิงพูดอย่างเยือกเย็นการกระทำในมือยังคงไม่หยุด

        ไม่ได้เกินไปหนึ่งนาทีและไม่ขาดไปแม้แต่วินาที

        ควบคุมเวลาได้อย่างพอเหมาะพอดี

        มู่จื่อหลิงก็ป้อนยาที่ผสมลมหายใจของคางคกม่วงให้ไปละลายในปากของหลี่เอิน

        เพียงชั่วพริบตาเดียวทั้งสิบสองจุดลมปราณที่เต็มไปด้วยเข็มสีทองที่สั่นสะเทือนราวข้าวสาลีที่ถูกลมพัดไหวต่อเนื่องกันจนเป็นระลอกปลายเข็มเองก็สั่นตามไปด้วยอย่างควบคุมไม่ไหว

        มู่จื่อหลิงรู้ว่ากู่ควบคุมใจในกายของหลี่เอินได้กลิ่นแล้วเกิดหวาดกลัวจึงวิ่งพล่านไปทั่วทุกที่เพื่อหาทางออก

        กู่ควบคุมใจไม่เหมือนกู่ปรสิตในตัวหลงเซี่ยวหนาน

        กู่ควบคุมใจในยามนี้ล้วนผสมอยู่ในเลือดของหลี่เอินจึงมองไม่ออกดังนั้นพวกมันที่ได้กลิ่นและหวาดกลัว จึงจำต้องออกมาจากท้องนิ้วที่ถูกเข็มปักเข้าของหลี่เอิน

        มู่จื่อหลิงนำผ้าขนหนูเปียกมาเช็ดนิ้วของหลี่เอินให้สะอาดย้ายอ่างทองแดงออกเปลี่ยนเป็นภาชนะขนาดเล็ก แล้วนำเสี่ยวไตกูไปไว้ด้านบน

        เสี่ยวไตกูเต็มไปด้วยความตื่นเต้นมองไปที่นิ้วมือทั้งห้าของหลี่เอินอย่างน้ำลายไหล รอกู่ควบคุมใจออกมา...

        มู่จื่อหลิงตรวจสอบร่างกายของหลี่เอินโดยละเอียดอีกครั้ง

        ยามนี้พิษที่กัดกินเซลล์ของหลี่เอินถูกกำจัดออกทั้งหมดแล้วนางเกรงว่าพิษในพิษจะปรากฏพิษชนิดใหม่ขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

        ดังนั้นมู่จื่อหลิงจึงต้องเฝ้าระวังอยู่เป็นนิจ!

        ในยามนี้ท้องนิ้วที่มีรูพิษทั้งห้าของหลี่เอินก็มีเลือดสีแดงสดออกมาทีละหยด

        กู่ควบคุมใจก็ไหลออกมาตามโลหิตที่ไหลออกมาเป็นหยดๆเช่นกัน