พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่สามสิบเก้า พาข้าไปด้วยคน 7

กาเซี่ยงนั้นอึ้งไปสักพักหนึ่งประสานมือและกล่าวว่า

“ข้าผู้นี้ไม่ชอบการเสี่ยงโชคต้องการสิ่งที่สัมผัสได้ด้วยมือและมทองเห็นด้วยตาการหยิบยืมพลังของฟ้าดินเช่นนี้คือการล้อเล่นกับสิ่งลี้ลับอภัยที่ข้าอดที่จะไม่สบายใจไม่ได้”

ตั๋งฮวงตบบ่ากาเว่ยงและพยายามอวยต่อไป

“ท่านกล่าวเช่นนี้ทำให้ข้ายิ่งสบายใจนิสัยของท่านที่ต้องการพิสูจน์สิ่งที่มองเห็นด้วยตาและสัมผัสได้ด้วยมือแท้ที่จริงแล้วคือสิ่งที่จำเป้นในการไขความลับของฟ้าดินปรากฎการณ์ธรรมชาติดังกล่าวมา”

ตั๋งฮวงชูผลึกเกลือที่สวยงามไม่มีสิ่งเจือปนขึ้นมาจนดูเหมือนอัญมณีมากกว่าที่จะเป็นเกลือธรรมดา

“นี่คือสิ่งที่ผู้คนคิดค้นขึ้นได้จากการเอาเกลือไปผ่านความร้อนและหลอมมันขึ้นมาจนตกผลึกใช้ความอดทนและความพยายามมากมายนักกว่าจะได้วิธีนี้มาเปลืองแรงงานและเงินทองไปนับไม่ถ้วน แต่ทว่าท่านกา”

ตั๋งฮวงสูดลมหายใจพยายามบังคับลมปราณให้ประสานกับเสียงเพื่อพยายามที่จะส่งเสียงเข้าไปให้ถึงสัมผัสภายในของเกาเว่ยงถ่ายทอดอารมณ์ออกไป

“เราจะค้นพบว่าสิ่งที่ควรค่าแก่การทำในใต้หล้านั้นล้วนยากเย็นทั้งสิ้นหากในสงครามของจักรพรรดิเหลืองกับฉือโยวนั้น จักรพรรดิเหลืองไม่มีรถศึกและเข็มทิศบอกทางพวกเราคงกลายเป็นคนในเผ่าของฉือโยวไปแล้ว มันมีคุณค่ามากมายขนาดนั้น”

กาเว่ยงรู้สึกเหมือนฟ้าร้องใส่หูหัวใจสั่นสะเทือนขึ้นมาเพราะเกิดจากคลื่นเสียงที่ใส่พลังปราณของตั๋งฮวง

แต่แบบเดียวกับทฤษฎีสะพานแขวน

มันทำให้กาเซี่ยงรู้สึกว่าคำกล่าวของตั๋งฮวงทำให้เขาใจสั่นขึ้นมาจริงๆ

กาเซี่ยงครุ่นคิดตามคำกล่าวของตั๋งฮวง

“ที่นายน้อยกล่าวมานั้นข้าเข้าใจดีข้าไม่ได้หยามหมิ่นความรู้จากหวงตี้จักพรรดิเหลืองหรือท่านหลูปันแต่บรรดาความรู้อย่างที่นายน้อยว่าต้องผ่านการค้นคว้าคิดหาหลักเหตุผลแห่งฟ้าดินรวมไปถึงสิ้นเปลืองเวลาและแรงงานคนอย่างมหาศาล ประดุจน้ำในมหาสมุทรมิอาจจะดับความกระหายของปลาที่อยู่ในข้องได้  สิ่งที่นายน้อยได้มานั้นเพียงพอหรือ?”

ตั๋งฮวงยิ้มและพยักหน้าพากาเส่ยงไปที่โต๊ะที่วางสิ่งประดิษฐ์ไว้เต็มที่

นี่คือสิ่งต้นแบบที่ตระเตรียมจะเอาไว้ผลิตในระดับที่ขยายขนาดได้Scalable

“จะช่วยให้เรารอดพ้นจากวิกฤติได้หรือไม่ก็ต้องคอยให้ท่านกาช่วยข้าแล้ว”