ระบบฝึกเทพ god training system

ในขณะที่พวกเขากำลังเดินเข้าไปในป่าที่เงียบสนิทนั้นเอง จู่ๆเทียนฉินก็พลันสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างอยู่ห่างออกไปด้านหน้า ด้วยวิชาเบิกเนตรที่สามารถมองเห็นได้แม้ในความมืดมิด ทำให้เทียนฉินหยุดเดินกระทันหัน ก่อนจะยกมือห้ามไม่ให้ทุกคนขยับตัว

"เจ้าพบอะไรอย่างนั้นรึ?"

จงลู่อันที่ตามมาติดๆเอ่ยถามเสียงเบา ด้วยเกรงว่าอาจจะมีสัตว์อสูรซ่อนตัวอยู่แถวนี้

"พวกเจ้าตามข้ามาเงียบๆก่อน!"

เทียนฉินส่งสัญญาณก่อนพาทั้งสี่คนค่อยๆขยับเขยื้อนไปใกล้ยังจุดที่เขาสังเกตุเห็นถึงความผิดปกติ จากนั้นจึงชี้มือไปทางหนึ่งพร้อมกับหันมาเอ่ยบอกกับทุกคน

"ห่างจากตรงนี้ไปไม่ไกลนักมีสัตว์อสูรตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ พวกเจ้าสังเกตุเห็นกันหรือเปล่า?"

ทั้งสี่คนเพ่งกระแสจิตมองตามนิ้วที่ชี้ไป ก็เห็นว่าภายใต้ต้นไม้สูงใหญ่และโขดหินทับซ้อนกันไม่ไกลนัก มีร่างเงาสีดำขนาดใหญ่นอนหมอบอยู่บนใบไม้แห้งที่ทับถม ถึงแม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดว่าเงาร่างนั้นเป็นสัตว์อสูรประเภทใด และมันมานอนหมอบอยู่ตรงนี้ทำไม แต่จากที่เห็นก็พาให้หัวใจของทุกคนสั่นๆไหวไปด้วยความตื่นเต้น ต่างคิดพ้องต้องกันไปในทิศทางเดียว ว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่เป็นแน่ มิฉะนั้นสัตว์อสูรตัวหนึ่งจะมานอนหมอบอยู่ในป่าแบบนี้ได้อย่างไร

"แล้วพวกเราจะเอาอย่างไรกันดี?"จงลู่อันหันไปกระซิบถามเทียนฉินอย่างเก็บอาการไม่อยู่

เทียนฉินหันมามองทั้งสี่คนก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา

"เอาอย่างนี้แล้วกัน! เดี๋ยวข้าจะเป็นคนล่อมันออกมาจากจุดที่มันนอนอยู่เอง!"

"ส่วนพวกเจ้าคอยหาทางไปสำรวจบริเวณนั้น ว่ามันมีอะไรผิดปกติหรือไม่..."

หลังจากใช้เวลาไม่นานในการวางแผนการจนเข้าใจกันดีแล้ว เทียนฉินก็ไม่รอช้าร่ายเคล็ดวิชาดาราเร้นกายเพื่อบิดบังอำพรางตัวเอง ก่อนเหาะไปทางตำแหน่งที่สัตว์อสูรตนนั้นนอนหมอบอยู่อย่างรวดเร็ว

แต่ในขณะที่เทียนฉินกำลังเข้าไปใกล้ร่างสัตว์อสูรที่นอนหมอบอยู่นั้นเอง เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่พลันสั่นไหวก่อนจะเปิดออกมาจนหมด เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีสีแดงกล่ำจ้องเขม็งมาทางเขา

"หืม!"

เทียนฉินแปลกใจเล็กน้อยกับสัญชาตญาณของมัน วิชาดาราเร้นกายเป็นวิชาที่ปิดบังกลิ่นอายซ่อนตัวเป็นอย่างดี แม้แต่คนที่มีระดับพลังสูงกว่าเขายังตรวจพบได้ยาก แต่นี่เป็นเพียงสัตว์อสูรตัวหนึ่งเท่านั้น กลับสามารถสัมผัสถึงตัวตนของเขาได้ก่อนจะเข้าใกล้ตัวมันเสียอีก

"ถ้าอย่างนั้นมาลองดูกันว่าเจ้าจะเก่งกาจสักแค่ไหน?"

เพียงหนึ่งความคิดดาบเพลิงนภาก็ทะยานออกจากฝัก ก่อนจะเปล่งประกายเพลิงสีแดงพุ่งเข้าใส่ร่างของสัตว์อสูรนั้นอย่างรวดเร็ว

โฮ้กก!

สัตว์อสูรตนนั้นรับรู้ได้ถึงจิตคุกคามที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา ก็อ้าปากร้องคำรามจนเสียงดังสนั่นลั่นป่า จากนั้นมันยกมือขึ้นตะปปไปทางดาบที่พุ่งเข้ามาด้วยความโมโห

ตู้ม!

ฝ่ามือที่สัตว์อสูรตนนั้นฟาดเข้ามารุนแรงมาก จนกระทั่งปราณที่ห่อหุ้มตัวดาบระเบิดออกกลายเป็นเปลวเพลิงราวกับดอกไม้ไฟ ทำให้พื้นที่บริเวณรอบๆนั้นส่องสว่างจ้าไปทั่ว

"มันเป็นสัตว์อสูรประเภทใดกัน?"

ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ส่องสว่างไสวไปทั่วนั้น ปรากฏร่างของสัตว์อสูรตัวสูงใหญ่ยืนขึ้นอย่างองอาจ มิหนำซ้ำยังปลดปล่อยกลิ่นอายระดับก่อกำเนิดขั้นสูงสุดออกมา ทว่าสิ่งที่ทำให้เทียนฉินวิตกกังวลไม่ใช่ร่างที่ใหญ่โตของมัน แต่เป็นรูปร่างที่เขาเห็นนั้นคล้ายกับมนุษย์มาก มีเพียงศรีษะที่มีลักษณะเหมือนหมาป่า และตามร่างกายมีขนดำปกคลุมอยู่ทั่วร่างเท่านั้น

"มันปลุกสายเลือดขึ้นมาได้อย่างนั้นรึ!"

เสียงของหลงยู่หมิงส่งผ่านเข้ามาในจิตวิญญาณของเทียนฉิน

"อะไรนะ!"

เทียนฉินอุทานขึ้นมาพลางเอ่ยถามกลับไปทันที

"อาวุโสหลงหมายความว่าอย่างไรกันที่ว่ามันปลุกสายเลือดได้?"

"เมื่อครั้งอดีตกาลที่สภาพแวดล้อมล้วนเต็มไปด้วยพลังงานจิตวิญญาณธรรมชาตินั้น ไม่ใช่แค่เฉพาะกับมนุษย์อย่างเจ้าเท่านั้น ที่สามารถนำเอาพลังจากธรรมชาติมาฝึกฝนตนเองให้แข็งแกร่งขึ้นได้!"

"สัตว์อสูรส่วนใหญ่ก็สามารถนำพลังจิตวิญญาณธรรมชาติเหล่านั้น มาเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับตัวของมันได้เช่นกัน บางครั้งสัตว์อสูรบางตัวยังสามารถปลุกสายเลือดของมันให้ตื่นขึ้นมาได้ จนกระทั่งพูดคุยสื่อสารหรือแปลงกายเฉกเช่นเดียวกับมนุษย์ได้เลย ถึงแม้ว่าสายเลือดของพวกมันจะไม่ใช่สายเลือดศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม!"

"เพียงแต่ที่ข้าแปลกใจก็คือในป่าที่แทบจะไม่มีพลังงานบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่เช่นนี้ ทำไมสัตว์อสูรตัวนี้ถึงได้ปลุกสายเลือดของมันขึ้นมาได้กัน?"

แต่ยังไม่ทันที่หลงยู่หมิงจะได้อธิบายอะไรออกไปเพิ่มเติม สัตว์อสูรตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาหาเทียนฉินพร้อมกับกางเล็บทั้งสองข้างแล้วฟาดเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว

หืม!

เทียนฉินรีบพริ้วตัวถอยหลบกรงเล็บทั้งสองข้างของมัน ก่อนจะบังคับดาบเพลิงนภาพุ่งตรงเข้าหามันทันที

"ทะลวงดารา!"

ดาบเพลิงนภาเปล่งแสงเจิดจร้าออกมาก่อนจะกลายร่างเป็นมังกรเพลิงสามตัวทะยานเข้าหาร่างของสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว

ตู้ม!

มังกรเพลิงตัวหนึ่งพุ่งเข้าปะทะกับกรงเล็บทั้งสองข้างจนเสียงดังสนั่นจนร่างของสัตว์อสูรชะงักลงทันที และเป็นจังหวะนั้นเองที่มังกรเพลิงอีกสองตัวได้พุ่งเข้ากระแทกใส่ร่างของมันเต็มแรง 

ตู้ม!

โฮ้กก!

สัตว์อสูรร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่สิ่งที่มันอาจคิดไม่ถึงก็คือมังกรเพลิงทั้งสองตัวนั้นเป็นมังกรเพลิงโลกันตร์กับมังกรเพลิงหิมะ เมื่อมังกรเพลิงทั้งสองตัวกระแทกเข้าใส่ร่างของมัน บรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนเป็นความเหน็บหนาว เพียงไม่นานสัตว์อสูรตัวนั้นก็ถูกชั้นน้ำแข็งเกาะกุมไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว จนไม่มีโอกาสจะขยับเขยื้อนร่างกายของมันได้อีกต่อไป...

ส่วนทางด้านของจงลู่อันกับพวกอีกสามคน เมื่อเห็นว่าเทียนฉินได้ล่อสัตว์อสูรตัวนั้นออกไปไกลแล้ว พวกเขาจึงหันมาพยักหน้าส่งสัญญาณให้แก่กัน ก่อนเริ่มเคลื่อนตัวเข้าไปยังตำแหน่งที่สัตว์อสูรตัวนั้นเคยอยู่ด้วยความเร็วสูงสุด

ชั่วพริบตาพวกเขาก็มาถึงยังจุดหมาย ทั้งสี่คนต่างเริ่มแบ่งหน้าที่แยกกันค้นหาตรงบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อแข่งกับเวลาที่เทียนฉินพยามล่อสัตว์อสูรตัวนั้นให้อยู่ 

"ตรงนี้เหมือนจะมีถ้ำอยู่เลย!"

จ้งตี่โหวเดินมาเห็นช่องที่ไม่กว้างมากนักถูกบดบังด้วยก้อนหินก้อนใหญ่อยู่ เมื่อเดินเข้ามาดูใกล้ๆก็พบว่ามีโพลงเข้าไปด้านใน จึงได้ตะโกนบอกคนที่เหลืออยู่ทันที

เพียงไม่นานคนที่เหลือก็เข้ามาสมทบกับจ้งตี่โหว พร้อมกันนั้นก็เข้าไปดูตรงที่มันบอก จึงได้เห็นว่ามีหินก้อนใหญ่ถูกนำมาวางไว้เพื่อปิดบังทางเข้าอยู่ จงลู่อันจึงเรียกกระบี่ออกมาวาดเข้าใส่หินก้อนนั้นทันที

เปรี้ยง!

ก้อนหินขนาดใหญ่เมื่อถูกคลื่นกระบี่วาดผ่าน ก็ปรากฏรอยแตกร้าวขึ้นมาก่อนจะลุกลามไปทั้งก้อน ชั่วพริบตาเท่านั้นก้อนหินที่เคยใหญ่โต

ก็ระเบิดออกกลายเป็นเศษหินแตกกระจายจนเผยให้เห็นปากถ้ำที่ไม่ใหญ่มากนักซุกซ่อนอยู่

จบตอนที่ 178