ถุงมือฟ้าประทาน

เข้ามาในตึกที่พรั่งพร้อมด้วยพิธีกร ดารามากความสามารถ ต่างก็เป็นผลผลิตจาก'โอเจคก้า'โดยปกติเอิงเอยคงไม่คิดย่างกรายเข้ามาที่นี่ แต่เพราะตอนนี้หน้าฉากเธอเป็นนักลงทุน จึงต้องเข้ามาเป็นธรรมดา

ด้วยฐานะผู้ถือหุ้นคนหนึ่ง

ระหว่างเดินเข้าไปมีความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นแค่นักศึกษาทุน แม้จะมาจาก ม.ดัง ทว่าการเข้าสังคมหรือร่วมงานสังสรรค์ต่างๆ ย่อมถูกจำกัดไว้

ตีกรอบอยู่ในชนชั้นที่ถูกมองลงมา

แต่อย่างใดก็ตามตอนนี้เป็นโอกาส

ดังนั้นแม้จะตื่นเต้น แต่ก็ขอทำให้ดีที่สุด

ห้องประชุมอยู่ไม่ไกล หลังจากได้รับยืนยันตัวตนทั้งคู่ก็เดินไปถึงที่นั่น

บริษัทแห่งนี้คือสื่อบันเทิงขนาดใหญ่ อยู่คู่คนไทยเรามาช้านาน นอกจากจะมีช่องทีวีเป็นของตัวเองยังมีนิตยสาร สื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆ หลายประเภท รวมถึงผลิตนักร้องมากความสามารถ

เรียกได้ว่าควบคุมวงการบันเทิง

ในขณะที่ช่อง 44 กำลังเริ่มตั้งไข่ มีฐานแฟนคลับจากยูทูป ทว่าก็เทียบไม่ได้เมื่อนำมารวมกับสัดส่วนของ'โอเจคก้า'

ทว่าว่าสิ่งนั้นไม่สำคัญเลย จริงอยู่ที่ขิงแก่ยิ่งแรง แต่ในขณะเดียวกันมันก็หย่อนยานด้วยอายุและความโบราณ ในฐานะกลุ่มคนรุ่นใหม่ เอิงเอยมองว่ามันถึงเวลาแล้วที่วงการบันเทิงจะตกเป็นของคุณเจมส์

เมื่อเข้ามาในห้องประชุม เธอพบว่ามีใครหลายคนรออยู่ก่อนแล้ว โดยส่วนใหญ่เป็นคนอายุราว 50-60 ปี ทว่าใบหน้ายังเต่งตึง สงสัยในแต่ละเดือนคงเสียเงินให้กับคลีนิกเสริมความงามไม่น้อย

“ทางนี้ค่ะ คุณเอิงเอย” เลขาสาวของที่นี่แนะนำที่นั่งซึ่งยังว่างอยู่ให้

หญิงสาวกล่าวขอบคุณเล็กน้อยและนั่งลงไป

การแต่งตัวของเธอดูทันสมัย แถมหน้าตายังสวยงาม นอกจากนั้นยังสวมใส่เพชรเม็ดโตบนนิ้วนางข้างขวา เป็นความงามที่เข้ากันอย่างลงตัว

ในขณะเดียวกันพวกเขาก็อยากเข้าไปทักทายทำความรู้จักผู้มาใหม่ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จึงรู้สึกหวั่นๆ ไม่กล้าสบตาด้วยก็ไม่รู้

การแทรกซึมเข้ามาที่นี่ต้องเรียนรู้การเป็นชนชั้นสูง ไม่วางตัวให้ดูอ่อนแอ ในขณะเดียวกันก็ต้องสังเกตกลุ่มคนรอบข้าง นี่คือสิ่งที่นาตาชาบอก

ดูเหมือนว่าเลขาสาวจะรับคำสั่งมาจากท่านประธานอีกที

ดังนั้นเวลานี้เอิงเอยจึงใช้สายตา สำรวจผู้คนในห้อง มีผู้หญิงเพียงไม่กี่คน ทว่าส่วนใหญ่ยังมีอายุมากกว่าเธอ

ประตูห้องเปิดแล้ว คนที่เข้ามาใหม่จากข้อมูลคือผู้กุมบังเหียนโอเจคก้า ไอรดา ผู้ถือหุ้นอันดับหนึ่ง!

หญิงสาวในชุดหรูหราราคาแพง ปรายตามองทุกคนด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะทุกท่าน นี่คือการประชุมเรื่องทั่วไป เพราะงั้นอย่าเครียดนะคะ ช่องของเรายังทำเรทติ้งได้ดี เพราะงั้นต่อให้มีช่องใหม่ๆ โผล่เข้ามาเพราะการเปลี่ยนแปลงด้านสัญญาณทีวีก็ไม่ถือว่าสำคัญ...”

เว้นเล็กน้อย กล่าวเสริมว่า

“เรามีรากฐานนับสิบปี ไม่ใช่สิ่งที่เด็กหน้าใหม่จะเทียบได้ นอกจากนั้นดารา นักร้อง ตลก ในสังกัดก็มีมากกว่าร้อยชีวิต ในขณะที่พวกเขาต้องเริ่มต้นเดินตั้งแต่ก้าวแรกแต่เราขึ้นรถไปนานแล้ว ด้วยความต่างนี้มันน่าหัวเราะหากเราจะกังวล”

เป็นคำพูดที่เรียบเฉยและสุดแสนจะดูแคลนผู้เล่นใหม่ นี่คือความรู้สึกของเอิงเอยหลังจากรับฟัง อดไม่ได้ต้องเม้มปากแน่น ดูเหมือนว่าการแทรกซึมมาที่นี่สำหรับเธอคือเรื่องที่ถูกต้อง

ต้นไม้ใหญ่แม้จะแข็งแรงต้านลมได้ แต่หากข้างในมีหนอนกัดแทะจนพรุน มันจะสามารถต้านลมได้หรือเปล่านะ

หลังจากนั้นทุกคนก็ปรบมือ

หลายคนเห็นด้วยกับความคิดเหล่านี้

“จริงของประธาน พวกเด็กรุ่นใหม่ไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ นับวันชักจะปีกกล้าขาแข็ง ด้วยจำนวนช่องทีวีดิจิตอลที่เพิ่มเข้ามาเหมือนน้ำหลาก อาจดูเหมือนเปิดโอกาสให้คนเหล่านั้น แต่ว่า...หากมีคนปิดทางน้ำล่ะ พวกเขาจะใช้อะไรดื่ม”

“ฮ่าฮ่า พวกเขาจะไม่ได้ดื่ม หรือหากอยากจะดื่มน้ำก็ต้องขอพวกเราเปิดตาน้ำ กินของเหลือจากเรา”

“แน่นอน”

ตาแก่เหล่านี้หัวเราะสนุกสนาน ทำราวกับว่าตนคือพระเจ้าที่จะทำอะไรก็ได้ สำหรับไอดราชินชาแล้วกับปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้

ปล่อยให้พวกเขาสนุกกันครู่หนึ่ง หลังจากเสียงเงียบลง เธอหันไปมองเอิงเอย ก่อนจะประกาศว่า “นอกจากนั้นฉันยังมีข่าวดีอีกข่าวมาบอก เรามีผู้ถือหุ้นคนใหม่ ขอต้อนรับคุณเอิงเอยค่ะ”

พวกเขาสงสัยตัวตนของเอิงเอยตั้งแต่แรกแล้ว เพราะงั้นพอถูกประกาศจึงไม่รู้สึกประหลาดใจ แค่คิดว่าเด็กจังนะ มาจากที่ไหนล่ะเนี่ย

“คุณเอิงเอยคือนักธุรกิจมากความสามารถ เป็นคนที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย จากนี้ไปหวังว่าคุณจะช่วยผลักดันบริษัท'โอเจคก้า'ไปพร้อมกับทุกคน” ไอรดายังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แม้ภายในจะไม่ค่อยพอใจนักที่หุ้นตกแต่มันก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้

เพื่อรักษาหน้าตาและภาพลักษณ์ของบริษัท มีเพียงต้องขายหุ้นออกไป รองรับนักลงทุนหน้าใหม่ที่ตนเองเกลียด

“แน่นอนค่ะ เราจะก้าวไปด้วยกัน” เอิงเอยพูดเพียงไม่กี่ประโยคแต่ก็ได้รับเสียงปรบมือดังลั่น ทุกคนดูราวกับตกอยู่ในมนต์สะกด และเชื่อฟังเธอประหนึ่งเป็นเรื่องที่สมควร

..............

คลับดังย่านเรืองรองด้วยนักศึกษาวัยคึกคะนอง ที่นี่เต็มไปด้วยแสงสีและกามตัณหา

สำหรับหนุ่มโสดสาวโสดหากอยากจะมีแฟนก็คงจะไม่ยาก แค่อาศัยหน้าตาแล้วมานั่งดื่มที่นี่คนเดียว ไม่ก็เป็นเสี่ยเลี้ยงอีหนูหน้าเงินหุ่นดี

โตโต้ที่นั่งอยู่ในห้องกำลังสูบกัญชาด้วยความสุขสม ในฐานะเจ้าของคลับ เขาค่อนข้างมีอำนาจในแถบนี้ ถึงจะเทียบไม่ได้กับบริษัทขนาดใหญ่ แต่หากพูดถึงเรื่องเด็กๆ สาวๆ ที่เคยนอนกับเขาล่ะก็ แทบนับไม่หมด

“บอสครับ ผมจัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่ว่าไอ้เด็กพวกนั้นที่ติดยามันโดนตำรวจจับ ฝ่ายนั้นไม่ให้ประกันตัว ไม่รู้ว่าพวกมันจะปากโป้งหรือเปล่า” หนึ่งในลูกน้องที่รับหน้าที่ไปรวบรวมคนก่อกวนไซต์งานก่อสร้างของ'เวล'รายงานสถานการณ์ให้ฟัง

โตโต้เลิกคิ้วสูง ก่อนจะระบายควันขโมง “ช่างหัวพวกมันสิ มันไม่มีทางซักทอดอยู่แล้ว หรือต่อให้ซักทอดจริงๆ ก็สาวไม่ถึงตัวหรอก”

ลูกน้องพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิครับ เด็กพวกนี้ไร้อนาคต หนังสือไม่เรียนเอาแต่ติดยาและถือมีดไล่แทง ตำรวจไม่สนใจขยะอยู่แล้วว่าจะเป็นไง”

“อืม แล้วไซต์งานก่อสร้างเป็นยังไงบ้าง นอกจากต้องก่อกวนอย่าลืมว่าต้องจ้างคนภายใน ทำให้มันเกิดเรื่อง เกิดข้อผิดพลาด ยิ่งมีคนงานในไซต์ก่อสร้างตายได้ยิ่งดี” โตโต้คุ้นชินกับเรื่องเลวๆ ก็แหงแหละ เพราะทำอยู่ประจำนี่นา

“ผมเลือกใช้พวกต่างด้าวทำงาน แค่เสนอเงินให้ไม่ถึงหมื่นก็ยินดีทำ คนพวกนี้ไร้ที่ไปและโง่เขลา บางคนแอบลอบเข้ามาลับๆ เพียงเพราะค่าแรง 250 บาท เงินแค่นี้ก็ทำให้พวกเขากระตือรือร้น หลังจากผมเสนอเงินหลายพันบาทให้ก็กลายเป็นบ้าคลั่ง มันเหมือนกับโรคระบาด ทำให้ใครหลายคนอยากได้เงินจำนวนนี้...”

“หึหึ แค่หว่านน้ำตาลลงไปบนดิน ฝูงมดก็เดินออกมากิน เอาเถอะ หวังว่าพวกมันจะทำได้ดีก็แล้วกัน...” ในขณะที่ปากยังเป่าควันออกมา ก็มีคนรายงานว่าตำรวจเข้ามาขอตรวจค้นคลับ

สำหรับโตโต้นี่คือเรื่องปกติที่เกิดขึ้นบ่อยๆ

สุนัขมักจะได้กลิ่น แค่โยนอึเหม็นๆ ให้มันเดี๋ยวก็ไปนั่นแหละ

พวกตำรวจเองก็เช่นกัน

ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าครั้งนี้มันจะต่างไปจากทุกที มีคนจากส่วนกลางมาด้วย พวกนี้ไม่ได้อยู่ในรายชื่อที่เขาเสียเงินให้ ค่อนข้างเล่นด้วยยาก บางทีอาจต้องเพิ่มไปอีกแสนเพื่อซื้อสินน้ำใจ

“เราได้รับแจ้งว่าที่นี่อาจมียาบ้าซุกซ่อนอยู่ นอกจากนั้นยังมีการค้าประเวนีเด็กอายุ 15 ปี รบกวนให้ความร่วมมือตรวจสอบด้วยครับ” ตำรวจวัยกลางคนกล่าว พุงโตหน้าเหม็น คงจะหิวเงินละสิท่า

โตโต้ปั้นหน้ายิ้ม เอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อของตนก่อนจะนำบางอย่างออกมาแล้วยัดใส่มือของตำรวจนายนั้น

“ผมไม่รู้ว่าใครแจ้ง แต่คลับของผมไม่เคยมีเรื่องทำนองนั้นมาก่อน ผมใสสะอาดและไม่เคยทำสิ่งผิดกฎหมาย หวังว่าผู้กองจะเข้าใจและปล่อยผ่านนะครับ”

นายตำรวจจ้องซองเอกสาร ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเงินสดจำนวนหนึ่งไว้ยัดใต้โต๊ะ

โตโต้มั่นใจเป็นอย่างมากว่ามันจะไปได้สวย เพราะที่ผ่านมาก็ใช้วิธีนี้ตลอด แต่ใครจะรู้ว่าตำรวจกลับพบของกลางจริงๆ

“หืม...นอกจากยาบ้าก็ยังมียาชนิดอื่นด้วยนะครับเนี่ย หลากหลายประเภทเลย คุณคิดว่าคุณจะรอดไปได้เหรอ...” นายตำรวจใช้คำพูดเชิงข่มขู่ ทำเอาโตโต้กลัวจนตัวสั่น

เขางงเป็นอย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมียาเยอะขนาดนี้ ทั้งที่ความจริงครอบครองไม่กี่หมื่นเม็ดเท่านั้นเอง

การขัดขืนเกิดขึ้นเพราะไม่มีใครอยากติดคุก มีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายราย นอกจากนั้นตำรวจสองคนยังเสียชีวิต เหตุเพราะปลดเซฟตี้ไม่เป็น พอจะชักปืนออกมายิงก็ไม่ทันการ ถูกผู้ร้ายยิงจนพุงโตๆ นั่นคลายของเหลวสีแดงออกมา กลิ่นเหม็นคลุ้งโชยไปตามลม

ด้านนอกไม่ไกลจากคลับ รถลีมูซีนคันสีดำอันหรูหรา มีชายสองคนนั่งอยู่ที่นั่น

คนหนึ่งมีลายสักทั่วกายน่าเกรงขาม อีกคนใบหน้าเย็นชา แม้จะเด็กอยู่ก็ตาม

“ดูเหมือนว่าจะจบแล้วนะครับ” นักรบกล่าวเมื่อเห็นว่าตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามาที่รถ

“ใช่” อาคมตอบสั้นๆ