ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อยู่ ๆ ทั่วทั้งสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาลก็สั่นไหวอย่างรุนแรงปราณพลัง ท่วมท้นท้องฟ้า ขนาดทั่ว ทั้งสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล

กินเนื้อที่กว่าสิบแคว้น ยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ชายหน้ากากขาวหยุดการต่อสู้ทันทีแล้วถอยหนีออกไป "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

อี้เฉินเองก็ตกใจ "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมรอบบริเวณถึงสั่นไหว"

จอมยุทธหลายคนสีหน้าไม่สู้ดีนัก พวกเขาต่างใจสั่นสะท้านเกิดอะไรขึ้น ทุกคนที่อยู่ภายในนั้นต่างรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

มีจอมยุทธบางกลุ่มถึงกับถอยหนีออกจากสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล จอมยุทธบางคนก็เริ่มออกห่างจากที่นี่

หลายคนรู้สึกได้ถึงปราณพลังบางอย่าง ที่อยู่ ใจกลางสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล

"ถอยเร็วเข้า ข้าว่าต้องมีอะไรอยู่ด้านล่างแน่นอน"

"ข้าเองก็รู้สึกถึงปราณพลังอะไรบางอย่างด้านใต้"

ใจกลางซากปรักหักพัง คล้ายกับพระราชวังเก่าแก่ที่ถูกทำลายมานาน อยู่ ๆ มันสั่นไหวอย่างรุนแรง รอบบริเวณทรุดตัวเป็นวงกว้าง

เสียงสัตว์ตัวใหญ่คืบคลานออกมาจากใต้ดิน ตัวของมันถูกโซ่กฎเกณฑ์ฟ้าดินตรึงไว้ เสียงคำราม " โฮก"

หนึ่งครั้งทำให้จอมยุทธ์ที่อยู่ใกล้ ๆ ร่างระเบิดจากเสียงคำราม รอบบริเวณแหลกลาญกลายเป็นลานโล่ง

กว่าร้อยลี้เพียงแค่เสียงคำราม ทำให้ทุกอย่างพังพินาศ

จอมยุทธ์ที่เห็นพลังโจมตี ถอยหนีกันอย่างบ้าคลั่ง "นั้นมันคือตัวอะไรกันแน่"

"รีบออกไปจากที่นี่เร็วเข้า"
หลาย ๆคนใจสั่นสะท้านได้ความหวาดกลัว

"ข้าไม่เคยเห็นพลังที่มากขนาดนี้มาก่อนเพียงแค่คำราม หายไปเกินครึ่งแคว้น"

"นั้นมันขั้นพลังอะไรกันแน่ เหตุใดถึงได้น่าพรั่นพรึงถึงเพียงนี้" พวกเขาต่างพูดคุย

จอมยุทธ์หลาย ๆ คนเลือกที่จะ ถอยหนีออกจากที่นี่โดยไว ปราณพลังที่ปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงมาก กดดันทุกสารทิศ

มังกรสีดำแห่งความตาย ตัวใหญ่ยาวกินพื้นที่บริเวณกว้าง50กว่าจั้ง ร่างของมันคล้ายโครงกระดูก รายล้อมไปด้วยเพลิงสีดำ

กลิ่นอายความตามรอยคลุ้ง ที่หลังของมันแบกโลงศพไว้หนึ่งโลง

หลายคนเห็นยังใจสั่นสะท้าน"มันคือตัวอะไรกันแน่"

มันกระชากโซ่กฎเกณฑ์ฟ้าดินทิ้ง เสียง โซ่กฎเกณฑ์ฟ้าดินถูกกระชากดังออกไปไกล
พายุโหมดซัดอย่างบ้าคลั่ง จอมยุทธหลาย ๆ คนยังรู้สึกแสบผิวหนัง ถอยล้นไปหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัว
รอบบริเวณ บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง อากาศแตกร้าวเป็นทางยาว เห็นชั้นบรรยากาศภายใน นานหลายลมหายใจก่อนจะปิดตัวสมานกัน
ก่อนที่มันจะพุ่งทะยานจากไป อย่างบ้าคลั่งดังสัตว์ร้ายที่หลุดออกจากกรงขัง

ที่ที่มัน บินผ่าน ทุก ๆ อย่างพังพินาศ ราบเป็นหน้ากลอง เหล่าจอมยุทธ์ที่หนีไม่พ้นตัวแตกสลายในพริบตา ไม่เหลือแม้แต่ศพ

จอมยุทธ์หลายคนที่เห็น มังกรดำแห่งความตาย ยังหวั่นกลัวจนตัวสั่น

จอมยุทธคนหนึ่งเอ่ยพูด "นั้นมันสัตว์อสูรบรรพกาล เหตุใดมันยังมีชีวิตอยู่"

หลาย ๆ คนเองก็เคยอ่านตำราเก่าแก่

"นั้นมันสัตว์อสูรในตำนานเหตุใดมันยังอยู่ นั้นมันมังกรแห่งความโกลาหล"

หลายคนที่อ่านตำรา ต่างรู้จัก มังกรแห่งความโกลาหล มันเป็นมังกรเก่าแก่บรรพกาล ว่ากันว่าสงครามครั้งแรกเกิดขึ้นจาก

สัตว์อสูรบรรพกาลเปิดสงครามครั้งใหญ่ กว้างล้างทั่วสิบทิศ ผู้เป็นหนึ่งไม่มีสอง

สวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล กลายเป็นเขตต้องห้ามผู้คนส่วนใหญ่หนีออกไปจากสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล กลับที่มั่นของตน

อี้เฉินกับซีเผิง เองก็กลับออกมาจากสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล พวกเขาสองคนต่างถูกไล่ล่า
จากชายสวมหน้ากากสีขาวโชคดี ที่หนีรอดเข้าไปภายในเมืองได้ทัน แถว ๆ นั้นเต็มไปด้วยจอมยุทธ์ที่คุ้มกันชายแดนทางเหนือ

ชายสวมหน้ากากสีขาวไม่กล้าลงมือภายในเมือง นั้นเต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธ์ คุ้มกันแดนเหนือ หากก่อเรื่องที่นี่จบไม่สวยแน่

อี้เฉินคิดว่าภายในเมืองคงจะปลอดภัย เขาหาโรงเตี๊ยมที่พักก่อนที่จะพักฟื้น ปราณพลัง
ทันที ที่พวกเขาอยู่กันตามลำพัง

ซีเผิงเอ่ยถาม "เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดเจ้าต้องช่วยข้า" ซีเผิงมองอี้เฉินด้วยความระแวดระวัง

อี้เฉินถอดหน้ากากชายชรา

"เจ้า เจ้า ยังไม่ตายงั้นหรือ" ซีเผิงรีบเข้ามาตบไหล่อี้เฉินอย่างไว ก่อนจะกระแทกหน้าอกอี้เฉิน ไปหนึ่งที

อี้เฉินยิ้ม "ข้าออกจะตายยากใครบอกเจ้าข้าตายแล้ว"

"ดีแล้วที่เจ้ายังไม่ตาย ข้าตามหาน้องสาวข้ามานานหลายปีไม่รู้นางอยู่ที่ใด พวกเราแยกกันตั้งแต่มาถึงดินแดนร้อยแคว้น ตัวข้าถูกส่งไปทำสงครามนองเลือดกว่าสงครามจะจบนางก็จากไปแล้ว"

อี้เฉินตอบกลับอย่างไว "ข้ารู้น้องเจ้าอยู่ที่ไหน นางอยู่สำนักเหมันต์ อยู่ในสำนักนอกของสำนักเซียน นางเองก็มายังสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล ข้าไม่รู้ว่าพวกนางจะปลอดภัยหรือไม่"อี้เฉินตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"เจ้าว่าอย่างไรนะนางเองก็มาที่นี่ ข้าจะไปตามหานาง"

อี้เฉินเตือน "ช้าก่อนซีเผิง เจ้ากับข้าเองก็อันตรายไม่แพ้กัน หากถูกกลุ่มชายหน้ากากสีขาว ไล่ล่าคงรอดพ้นยาก

เจ้าได้เมล็ดพันธุ์โพธิ์ มาใช่หรือไม่ ผสานมันเข้าไปในทะเลความรู้เจ้าก่อนอย่างน้อยก็หน้าจะเพิ่มพลังต่อสู้ได้มั้ง"

ซีเผิงพยักหน้าเขา เข้าไปภายในห้องพัก ดำดิ่งลงไปในทะเลความรู้ เพื่อผสานเมล็ดพันธุ์

อี้เฉินเองก็นำเอาเมล็ดพันธุ์ที่เขาได้มาออกมาพิจารณา มันแปลกอย่างมากไม่มีปราณพลังใดเลย มันเหมือนเมล็ดพันธุ์ว่างเปล่า

ไม่มีแม้ปราณพลังอื่นปนเปื้อน
อี้เฉินลองเอาปราณพลังของตัวเองเข้าไปกระตุ้นเมล็ดพันธุ์มันกลับ ไม่ได้ผลอะไร

เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะใช้เลือดตัวเองเข้าไปกระตุ้นเมล็ดพันธุ์ให้มีปราณพลัง เมล็ดพันธุ์สั่นไหวน้อย ๆ ค่อย ๆ ดูดซับเลือดของอี้เฉินเข้าไป

เลือดหลั่งไหลลงไปในเมล็ดพันธุ์ เรื่อย ๆ

ผ่านไปถึงหนึ่งชั่วยาม เลือดอี้เฉินหลั่งไหลเข้าไปภายในเมล็ดพันธุ์จนกลายเป็นสีเลือด

เลือดอี้เฉินหดหายไปมาก จวนจะแห้งเหือด
จนเวลาไหลผ่านไปถึงหนึ่งก้านธูป เมล็ดพันธุ์เริ่มเปลี่ยนแปลง ส่องแสงสีแดงพร่างพราวทั่วห้อง

แม้แต่ด้านนอกยังมองเห็นแสงสีแดงสว่างเจิดจ้า 

อี้เฉินรีบดำดิ่งเข้าไปในทะเลความรู้ทันที ก่อนที่จะผสานเมล็ดพันธุ์สีแดงลงไปในทะเลความรู้

ทันที ที่อี้เฉินวางเมล็ดพันธุ์ลงไปภายในทะเลความรู้ของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง แม้แต่เมี่ยนจือยังตกใจ

เข้ามาดูเมล็ดพันธุ์สีแดงเลือดใกล้ ๆ นางมีสีหน้าตกใจ เมื่อมองดูใกล้ ๆ เมี่ยนจือครุ่นคิดจนขมวดคิ้ว เหตุใดมันถึงเปลี่ยนไปมากเช่นนี้

นางที่เห็นเมล็ดพันธุ์ตอนแรกนางไม่แม้แต่จะสนใจเมล็ดพันธุ์ที่อี้เฉินเก็บมาแต่ตอนนี้มันกลับเปลี่ยนไปราวกับฟ้ากับเหว

เมล็ดพันธุ์ค่อย ๆ แทงหน่ออ่อนขึ้นมา รากของมันหยั่งลึกลงไปในทะเลความรู้ ค่อย ๆ เติบโตอย่างช้า ๆ

ผ่านไปสามชั่วยามต้นของมันสูงเท่าตัวคน

ต้นไม้เต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉานดูน่าหวาดกลัว ใจกลางต้นไม้เหมือนมีหัวใจเต้น "ตุบ ตุบ" ดังออกมา

ปราณพลังอี้เฉิน เพิ่มมากขึ้นหลายเท่าในชั่วพริบตา ทะเลความรู้สั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนที่มันจะขยายออกเป็นวงกว้าง

แม้แต่มังกรสายฟ้าที่แหวกว่ายใจกลางท้องฟ้า ยังร้องคำรามด้วยความดีใจเหมือน มันจะชอบท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ขึ้น

อี้เฉินลืมตาตื่นขึ้น ก่อนที่เขาจะสำรวจตัวเอง ปราณพลังของเขาเพิ่มขึ้นมาหลายเท่าตัว ขนาดเมล็ดพันธุ์ยังไม่เติบโตโดยสมบูรณ์ ยังสามารถเพิ่มปราณพลังได้มากขนาดนี้