กระบี่เจียงหนาน

　　หลี่ชิงเหลียนมิได้ก้าวเท้าออกจากลานเรือนแม้แต่ครึ่งก้าว

　　บนโต๊ะมีม้วนข่าวกรองสามม้วนกางแผ่อยู่

　　เส้นทางการเดินทางของเสิ่นจ้ง

　　แผนผังการป้องกันจวนตระกูลเสิ่น

　　ตารางเวรยามของที่ทำการกรมโยธาธิการ

　　จ้าวหลิงเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างโต๊ะ มิได้เอ่ยเร่งเร้า

　　หลี่ชิงเหลียนยกอ่างใส่ทรายแห้งมา เทลงบนพื้นโต๊ะ

　　เขาใช้ปลายด้ามพู่กันขีดเขียนลงบนผืนทราย วาดเป็๞กำแพงเรือน ระเบียงทางเดิน ๥ูเ๠าจำลอง และคอกสุนัข

　　จวนตระกูลเสิ่นขนาดย่อส่วน ก่อตัวเป็๲รูปเป็๲ร่างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

　　กรวดหินสามก้อนร่วงหล่นลงไป

　　๺ูเ๳าจำลอง ระเบียงทางเดิน คอกสุนัข

　　นั่นคือป้อมยามลับ

　　กรวดหินอีกสี่ก้อนตกลงรอบห้องนอนหลัก

　　นั่นคือผู้คุ้มกันข้างกายที่แท้จริงของเสิ่นจ้ง

　　มีพื้นเพมาจากองครักษ์เสื้อดำ

　　สี่คน

　　ปลายนิ้วของหลี่ชิงเหลียนลากเคลื่อนไปตามกระบะทราย

　　เส้นทางแรก ถูกป้อมยามลับที่๥ูเ๠าจำลองปิดตาย

　　เส้นทางที่สอง ถูกป้อมยามลับที่คอกสุนัขสกัดกั้น

　　เส้นทางที่สามมุ่งสู่ห้องนอนหลัก ทว่าต้องเผชิญหน้ากับองครักษ์เสื้อดำทั้งสี่นายพร้อมกัน

　　หากบุกสังหารซึ่งๆ หน้า ความวุ่นวายย่อมใหญ่หลวงนัก

　　ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชา ค่ายทหารลาดตระเวนเมืองย่อมแห่กันมาปิดล้อม

　　เขาชักมือกลับ

　　“ไม่ฆ่าที่จวนตระกูลเสิ่น”

　　จ้าวหลิงเอ๋อร์ผลักกระดาษอีกแผ่นมาให้

　　“ทุกวันพุธ เสิ่นจ้งจะไปที่ตรอกจินอวี๋”

　　หลี่ชิงเหลียนช้อนตาขึ้นมอง

　　“ภรรยาน้อยรึ?”

　　“สตรีที่ไถ่ตัวออกมาจากหอคณิกาหลวง เสิ่นจ้งซ่อนนางไว้มิดชิดนัก”

　　ปลายนิ้วของจ้าวหลิงเอ๋อร์เคาะลงบนหน้ากระดาษ

　　“ทุกวันพุธ ยามซวีสามเค่อ เขาจะนั่งรถม้าเข้าไปในตรอกจินอวี๋ ตรอกนั้นยาวสามสิบจั้ง มีถนนเพียงสายเดียว สุดตรอกคือลานเรือนเล็กๆ หลังหนึ่ง”

　　“ผู้คุ้มกันเล่า?”

　　“ผู้คุ้มกันในที่สว่างสี่นายจะรั้งอยู่ปากตรอกด้านนอก องครักษ์เสื้อดำสี่นายจะตามเข้าไปในลานเรือน แต่จะไม่เข้าไปในเรือนประธาน พวกมันแยกประจำการสองจุด ห่างจากเสิ่นจ้งสองจั้ง”

　　หลี่ชิงเหลียนขีดลากเป็๞ร่องทรายเส้นยาวแคบอีกเส้นหนึ่งตรงข้างกระบะทราย

　　ปิดทึบทั้งสองด้าน

　　“ตรอกตัน”

　　จ้าวหลิงเอ๋อร์มองดูเขา

　　หลี่ชิงเหลียนนำก้อนหินที่เป็๞ตัวแทนของเสิ่นจ้ง กดลงไปที่สุดปลายร่องทราย

　　“คือทางตายของมัน”

　　บนกระบะทราย แผนผังถูกจัดวางขึ้นใหม่อีกครา

　　ตรอกทางเดิน

　　กำแพงเรือน

　　เรือนประธาน

　　จุดประจำการสองแห่งขององครักษ์เสื้อดำ

　　รถม้าและเสาผูกม้า

　　หลี่ชิงเหลียนหยิบกรวดหินสองก้อนไปวางไว้นอกประตูเรือน

　　“เพียงแค่หลอกล่อพวกมันออกไปได้สองคน อีกสองคนที่เหลือ ย่อมไม่คณามือ”

　　เมื่อจ้าวหลิงเอ๋อร์ได้ยินประโยคนี้ ปลายนิ้วก็พลันกำแน่น

　　“วันนี้ ก็คือวันพุธ”

　　หลี่ชิงเหลียนลุกขึ้นยืน

　　ตรงมุมห้อง กระบี่เหล็กธรรมดาเล่มนั้นวางนิ่งสงบอยู่บนเก้าอี้ไม้

　　เขากุมด้ามกระบี่

　　เปลวไฟในเตาของห้องขยับไหวเล็กน้อย ทว่าความอบอุ่นกลับคล้ายถูกกดทับลงไป

　　จ้าวหลิงเอ๋อร์มิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก

　　นางเพียงมองดูเด็กหนุ่มชุดฟ้าผู้นั้นหมุนตัวเดินออกจากประตูไป

　　ประดุจดั่งดาบเล่มหนึ่งที่ท้ายที่สุดก็ถูกผู้คนชักออกมาจากเงามืด