[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ วิน ภายในร้านมีแค่นี้แหละ คงต้องเลือกคนสวมแล้ว ”

กล่องสีน้ำตาลวางลงไปบนพื้นอย่างเบามือ วินจึงเข้ามาเปิดดูว่าสิ่งใดอยู่ภายในกล่อง เมื่อพบว่าด้านในมีหน้ากากปิดจมูกหลายแบบหลายยี่ห้อยัดอยู่ข้างใน บางอันปิดทั้งใบหน้า บางอันปิดเพียงจมูกและปาก  เขาจึงขอบใจโยฮันที่ออกไปตามหาหน้ากากเหล่านี้ให้ สำหรับผู้รอดชีวิตที่อยู่ใต้ฐาน ไม่จำเป็นต้องใช้หน้ากากพลาสติกแต่อย่างใด เนื่องจากไม่ต้องต่อสู้ดังนั้นทุกคนจึงได้หน้ากากอนามัยไปสวมใส่แทนเพื่อป้องกันไม่ให้เกสรเข้าไปในปอด

“ มีที่ไหนให้ไปอีกไหม ”

“ ยังมีอยู่พี่ จากคนในพื้นที่บอกว่าแถวๆนี้มีร้านวัสดุก่อสร้าง พี่ช่วยไปเก็บหน้ากากมาหน่อยจะเป็นหน้ากากอะไรก็ได้เดี๋ยวเราจะนำมาดัดแปลงให้มันกรองฝุ่น ”

โยฮันมองดูนาฬิกาพบว่าเป็นช่วง 11.25 น. ของวันที่ 25 เที่ยงคืนนี้ภารกิจกวาดล้างเมือง Z จะจบลงแล้ว เขาจึงพยายามออกล่าหน้ากากต่อไปเพื่อให้มีเพียงพอต่อนักสู้

“ วิน ว่าแต่กองทัพเมือง Y และเมือง V  ติดต่อมาหรือยัง”

“ ยังมีสัญญาณรบกวนอยู่ครับ คงต้องรออีก 2 - 3 วัน เที่ยงนี้พวกเขาก็น่าจะรับมือกับฝนเลือด น่าจะวันที่ 27 เราถึงจะพูดคุยกับพวกเขาได้ ”

“ อืม ฉันไปก่อนถ้ามีอะไรติดต่อมาก็แล้วกัน ”

ปีกทั้งสองกางอ้าออกก่อนจะพาร่างของเขาบินขึ้นฟ้าไปด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปยังร้านขายวัสดุก่อสร้าง หนึ่งในห้างที่ช่างเลือกซื้อของเป็นประจำ ทันทีที่มาถึงโยฮันก็พบว่าตัวห้างถูกต้นไม้ชอนไชจนราวกับเป็นตึกร้างอายุหลายร้อยปี อย่างไรก็ตามวัสดุหลายอย่างยังคงอยู่ในสภาพดีเพราะมีซองป้องกัน เขาจึงเดินเข้าไปด้านในเพื่อตามหาหน้ากากหรืออะไรก็ได้ที่สามารถครอบทับปากและจมูกได้พร้อมๆกัน  การสวมหน้ากากอนามัยสำหรับนักสู้แล้วนั้นนับว่าสร้างความลำบากให้พอสมควร เมื่อหน้ากากอนามัยเปื้อนเหงื่อจะทำให้อากาศผ่านเข้าออกผ้าได้น้อยจนราวกับว่ากำลังดำน้ำ ดังนั้นเขาจึงต้องหาหน้ากากพลาสติกหรือวัสดุอะไรก็ได้ที่สามารถดัดแปลงให้เป็นที่ครอบปากเพื่อไม่ให้จมูกสัมผัสกับผ้ากรองโดยตรง

แกล็กแกล็กแกล็กแกล็ก

เสียงสั่นวัตถุดังออกมาจากชั้นวางของสูง 10 เมตร โยฮันจึงหันมองดูว่าสิ่งใดอยู่บนนนั้น ปรากฎว่ามีซอมบี้เด็กทารกกำลังสั่นเครื่องเล่นด้วยมือทั้งสองข้าง ขณะที่เด็กทารกกำลังสั่นเครื่องเล่นภายในมือ หางของโยฮันกลับตวัดไปด้านหลังตัดร่างซอมบี้ที่ลอบเข้ามาสังหาร เมื่อซอมบี้ทารกพบว่าแม่ของมันถูกตัดคอทิ้งจึงกรีดร้องลั่นก่อนจะกระโจนเข้าหาโยฮันด้วยเขี้ยวที่แหลมคม เขากลับตวัดหางเบาๆส่งแม่และลูกไปอยู่ร่วมกันที่ปรโลกในทันที

“ เริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ ไม่อยากจะคิดเลยว่าเมือง X จะเป็นยังไง ”

การโจมตีของซอมบี้เมื่อครู่ทำให้โยฮันวิตกไม่น้อย หากมันมีระดับสูงกว่านี้คงจะสร้างความลำบากให้คนอื่นได้อย่างแน่นอน ซอมบี้ทารกทำหน้าที่ดึงดูดความสนใจแล้วใช้ร่างกายเล็กๆของมันดูไม่มีพิษภัยดึงสายตาของเหยื่อให้หันมอง ส่วนผู้เป็นแม่ของมันทำหน้าที่ย่องเข้าด้านหลังไปฆ่า นับว่าเป็นการวางแผนที่น่ากลัว เขาจึงคิดว่าเมือง X ที่หนีออกมาตั้งแต่วันที่ 16 อาจจะมีสิ่งน่ากลัวแบบนี้แต่แข็งแกร่งกว่าอาศัยอยู่อย่างแน่นอน เมื่อคิดว่าตนจะต้องกลับไปที่นั่นโยฮันทำได้เพียงถอนหายใจ หากเขาไม่ฆ่าคงไม่มีใครฆ่าซอมบี้ระดับสูงที่เมืองนั้นได้ ยกเว้นว่ากองทัพเมือง Y และเมือง V ที่วินมอบหมายงานให้วิจัยหัวรบจะสามารถสร้างหัวรบพลังทำลายสูงออกมา

“ หืม ครั้งนี้โชคเข้าข้างฉันงั้นเหรอ ”

โยฮันยิ้มกว้างเมื่อมองเห็นหน้ากากบนชั้นวางที่มีอยู่นับร้อย นอกจากนั้นกล่องที่อยู่ด้านบนยังเป็นกล่องหน้ากาก คำนวณแล้วเขาคิดว่าคงมีหน้ากากอยู่ราวพันชิ้นได้จึงนำกล่องทั้งหมดมามัดเอาไว้ด้วยใยก่อนจะเดินสำรวจห้างแห่งนี้เพื่อหาวัสดุที่สามารถดัดแปลงเป็นหน้ากาก กระทั่งเขามองเห็นถ้วยเล็กๆขนาดพอดีหน้าและคาง หากรองด้วยผ้าน่าจะทำเป็นหน้ากากได้เขาจึงเก็บมันไปทั้งชั้นจากนั้นก็มองหากรวยเล็กๆใช้สำหรับกรอกน้ำ เมื่อเห็นว่ามีกรวยอยู่อีกหลายพันแม้จะมีหลากหลายขนาด มันกลับสามารถนำมาใช้แทนหน้ากากชั่วคราวได้จึงเก็บไปหมด จนกระทั่งได้ของมาจำนวนมากโยฮันจึงยกมันขึ้นหลังแล้วบินกลับไปยังห้าง ต่อให้ขนาดของกล่องที่เขาพันเอาไว้ด้วยใยจะใหญ่กว่าตู้คอนเทนเนอร์ 3 ตู้ น้ำหนักของมันกลับยังไม่ถึง 1 ตัน ด้วยน้ำหนักที่เบามากๆเขาจึงสามารถบินได้เช่นเดิม

“ พี่โยพี่  พี่อยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้ ”

“ ว่ายังไง ฉันกำลังบินกลับห้าง ” โยฮันรับสาย เสียงของวินที่ส่งมานั้นดูเร่งรีบเป็นอย่างมาก เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะรายงานสิ่งใดจึงรอฟังอย่างตั้งใจ

“ พี่ ไปทิศใต้เดี๋ยวนี้เลย คนของเรารายงานมาว่าพบซอมบี้ระดับ 6 จำนวน 5 ตัวเดินทางออกมาจากเขตเมือง X อีก 10 นาทีมันจะมุ่งเข้าสู่เขตชานเมืองทางทิศใต้ของเมือง Z   ”

“ ซอมบี้จากเมือง X เหรอ โอเคฉันจะรีบไป ”

โยฮันเพิ่มความเร็วในการบินก่อนจะนำหน้ากากไปทิ้งไว้ที่หน้าห้างจากนั้นเขาก็คลุมร่างด้วยพลังงานสีฟ้าพาร่างบินไปยังทิศใต้ ในระหว่างบินวินก็ได้รายงานเกี่ยวกับซอมบี้ตัวเล็กๆที่ไล่ตามซอมบี้ตัวใหญ่มาเรื่อยๆจนโยฮันรู้สึกตื่นเต้นเนื่องจากว่าซอมบี้เมือง X กำลังเดินทางมาที่นี่แล้ว

“ คุณโย ทางนี้ เราอยู่ทางนี้! ”

นักสู้จำนวน 5 คนโบกมือให้โยฮัน พวกเขาได้รับหน้าที่ให้มาสอดส่องมองดูการเคลื่อนไหวทางทิศใต้ของเมือง ทันทีที่โยฮันบินลงเหยียบดาดฟ้าเขาก็เริ่มสอบถามสถานการณ์จากอีกฝ่ายในทันที 

“ ซอมบี้ผ่านที่นี่ไปหรือยัง ”

“ คุณโย ยังไม่มีตัวไหนผ่านไปครับ พวกมันยังอยู่ที่นั่น อีกราว 3 นาทีจะมาถึงตำแหน่งที่เราอยู่ ”

โยฮันมองเห็นซอมบี้ระดับ 6 แล้ว เขาสอบถามเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีตัวใดบินหนีหรือมุดดินหลบซ่อนจากมุมมองสายตา ดูท่านกอินทรีย์ที่บินมาเมื่อวันก่อนจะเป็นการแจ้งเตือนให้รู้ว่าซอมบี้จากเมือง X จะบุกไปเมืองอื่น

เมื่อเปลี่ยนเลนส์ตามมองดูซอมบี้ระดับ 6 ให้ชัดขึ้น พวกมันไม่ใช่ซอมบี้ที่เขาคุ้นหน้าในวันที่หนีออกมา แม้จะมีลิงมีสุนัข พวกมันกลับเป็นตัวใหม่ที่ไม่เคยเห็น นอกจากนั้นแล้วด้านหลังของพวกมันยังมีซอมบี้อีกหลายหมื่นวิ่งตามมาติดๆ ระดับของพวกมันแต่ละตัวสร้างความวิตกให้โยฮันไม่น้อยเพราะระดับต่ำสุดคือระดับ 4  ระดับ 5 พบเห็นได้ทั่วไปในกลุ่ม ซึ่งน่าจะเป็นระดับที่มีจำนวนเยอะที่สุดภายในกลุ่มนี้ อย่างไรก็ตามเขากลับขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นคลื่นปลดปล่อยออกมาจากซอมบี้ตัวเล็ก บางตัวมีขนาด 2 เมตร บางตัวมีขนาด 3 เมตร โดยคลื่นเหล่านี้บ่งบอกว่าพวกมันเป็นระดับ 6 

“ แย่แล้วสิ ถ้าพวกมันเข้าเมืองได้แผนการณ์กวาดล้างเมือง Z ได้ล่มแน่ ”

“มีอะไรเหรอครับคุณโย ” นักสู้ทั้ง 5 คนแสดงใบหน้าสงสัย ซอมบี้ระดับ 6 ทั้ง 10 ตัวที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ไม่น่าจะเป็นปัญหาเพราะโยฮันฆ่าระดับ 7 ได้ ต่อให้ซอมบี้ระดับ 6 ตรงหน้าจะบุกเข้ามาพร้อมกันโยฮันน่าจะรับมือกับมันได้ง่ายดาย พวกเขากลับเห็นความกังวลจากโยฮัน

“ วินฟังนะ รีบเรียกแอลลี่มาที่นี่ด่วนเลย ” โยฮันไม่ได้ตอบคำถามนักสู้ เขาต้องการพูดครั้งเดียวจึงให้นักสู้ได้ยินผ่านบทสนทนาที่กำลังเกิดขึ้น

“ มีอะไรเหรอพี่ ”

“ ซอมบี้จากเมือง X มันมาหลายหมื่นตัว ในนั้นส่วนมากเป็นระดับ 5 ที่น่ากลัวไปกว่านั้นคือระดับ 6 ไม่ได้มีแค่ 10 ตัว ยังมีระดับ 6 อีกหลายร้อยอยู่ในฝูงซอมบี้  ระดับ 6 ไม่ได้มีขนาดใหญ่เท่าตึก 10 ชั้นอีกต่อไป ขนาดของพวกมันส่วนใหญ่อยู่ที่ 2 - 3 เมตรเท่านั้น ”

นักสู้ทั้ง 5 ขนลุกชันเมื่อรู้ว่าสิ่งที่กำลังเดินทางมาน่ากลัวเป็นอย่างมาก ซอมบี้ระดับ 6 ไม่ได้มีแค่หลักสิบแต่กลับมีหลักร้อย เพียงตัวเดียวสำหรับพวกเขาทั้ง 5 ก็ไม่มีปัญญารับมือ

“ คุณโย คุณจะบอกว่าซอมบี้มนุษย์ตัวนั้นก็เป็นระดับ 6 เหมือนกันเหรอ ”

โยฮันพยักหน้า ซอมบี้มนุษย์ถือดาบในแขนข้างขวากำลังปลดปล่อยแรงกดดันระดับ 6 ออกมา ซอมบี้สุนัข แมว กิ้งก่า เต่า ปลา หรือแม้กระทั่งปูที่เขามองเห็นว่ามันเดินด้วยเท้าทั้ง 2 ข้างที่งอกออกมาล้วนเป็นระดับ 6 

“ พวกนายไปหาที่หลบที่ปลอดภัยกว่านี้ ถ้าเห็นน้องสาวฉันระหว่างทางบอกว่าฉันอยู่ใจกลางกลุ่มของพวกมัน ”

“ เราเข้าใจแล้วครับ รักษาตัวด้วย ”

นักสู้รีบกระโจนลงจากดาดฟ้าตึกมุ่งหน้ากลับไปยังห้าง ในระหว่างนี้โยฮันก็เริ่มกางปีกอีกครั้งแล้วบินเข้าหากองกำลังซอมบี้ที่กำลังหลั่งไหลออกมาจากเมือง X เขาไม่รู้ว่าซอมบี้กลุ่มนี้มาจากตัวเมือง X หรือเปล่า แต่ที่เขารู้คือมันเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งมาก สามารถถล่มนักสู้เมือง Z ในตอนนี้จนมีคนล้มตายหลักพันได้ง่ายๆ

“ แอลลี่ ”

“คะพี่ไอริส ”

“ ตรงนั้นคือทิศใต้ ”  แอลลี่หันมองตามมือของพี่สาวไอริสที่ชี้นำทาง เธอสงสัยไม่น้อยว่าอีกฝ่ายกำลังจะให้ทำสิ่งใด

“ โยฮันติดต่อมา เขาบอกให้แอลลี่รีบไปช่วยเขาหน่อย ตอนนี้มีซอมบี้ระดับ 6 หลายร้อยตัวเดินทางมาจากเมือง X เขาน่าจะกำลังต่อสู้กับพวกมันอยู่ที่ชานเมืองทางใต้ ถ้าวิ่งไปตามทางที่พี่สาวบอกจะไปถึงที่นั่นในทันที ”

“อะไรนะคะ ” แอลลี่ตกใจเมื่อได้ยินว่ามีซอมบี้ระดับ 6 หลายร้อยตัว แค่หลายสิบตัวยังหาโอกาสที่พวกมันรวมตัวกันได้ยาก ซอมบี้ที่พึ่งได้ฟังเมื่อครู่กลับมีอยู่หลายร้อยและกำลังเข้าสู่เมือง Z โดยมีพี่ของเธอกำลังรับมือเพียงคนเดียว

“ รีบไปเร็วเข้า เขาต้องการคนไปช่วยหยุดระดับ 6 ”

“ โอเคค่ะ พี่ไอริสระวังตัวด้วยนะคะ ถ้าเสร็จแล้วหนูจะกลับมาช่วย ”

“ ระวังตัวเช่นกัน ถ้าสู้ไม่ได้หาที่ตั้งหลักก่อน ”

“ ค่ะ ”

สองเท้าจิกลงไปบนพื้นดิน หลายวันมานี้ไม่ได้ใช้พละกำลังสูงสุดเลยสักครั้งเพราะซอมบี้ระดับต่ำมาก เมื่อรู้ว่าพี่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วนเธอจึงต้องรีบไปหาดังนั้นจึงกระตุ้นกล้ามเนื้อส่วนขาส่งร่างของตนเองขึ้นไปบนฟ้าด้วยการกระโดด ต่อให้พละกำลังขาของเธอจะไม่ได้มากเหมือนของพี่ชาย มันกลับพาเธอกระโจนได้ไกลราว 300 - 400 เมตร เมื่อรวมเข้ากับหนังของกิ้งก่าคาเมเลี่ยนที่ทำให้ร่อนได้อีก การเดินทางไปยังทิศใต้ของเมือง Z ในเวลาแค่ 10 นาทีเธอคิดว่าสามารถทำได้ ภายใต้ร่างที่พุ่งขึ้นฟ้าไปด้วยความเร็วไวหนังของกิ้งก่าก็กางออกส่งร่างของเธอให้ร่อนไปด้วยความรวดเร็ว เมื่อความเร็วตกเธอทำเพียงปล่อยตัวเองลงเหยียบพื้นแล้วกระโจนใหม่เรื่อยๆจนกว่าจะไปถึงทิศใต้

---------------------------------------------------------------

“ ถ้าใช้แรงกดดันมันจะหนีไหมนะ ไม่เอาดีกว่า ”

โยฮันยืนมองซอมบี้ที่กำลังวิ่งอยู่ด้านหน้าห่างไปเพียง 100 เมตรเท่านั้น ซอมบี้แต่ละตัวที่เห็นเขาลอยอยู่เหนือพื้นดินแค่ 20 เมตรล้วนแล้วหันมองด้วยดวงตาแดงก่ำก่อนจะส่งเสียงคำรามราวกับต้องการกระชากร่างของเขาให้ขาดออกจากกัน โยฮันที่คิดจะใช้แรงกดดันเข้าข่มอีกฝ่ายให้เกิดความกลัวแล้วเข้าไปสังหารยกเลิกความตั้งใจนั้น เขากลัวว่าระดับ 7 จะทำให้ซอมบี้วิ่งหนีแทนดังนั้นเขาจึงเรียกสายฟ้าออกมาที่แขน ก่อนจะยิงมันเข้าใส่ใจกลางกลุ่มซอมบี้เพื่อเป็นการเปิดฉากโจมตี

เปรี้ยง!.