Level up ไปกับระบบวิเศษ 【จบ】

        เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้ายิ่งด่านสูงขึ้น ก็ยิ่งยากมากขึ้น

        ห้าสิบนาทีต่อมาสัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่งก็ปรากฏตัวออกมา พวกมันมีความเร็วสูงมาก ปืน AK47 ของไป๋เหวินหลิงไม่สามารถตามความเร็วของพวกมันทัน 

        แต่ต่อให้พวกมันเร็วมากแค่ไหนก็ไม่เร็วเท่ากับปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 ของซูฮ่าว

        ตั้งแต่ด่านที่เจ็ดสิบเป็นต้นมาอสรพิษสาวก็ปรากฏตัวขึ้น พวกมันมีพลังในการล่องหนที่แข็งแกร่งสามารถปรากฏกายที่ข้างกายของผู้ท้าชิงได้

        แต่ว่าซูฮ่าวสามารถจับสัมผัสได้ง่ายดายยิ่งกว่าและสามารถคาดเดาตำแหน่งที่พวกมันจะปรากฏตัวได้ล่วงหน้าอย่างง่ายดาย 

        ตั้งแต่ด่านที่เก้าสิบเป็นต้นมาภูตผีระเบิดตัวตายก็ปรากฏตัวขึ้นตราบใดที่มันได้รับบาดเจ็บสาหัสมันก็จะระเบิดตัวเองสร้างความเสียหายแก่พื้นที่โดยรอบ

        ยังดีที่ภูตผีระเบิดตัวตายต้องใช้เวลาห้าถึงหกวินาทีกว่าจะแสดงความสามารถในการระเบิดตัวเองทุกครั้งที่ซูฮ่าวยิงปืนออกไปเขาก็ฉวยโอกาสนี้อุ้มไป๋เหวินหลิงให้ถอยหลังไปสิบเมตรเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงไม่ให้ภูตผีระเบิดตัวตายโจมตีพวกเขาได้

        ในด่านสุดท้ายสัตว์ประหลาดที่เคยปรากฏตัวขึ้นก่อนหน้านี้รวมถึงบอสไททันที่บ้าคลั่งก็ปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกันด้วย

        ผิวหนังของไททันนั้นหนามากแม้แต่ซูฮ่าวก็ไม่สามารถใช้ปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 สังหารมันได้โดยตรง 

        “ซูฮ่าวพวกเรามาถึงด่านสุดท้ายแล้วแต่ว่าบอสตัวนี้ตายยากมากเลย พวกเราออกจากเกมกันเถอะ” ไป๋เหวินหลิงมองไปยังไททันบ้าคลั่งที่มีขนาดเท่าภูเขาลูกเล็กตรงหน้าพร้อมเผยรอยยิ้มขมขื่น 

        ด้านหลังของไททันบ้าคลั่งตัวนี้ได้ติดตั้งขีปนาวุธหากยิงออกมาหนึ่งครั้งมันจะล็อกเป้าหมาย พวกเขาจึงไม่สามารถหนีรอดไปได้เลย 

        ยิ่งไปกว่านั้นรอบข้างก็มีสัตว์ประหลาดอยู่จำนวนมากมายหากต้องการจะผ่านด่านก็เป็นเรื่องที่ยากมาก

        “ไม่มันยังมีทางอยู่!” ซูฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งดวงตามีแสงประกายสว่างวาบ “คุณใช้ปืน AK47 ล่อสัตว์ประหลาดพวกนั้น ฉันจะไปโจมตีบอส”

        เมื่อพูดจบเขาก็สาวเท้าไปด้านหน้าความเร็วดุจพายุ การเคลื่อนที่ดุจสายฟ้า

        ไป๋เหวินหลิงเห็นดังนั้นก็อ้าปากค้างและคงต้องทำตามคำแนะนำของซูฮ่าว

        เมื่อเธอล่อสัตว์ประหลาดพวกนั้นออกไป ดังนั้นฝั่งของซูฮ่าวจึงไม่มีสัตว์ประหลาดมาคอยขัดขวางจึงทำให้เขาเข้าถึงบอสได้อย่างง่ายดาย

        แววตาของซูฮ่าวมีประกายแสงกะพริบขึ้นพลังถูกส่งมาจากกระดูกสันหลัง และเปลี่ยนวิธีการ จับคือปล่อย ปล่อยคือจับ

        หักแล้วเชื่อมต่อใหม่ทำสลับกันไปเช่นนั้น

        จากอ่อนมากไปสู่แข็งมาก

        สามารถหายใจได้ ก่อนหายใจติดขัด

        เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆร่างทั้งร่างเข้าสู่ขอบเขตวิถีหมัดหลงลืมตัวตน

        ในระหว่างนั้นราวกับได้ยินเสียงเลือดภายในร่างกายของซูฮ่าวไหลเวียนโคจรยิ่งใหญ่ ทรงพลัง ทั้งยังแข็งแกร่ง 

        “หมัดผงาดฟ้าหมัดที่สองหมัดทลายปอด!”

        ทันใดนั้นเองซูฮ่าวก็ยืดตัวขึ้นพร้อมกับกระโดดให้มีความสูงเท่ากับบอสแล้วปล่อยหมัดออกไปอย่างแรง 

         หมัดนี้เอาแน่เอานอนไม่ได้พลังหยินอ่อนแทรกซึมเข้าไปในสมองของบอสผ่านหมัดนั้นภายในเสี้ยววินาทีพลังอันบ้าคลั่งทะลวงศีรษะของบอสไปในทันที 

        “อึก!”

        ไม่ได้มีเสียงระเบิดอย่างที่คาดการณ์เอาไว้มีเพียงเสียงดังก้องที่ดังอยู่ในพื้นที่นี้เท่านั้น

        ตัวของบอสกระตุกไปสีหน้าไม่ขยับเขยื้อน แต่ในความเป็นจริงแล้วภายในสมองของมันถูกพลังหยินอ่อนกัดกร่อนจนหมดแล้ว

        วินาทีต่อมาร่างของบอสสั่นสะท้านศีรษะของมันระเบิดออกจากภายในสู่ภายนอกราวกับเต้าหู้

        อีกด้านหนึ่งไป๋เหวินหลิงที่ถูกสัตว์ประหลาดไล่ต้อนจนจนมุมก็ได้ยอมแพ้แล้วเธอกำลังเตรียมตัวจะกดปุ่มออก เพื่อจบเกมนี้ 

        แต่ใครจะรู้ว่า นิ้วของเธอยังไม่ทันได้กดปุ่มออกสัตว์ประหลาดจำนวนมากที่อยู่ตรงหน้าก็จางหายไปราวกับกลุ่มหมอกควัน 

        แสงอาทิตย์ลอดผ่านมวลเมฆดำความมืดมิดถูกขจัดออกไป แสงสว่างสีเงินส่องประกายบนดินแดนที่ยุ่งเหยิง 

        ซูฮ่าวที่ยืนอยู่กลางอากาศถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองสว่างพร่างพราวราวกับเทพเจ้า 

        ไป๋เหวินหลิงตกตะลึงนิ่งค้าง 

        เขาไม่ได้ถืออาวุธอะไรอยู่แต่ซูฮ่าวกลับสามารถสังหารบอสได้จริงๆ หรือ?

        เป็นไปไม่ได้! 

        “เหวินหลิงแบบนี้เรียกว่าชนะแล้วใช่หรือเปล่า?” ปลายเท้าของซูฮ่าวแตะพื้นด้วยความมั่นคงเขาเดินมาที่ข้างกายของไป๋เหวินหลิง ก่อนจะถามออกมาด้วยรอยยิ้ม 

        “น่าจะใช่… ” ไป๋เหวินหลิงกวาดสายตามองรอบด้านและพบว่าไม่มีสัตว์ประหลาดตัวไหนปรากฏกายขึ้นมาอีกแล้วจากท้องฟ้าที่มืดครึ้มกลับมีแสงสว่าง ซากปรักหักพังค่อยๆ กลายเป็นอาคารสูง 

        ทุกสิ่งกลับกลายมาเป็นปกติ ราวกับก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา 

        ไป๋เหวินหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆเธอได้กลิ่นดอกไม้หอมจากโลกเสมือนจริง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ “ซูฮ่าวพวกเราสามารถกลับกันได้แล้ว”

        เมื่อพูดจบเธอก็กดปุ่มออกจากเกมแล้วถอดแว่นตาเสมือนจริงออก 

        “เป็นอย่างไรบ้างง่วงหรือเปล่า?” ซูฮ่าวที่อยู่ด้านข้างมองหน้าเธอแล้วถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

        ไป๋เหวินหลิงหาวออกมาก่อนจะพยักหน้า

        เธอหันไปมองดูนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้ว

        “ถึงเวลานอนแล้วซูฮ่าว ขอบคุณที่มาเล่นเกมกับฉันนะ” 

        “ไม่ต้องขอบคุณฉันสิที่ควรจะต้องขอบคุณ คุณทำให้ฉันรู้จักปืนผ่านเกมเสมือนจริงนี้ทำให้ฉันได้รับความรู้ไม่น้อยเลย” ซูฮ่าวส่ายหน้าแล้วตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ “ถ้าอย่างนั้นฉันกลับห้องก่อนนะ ฝันดี”

        เมื่อพูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไปก่อนจะปิดประตูห้องเบาๆ

        ไป๋เหวินหลิงที่อยู่ภายในห้องก็ยกยิ้มขึ้นมาเป็นรอยยิ้มที่สดใส 

        “เกมสามารถทำให้คู่รักได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นจริงๆคิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนสนิทโง่ๆ ของฉันจะเสนอวิธีที่มีประโยชน์เป็นกับเขาด้วย”

        เมื่อนึกถึงฉากต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ภายในเกมเสมือนจริงเธอก็ยิ้มหวานออกมา หลังจากเธออาบน้ำเสร็จก็ปิดไฟเตรียมตัวเข้านอน 

        อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องชั้นสาม

        ซูฮ่าวนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือและจมอยู่ในห้วงความคิด 

        หลังจากเขาได้ใช้ปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 ภายในโลกเสมือนจริงแล้วเขาก็ตระหนักได้ว่า นักรบโบราณยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะสามารถต้านทานอาวุธร้อนแบบนี้ได้ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่อันตรายมาก

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้รับการยั่วยุจากตระกูลศัตรูหากพวกศัตรูต้องการจะสังหารเขา อีกทั้งยังรู้ตำแหน่งของเขาการจ้างสไนเปอร์ซุ่มโจมตีก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก 

        ‘หลังจากเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ฮั่วจิ้งประสาทสัมผัสทั้งห้าก็จะเพิ่มสูงขึ้นความแข็งแกร่งทางกายภาพอยู่ในระดับฟันแทงไม่เข้าต่อให้ถูกลอบโจมตีด้วยปืนไรเฟิลก็ยังมีเวลาป้องกันและสามารถลดการบาดเจ็บได้น้อยที่สุด’ ซูฮ่าวครุ่นคิดในใจเขาตั้งใจที่จะพัฒนาความแข็งแกร่งให้ได้เร็วที่สุด 

        แม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ระดับเดียวกับไร้คู่ต่อสู้ทั้งยังสามารถเอาชนะคนที่มีระดับสูงกว่าได้ แต่หากได้เจอกับปืนเหล่านี้ก็ถือว่ามันยังไม่เพียงพอ 

        แม้ว่าเขาจะมีหยกดอกท้อที่สามารถหลบเลี่ยงอาการบาดเจ็บสาหัสได้หนึ่งครั้งแต่มันก็ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น หากอยู่ในสถานการณ์อันตรายต่อให้จะมีหยกดอกท้อหลายอันก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ 

        กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือขอเพียงมีพละกำลังที่แข็งแกร่ง เภทภัยอันตรายทั้งหมดก็จะถูกขจัดโดยสมบูรณ์ 

        ‘ดูแล้วเหมือนว่าจะต้องเร่งบำเพ็ญเพียรให้มากกว่านี้’ ซูฮ่าวตัดสินใจ จากนั้นเขาก็เข้าไปอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า ก่อนจะหลับตาเข้านอน 

        หลังจากนอนได้สามชั่วโมงเต็มเขาก็ลืมตาขึ้นมาแล้วนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เริ่มโคจรวิชาชิงแสงนำพลัง

        เวลาแต่ละวินาทีแต่ละนาทีเคลื่อนผ่านไป ม่านราตรีด้านนอกหน้าต่างค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแสงจากเช้าตรู่ 

        ซูฮ่าวได้บำเพ็ญเพียรจนถึงหกโมงเช้า

        “พลังปราณสะสมยังขาดอีกสามส่วนสี่กว่าจะถึงระดับเซียนเทียนขั้นสุดท้ายหากไม่ใช้ค่ายกลผนึกวิญญาณและของเหลวผนึกวิญญาณละก็เกรงว่ามันจะต้องล่าช้ามากเกินไปแน่นอน”

        เขาผ่อนลมหายใจออกมาจากนั้นก็ลุกออกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำ ก่อนจะเดินทางไปที่สวนสาธารณะสือหม่าที่อยู่บริเวณใกล้เคียง 

        เขายังคงฝึกซ้อมวิถีหมัดเช่นเดิมแต่ว่าในครั้งนี้ซูฮ่าวฝึกซ้อมความแม่นยำในการปล่อยหมัดด้วย

        ภายในเกมเสมือนจริงแม้ว่าเขาจะใช้ปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 แต่ในช่วงแรกๆมันเป็นเหมือนซี่โครงไก่1 ที่ไม่สามารถโจมตีใครได้เลย 

        ซึ่งก็เหมือนกับวิถีหมัดหากต่อยไม่โดน ต่อให้มันมีพลังแข็งแกร่งน่าตกใจมากเพียงใดมันก็ไร้ประโยชน์ 

        ดังนั้นเขาจึงจำเป็นจะต้องเพิ่มอัตราความแม่นยำของวิถีหมัด

        และเมื่อเป็นเช่นนี้ต่อให้เขาเผชิญหน้ากับนักรบโบราณที่เน้นเรื่องความเร็วเขาก็ยังสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

        หลังจากขจัดความคิดที่กวนใจแล้วซูฮ่าวก็เดินไปที่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ต้นหนึ่ง เขากวาดสายตามองไปโดยรอบทันใดนั้นพลังแห่งความมืดก็พวยพุ่งออกมา ทำให้ต้นหอมหมื่นลี้สั่นสะเทือน 

        ในตอนนั้นดอกหอมหมื่นลี้จำนวนนับไม่ถ้วนก็โปรยปรายลงมาดูละลานตามาก

        เงาร่างของซูฮ่าววูบไหว ก่อนจะต่อยไปในทะเลบุปผากลางอากาศด้วยความเร็วสูงหมัดทุกหมัดสามารถโจมตีดอกหอมหมื่นลี้ได้อย่างแม่นยำ 

        แต่ดอกหอมหมื่นลี้มีจำนวนมากเกินไปซูฮ่าวสามารถต่อยได้แค่หนึ่งในสามส่วนเท่านั้นส่วนที่เหลือเขาต่อยไม่โดนและร่วงลงพื้นไปทั้งหมด 

        เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระทืบเท้าลงพื้นพลังแห่งความมืดแล่นผ่านฝ่าเท้า ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนดอกหอมหมื่นลี้ที่เหลือลอยขึ้นสูงสองเมตร

        “ต่อไป!” แววตาของซูฮ่าวมีประกายคมกริบ และฝึกความแม่นยำในการต่อยอีกครั้ง

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วครึ่งชั่วโมงผ่านไปภายในชั่วพริบตา 

        ใต้ต้นหอมหมื่นลี้มีเพียงเงาหมัดไม่มีเงาคน 

        ดอกหอมหมื่นลี้ลอยจากพื้นขึ้นสู่อากาศจากกลางอากาศตกสู่พื้น เป็นเช่นนี้ไปๆ มาๆ เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด 

        ครึ่งชั่วโมงผ่านไป 

        ดอกหอมหมื่นลี้มากกว่าครึ่งก็ไม่ได้หล่นลงพื้นอีกแล้วแต่มันกลับถูกซูฮ่าวต่อยจนลอยขึ้นฟ้าอีกครั้ง

        แม้ว่ายังจะมีดอกหอมหมื่นลี้ส่วนหนึ่งที่ตกลงพื้นแต่เมื่อเปรียบเทียบกับหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้อัตราความแม่นยำในการต่อยของซูฮ่าวก็เพิ่มขึ้นสูงมาก 

        ในขณะที่เขากำลังฝึกต่อยอย่างหน้ามืดตามัวด้านหลังไม่ไกลเว่ยอวี่เหอก็พาเว่ยซานเต๋อมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะสือหม่า

        “คุณปู่ผู้เฒ่าหยวนบอกว่าตอนนี้ปู่ควรพักผ่อนให้มาก เริ่มรักษาด้วยตัวยาก่อนไม่แนะนำให้ออกมาเดินเล่น… ” เมื่อเห็นใบหน้ากึ่งขาวกึ่งแดงของเว่ยซานเต๋อ เว่ยอวี่เหอก็พูดขึ้นมาอย่างเป็นกังวล 

        เมื่อคืนวานนี้คุณปู่รู้สึกปวดท้องเพราะมะเร็งในกระเพาะอาหารความเจ็บปวดนี้ทำให้เขานอนไม่หลับเลยทีเดียว คนอื่นเป็นเพียงแค่การนอนไม่หลับแต่สำหรับเขานั้นเป็นความทุกข์ทรมานอย่างมาก 

        หลังจากกินยาไปก็สามารถบรรเทาอาการปวดได้ชั่วคราวเขายังรู้สึกปวดท้องเป็นบางครั้งบางคราว สภาพร่างกายของเว่ยซานเต๋อไม่สู้ดีอย่างมาก 

        “นั่งอยู่เฉยๆมันไม่ค่อยสบาย ถ้าอย่างนั้นออกมาเดินสูดอากาศบริสุทธิ์ดีกว่า” เว่ยซานเต๋อฝืนยิ้มออกมา แล้วพูดพลางถอนหายใจว่า “ใช้เวลาที่ปู่มีอย่างน้อยนิดออกมาเดินเล่นให้มากหน่อยเกรงว่าหลังจากนี้ไปจะไม่มีเวลาแล้ว”

        “คุณปู่พูดอะไรน่ะ!” เว่ยอวี่เหอดวงตาแดงก่ำ แล้วพูดปลอบใจว่า “หลังจากได้พบคนที่แกะสลักหยกอายุยืนชิ้นนั้นมะเร็งกระเพาะอาหารของปู่ก็จะถูกรักษาจนหายดีแล้ว”

        เว่ยซานเต๋อยิ้มออกมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร 

        เขาอายุมากแล้วมองเห็นความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา และเข้าใจเรื่องเหล่านี้ได้อย่างกระจ่างแจ้ง 

        ด้วยเทคโนโลยีสมัยนี้ยังไม่มีใครสามารถรักษามะเร็งระยะสุดท้ายได้ต่อให้พบคนที่แกะสลักหยกอายุยืนชิ้นนั้นเจอ ก็น่าจะเป็นการยืดอายุของเขาเพียงปีหรือสองปีเท่านั้น

        ในตอนที่เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่สายตาของเขากลับถูกต้นหอมหมื่นลี้ดึงดูด 

        ใบหน้ามีความประหลาดใจฉายขึ้น 

        “หือ?” เมื่อเห็นว่าเว่ยซานเต๋อจดจ้องอะไรบางอย่างตาเขม็ง เว่ยอวี่เหอก็หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วมองตามสายตานั้น

        แต่ทันทีที่เห็นเธอก็ต้องตกตะลึงไปทันที 

        ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ตรงหน้ามีชายคนหนึ่งกำลังฝึกต่อยมวยสีหน้าของเขาราบเรียบ ฝีเท้าทำให้เกิดลมพายุ กระแสพลังแข็งแกร่งเกรียงไกร

        ไม่ว่าฝ่ามือจะยกขึ้นไปที่ใดเงาหมัดจำนวนนับไม่ถ้วนก็ถูกปล่อยออกมา ความเร็วสูงมาก ลื่นไหลราวกับสายน้ำวิถีหมัดรวดเร็ว ซ้ายขวาต่อเนื่องไม่ขาดตอน 

        แต่ละหมัดของเขานั้นกระทบกับดอกหอมหมื่นลี้ทั้งคล่องแคล่วและรวดเร็ว แข็งแกร่งมีพลัง

        ในสายตาของเว่ยอวี่เหอหมัดเหล่านี้ไม่ใช่หมัดธรรมดา แต่กลับเหมือนอุกกาบาตขนาดใหญ่ที่พุ่งมาจากฟากฟ้าพลังจำนวนมากไม่สามารถต้านทานได้ 

        แต่ผู้ชายตรงหน้ากับสามารถควบคุมได้อย่างง่ายดายหมัดที่เขาต่อยดอกหอมหมื่นลี้ กลับไม่ทำให้ดอกหอมหมื่นลี้เสียหาย

        รัศมีของเขานั้นแฝงด้วยความล้ำลึกและอ่อนโยนเหมือนเรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางแม่น้ำอย่างสงบนิ่งต่อให้มีความแข็งแกร่ง แต่ก็ยังมีความอ่อนนุ่ม 

        สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือดอกหอมหมื่นลี้จำนวนนับไม่ถ้วนที่หล่นลงมาจากต้นไม้ แต่มีเพียงไม่กี่ดอกเท่านั้นที่หล่นลงพื้น 

        ดอกหอมหมื่นลี้จำนวนมากถูกหมัดของชายคนนี้ต่อยจนลอยขึ้นไปกลางอากาศ

        วิถีหมัดเช่นนี้น่าหวาดกลัวอย่างมากจริงๆ!

        ………………..

1ซี่โครงไก่ (鸡肋) หมายถึงของดีแต่ไร้ประโยชน์