"เ้าใช้เวลา 3 ชั่วยามในการหลุดออกจากฝัน อันที่จริงก็ค่อนข้างนานพอควร" หม่าต้ากู่กล่าวกับชูยง
"เเต่เ้าอายุเพียงเท่านี้ก็ถือว่าไม่เลว ไม่สิดีมากเลยต่างหาก พอรับฟังดังนั้นตัวชูยงเองก็ยังงงอยู่ว่าอันนี้คือโลกเเห่งความจริงใช่ไหม เเต่แล้วทรงจำต่างๆก็กลับมา อีกไม่กี่วัน เขาก็จะอายุ 12 ปีแล้ว ดังนั้นเขาเลยจะฝากตัวเป็ศิษย์ของซุนปินจอมแพทย์เเห่งเมืองซิวซัน และเขาอยากจะเป็มือปราบด้วย แต่เขาอายุน้อยเกินไปเลยต้องทดสอบ
"ลุกขึ้นแล้วตามข้ามา" หม่าต้ากู่บอกพร้อมกับเดินนำหน้าชูยงออกจากห้องที่มืดมิด ไม่ว่าจะเป็ในฝันหรือความจริงชูยงก็ชอบพูดแบบไม่มองหน้าอีกเช่นเคย ตอนที่เขาจะลุกขึ้นเขาสังเกตว่าด้านข้างของเขานั้นมีอะไรวางอยู่ นั่นก็คือ หมวกทรงสูงสีดำเหมือนที่หมู่ต้าซาน เคยให้เขาในฝัน เเต่ในโลกความจริงคือก่อนจะเข้าทดสอบเขาก็ได้เห็นเหล่ามือปราบมาบ้างแล้วมือปราบในเมืองซิวซันที่เขาเห็นก็มีเพียงเเค่ 7 คนเท่านั้นและก่อนเข้าทดสอบมู่ต้าซาน ก็ให้หมวกเขาบอกว่า เอาไว้นำโชค พอออกมาจากห้องที่มืดสนิทชูยง ก็เดินตามหม่าต้ากู่ ไปตามทางเดินผ่านสวนย่อมในบ้าน ตอนเเรกจวิ้นอ๋องยามที่มาถึงเมืองเขาอยากจะอยู่ในบ้านเล็กๆเหมือนคนทั่วไป เเต่ชาวบ้านลงความเห็นว่าจวิ้นอ๋องเป็ถึงอ๋องจะให้มาอยู่ในจวนแบบคนทั่วไปได้อย่างไร เขาอ๋องเลยต้องยอมรับความหวังดีของชาวเมือง เเต่เขายังขออีกว่าจวนของเขาจะต้องเป็สำนักงานของเหล่ามือปราบเเห่งเมืองซิวซันด้วย จวนจวิ้นอ๋องเลยเป็ทั้งสำนักงานแล้วก็เป็บ้านไปในตัวภายในก็จะมีสวนย่อมและห้องหลายห้องของมือปราบที่อยากพักในสำนักงาน เรือนคนใช้ คุกใต้ดิน หอเก็บคำภีร์ นับว่ากว้างมาก ถึขนาดใหญ๋กว่าจวนของจวิ้นอ๋องเดิมที่อยู่ที่เมืองซิวซันเสียอีก
ระหว่างเดินไป หม่าต้ากู่ก็รู้ว่าชูยงเดินตามหลังอยู่ เดินไปได้สักพักเขาก่อนพูดขึ้นขณะที่เดินอยู่นั้นเองแบบไม่หันกลับมา
“ว่าเเต่เ้ารู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่เ้าเห็นน่ะเป็ความฝัน”
ชูยงไม่ประหลาดใจกับคำถามของหม่าต้ากู่เลยเเม้เเต่น้อย เขาตอบกลับไปอย่างเรียบๆ
“คำพูดของปีศาจน่ะสิ”
“ห๊ะ” หม่าต้ากู่งงกับคำถามถึงขนาดหันกลับมามองชูยงนิดหนึ่งก่อนจะหันกลับ
“ปีศาจตนนั้นบอกว่ามันกำลังหาตัวจวิ้นอ๋อง เเต่ว่าก่อนหน้ามันบอกว่าหลินอวิ้นอยู่ที่บ้าน หลินอวิ้นเป็เด็กกำพร้าที่จวิ้นอ๋องเก็บมาเลี้ยงและให้อยู่เรือนคนใช้ เพราะฉะนั้นการที่ปีศาจบอกแบบนั้นเป็ไปไม่ได้เลยที่จะไม่รู้จักจวนจวิ้นอ๋อง” ชูยงบอกต่อ
คำตอบนั้นกลับทำให้ หม่าต้ากู่ถึงกับทึ้งในตัวพร้อมยิ้มเล็กออกมา
“ว่ากันว่าเด็กในแคว้นถังจะดูเป็ผู้ใหญ่กว่าแคว้นอื่นๆ เ้าอายุเเค่ 11 12 เเต่กลับคิดให้เหมือนผู้ใหญ่เเบบนี้เเคว้นถังคงได้อนาคตไกลเเน่ เเม้ข้าจะเป็คนกำหนดเหตุการณ์ในฝันได้ตามอำเภอใจเเต่ตัวละครที่จะเล่นตามสถานการณ์นั้นน่ะเ้าคนกำหนดเอง” พอพูดจบหม่าต้ากู่ก็ถอนหายใจออกมา หม่าต้ากู่ชูยงเองก็เคยได้ยินมาบ้างว่าเขาเปก็นจอมเวทย์สายจิตที่อยู่ในลำดับต้นๆของแคว้นถัง เขามาอยู่ที่ซิวซันในฐานะหมอจิตแพทย์ประจำเมืองหลังจากก่อตั้งเมืองไปได้แล้ว 1 ปี ตามคำร้องขอของจวิ้นอ๋อง
“หวังว่าเทพเซียนโอกาสพวกเราอีกสักครั้ง” หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินต่อไปโดยที่ไม่สนทนากันอีกใช้เดินสักพักผ่านหลายสถานที่ในจวนจวิ้นอ๋อง ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่ห้องโถงด้านหน้าที่เป็ทั้งห้องพิพากษาคดีและห้องรับแขก รวมไปถึงห้องรับภารกิจไปในคราวเดี๋ยว คนที่นั่งอยู่บนโต๊ะพิพากษาก็คือ จวิ้นอ๋องในชุดนายอำเภอสีเเดงที่กำลังตรวจเอกสารตามปกติเงยหน้ามาทาง หม่าต้ากู่ที่เดินทางมาพร้อมกับชูยง จวิ้นอ๋องไม่เปลี่ยนไปเลยจากตอนที่มาเมืองซิวซันครั้งแรก พอเห็นชูยงเดินเข้ามาสีหน้าเขากลับมีสีหน้าที่ประหลาดใจเป็อย่างมาก ทั้งสองหยุดลงตรงหน้าบัลลังก์ของจวิ้นอ๋อง ก่อนทำความเคารพ ชูยงเองก็ไม่ได้มองหน้าไปที่จวิ้นอ๋องอีกเช่นเคย
“หมวกทรงสูงมันเข้ากับเ้ามากกว่ามู่ต้าซานเสียอีกนะ” จวิ้นอ๋องชี้ไปที่หมวกทรงสูงของชูยงที่มู่ต้าซานให้มา
“ตามที่เ้าขอเ้าสามารถออกจากฝันในเวลาที่กำหนดเ้าสามารถเป็มือปราบพร้อมกับเรียนการแพทย์กับซุนปินหรือถ้าหากเ้าสนใจจะเรียนวิชาจิตจากหม่าต้ากู่ก็ได้นะ”
ชูยงที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความยินดีก่อนที่จะทำความเคารพให้กับจวิ้นอ๋อง
“ขอบพระทัยขอรับ”
“ในเมื่อเ้าอายุยังน้อยเเต่เดิมข้ากะจะให้เ้าเรียนไปก่อนก่อนเเต่ว่าข้าคงเข้าใจเจตนาเ้าผิดไป เ้า้าที่จะเรียนไปด้วยและหาประสบการณ์ไปด้วยสินะ”
ชูยงไม่ปฏิเสธกับคำพูดของจวิ้นอ๋อง
“เ้าจะได้เงินเดือน 4 ตำลึงถือเป็ค่ามาตรฐานของเราละนะ และข้าจะจัดภารกิจง่ายๆให้เ้จาไปก่อนแล้วเพื่อหาประสบการณ์ และอีกอย่างในฐานะที่เ้าเป็มือปราบที่อายุน้อยที่สุด เ้าบอกมาว่าอยากจะพักในจวนข้าก็ย่อมได้และข้ายังจะมีรางวัลให้เ้าอีกอย่าง เข้ามา” จวิ้นอ๋องกล่าวออกมาไปมีเด็กสาวในชุดคนใช้เข้ามา นางคือ หลินอวิ้น คนที่ปีศาจแมงมุมปลอมตัวในฝันของเขา ทั้งในฝันกับโลกเเห่งความจริง หลินอวิ้นก็เป็คนที่มีผิวสีดำที่เกิดจาดการนั่งหน้าเตามากจนเกินไป ผมค่อนข้างยุงเยิงพอควร ชูยงเองก็เดินหน้านางไม่ชัดเจนเพราะหน้าของนางเลอะเทอะเปรอะเปื้อนจนเห็นได้ไม่ชัดเจน หลินอวิ้นเองมีอายุเท่ากับชูยง
หลินอวิ้น เข้ามาพร้อมกับทำความเคารพจวิ้นอ๋อง
“ชูยงนี้คือหลินอวิ้น ข้ามาพวกเ้าก็น่าจะเห็นหน้าเห็นตากันมาบ้าง นับเเต่นี้นางจะเป็คนใช้ส่วนตัวของเ้ารับคำสั่งเเต่เ้าผู้เดียวดีไหม” ชูยงที่ได้ฟังดังนั้นกับอึ้งไปสักพักในชีวิตเขาไม่เคยมีคนรับใช้มาก่อน เลยตอบปฏิเสธในทันที
“เรียนใต้เท้าในชีวิตข้าไม่เคยมีคนใช้มาก่อนเห็นที่จะไม่เหมาะนะขอรับ”
“อะไรกันถือว่าเป็รางวัลที่มอบให้ละกันอย่าปฏิเสธเลย และอีกอย่างนางในจวนข้าอาจจะหนักไปสำหรับข้าแล้วอยากให้นางมีชีวิตที่ดีกว่านี้เเต่ตัวนางเองก็อยากจะอยู่ทำงานต่อ ข้าเลยอยากจะให้นางไปรับใช้เ้าและไม่ต้องห่วงเื่ข้าใช้จ่ายข้าดูเเลเอง และเื่นี้ข้ากับนางก็คุยกันเรียบร้อยแล้ว”
ชูยงที่เห็นจวิ้นอ๋องยืนกราณเขาก็คิดว่าถ้าปฏิเสธไปอีกจวิ้นอ๋องคงต้องหาเหตุผลมาคุยกับเขาอีก ชูยงจำต้องยอมรับและอีกอย่างสำหรับเขาการมีคนใช้ก็ถือเป็เื่ดีเหมือนกัน
“งั้นก็ขอบพระทัยขอรับ”
1K
