ตำนานดาบเกมออนไลน์

【เกราะโบราณ】(อุปกรณ์บรอนซ์)

ประเภท: เกราะหนัก

พลังป้องกัน: +60

ร่างกาย: +22

ความว่องไว: +19

Lv.ที่ต้องการ: 20

...

เมื่อมองไปยังอุปกรณ์ชิ้นนี้ เย่ฮวาถึงกับกลืนน้ำลาย เกราะบรอนซ์ที่เพิ่มค่าพลังการป้องกันถึง60หน่วย ย้อนกลับมามองที่เกราะโลหิตบนร่างกายตัวเอง มันเพิ่มค่าพลังการป้องกันเพียง10หน่วยเท่านั้น ช่างน่าอนาถ

แต่เขาไม่ได้ต้องการมัน เพราะในตัวก็มีอุปกรณ์บรอนซ์อยู่แล้ว

【เกราะหนักเกล็ดอสรพิษ】 (อุปกรณ์บรอนซ์)

ประเภท: เกราะ

ป้องกัน: +59

ความแข็งแกร่ง: +24

ร่างกาย: +18

ข้อมูล: เกราะนี้เกิดจากเกล็ดงูขนาดใหญ่ที่หาได้ยากมาก มันจะช่วยทำให้คุณสามารถท่องไปในแผ่นดินโดยสามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายรุนแรง ทั้งยังช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ผู้สวมใส่

Lvที่ต้องการ: 20

...

สิ่งต่างๆเหล่านี้ล้วนเป็นอุปกรณ์เกราะบรอนซ์ Lv 20เช่นเดียวกัน ซึ่งค่าคุณสมบัติแทบจะไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน แต่เขาชอบเกราะหนักเกล็ดอสรพิษมากกว่าเนื่องจากมันเพิ่มคุณสมบัติค่าความแข็งแกร่ง เพราะเส้นทางที่เย่ฮวาเลือกคือพลังและความแข็งแกร่ง ซึ่งหมายถึงพลังโจมตี

มู่จื่อหาน ยกเกราะโบราณขึ้นแล้วพูดว่า: "เย่ฮวา พวกเราสองคนเป็นผู้เล่นสายเกราะหนัก "

เย่ฮวา ยิ้มและพูดกับเธอ: "อุปกรณ์บนร่างกายฉันก็เป็นระดับบรอนซ์ได้มาจากรางวัลที่สามารถสำเร็จภารกิจ อุปกรณ์ชิ้นนี้เธอควรจะเก็บเอาไว้ใช้"

มู่จื่อหาน มองที่อุปกรณ์บนร่างกายของเย่ฮวาและพูดขึ้น: "พวกเราทุกคนฆ่าบอสด้วยกัน จะรับมาฝ่ายเดียวได้ยังไง อีกอย่างฉันก็ได้รองเท้าบรอนซ์มาแล้วชิ้นหนึ่ง งั้นฉันจะยกให้นายเป็นการแลกเปลี่ยน"

"ไม่ได้หรอก เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบเกินไปถ้าหากยกอุปกรณ์บรอนซ์ให้แก่ฉัน เธอควรจะเก็บมันไว้สำหรับตัวเองบ้าง อีกอย่างฉันก็สามารถล่าได้ไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องอุปกรณ์ฉัน" เย่ฮวา ส่ายหน้า

เยว่เอ๋อ คว้ารองเท้าในมือของ มู่จื่อหาน แล้วเดินไปตรงมาข้างหน้าเขา พร้อมกับเอื้อมมือตบมาที่ไหล่ ถลึงตาโตระหว่างที่จ้องมายังเขาเขม็ง " รับไปซะ! "

หลังจากพูดจบ เยว่เอ๋อก็เผยรอยยิ้มที่งดงาม พอได้เห็นร่างก็ถึงกับสั่นสะท้าน! เหมือนสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยจะดี!

กวาจื่อ กระทุ้งเขาเบา ๆ เย่ฮวาจึงรีบรับรองเท้าบูท ให้ตายเถอะ! ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าตัวเองจะถูกสาวงามคุกคามโดยที่ไม่สามารถขัดขืนต้านทานได้เลย

มู่จื่อหาน จ้องมองเขาที่รับรองเท้าบูทแล้วพูดว่า: "งั้นมาลองตรวจสอบอุปกรณ์ชิ้นที่สาม!"

【ธนูเมฆาสงคราม】(อุปกรณ์บรอนซ์)

ประเภท: อาวุธ

โจมตี:149-163

ความว่องไว: +25

ร่างกาย: +19

ข้อมูล: ในอดีตเคยมีหมู่บ้านหนึ่งตั้งอยู่ในหุบเขางูเขียว ได้มีช่างตีเหล็กชื่อดังคนหนึ่งเดินทางมายังหมู่บ้าน เขาได้ปีนภูเขาข้ามแม่น้ำเพื่อออกตามหาวัสดุจากมอนสเตอร์และแร่หายากในสถานที่อันตรายเพื่อใช้สร้างอุปกรณ์ที่ยอดเยี่ยม หนึ่งในนั้นคือธนูคันนี้

...

เยว่เอ๋อ ใช้มือบีบแก้มจนปากอ้า แล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย! ธนูระดับบรอนซ์!"

มู่จื่อหาน พูดด้วยรอยยิ้ม: "ธนูเมฆาสงคราม ยกให้เยว่เอ๋อ ดีมั้ย?"

เขาและกวาจื่อพยักหน้า มู่จื่อหาน ก็พูดว่า: "แบ่งอุปกรณ์เสร็จแล้ว เราคงไม่สามารถเดินทางไปกับพวกนายได้ เพราะเรามีเรื่องอื่นต้องจัดการ"

พวกเย่ฮวา ต่างพยักหน้า: "ฉันและกวาจื่อ ตอนนี้เลเวล20แล้ว พวกเราเองคงต้องไปเรียนทักษะเสริม"

มู่จื่อหาน อดไม่ได้ที่จะยิ้ม: "ถ้างั้น เราก็แยกกันตรงนี้"

เย่ฮวา พยักหน้า: "ตกลง"

เยว่เอ๋อ หัวเราะเบา ๆ : "เย่ฮวา,แล้วชะตาจะนำพาเรามาพบกันใหม่ ~"

มุมปากเขาถึงกับสั่นกระตุก: "หวังว่าโชคชะตาจะพาเรามาเจอกัน"

"ดี~ฉันพูดได้เลยว่าเยว่ฮวากับฉันคือคู่ที่ดีที่สุด ~"

เยว่เอ๋อ พูดพร้อมกับก้าวออกมาข้างหน้าและตบไหล่ของเขา: "เย่ฮวา ในเมื่อนายเป็นคนของฉันแล้วในอนาคตหากผู้เล่นวิหารสังหารยังก่อกวนสร้างความเดือดร้อน นายสามารถเอ่ยปากบอกฉัน ฉันจะตามฆ่าพวกเขา สุดหล้าฟ้าเขียวเหนือใต้ออกตกจนไม่มีที่ให้ไป! "

มู่จื่อหาน ก้าวมาข้างหน้า เพื่อดึงเยว่เอ๋อ ออกและพูดว่า "วันนี้ดูเธอคึกมากไปหน่อย งั้นพวกเราขอตัวรุดหน้าไปยังชั้นสองของแผนที่ลับก่อนนะ เนื่องจากสมาชิกกิลด์เรารออยู่ที่นั่น"

"OK ~"

หลังจากพูดจบ มู่จื่อหาน ก็ดึง เยว่เอ๋อ ออกจากปากอุโมงค์ แต่แล้ว เยว่เอ๋อก็ตะโกนขึ้นระหว่างที่ถูกลาก: "เย่ฮวา! อย่าลืมส่งข้อความติดต่อหาฉันนะ!"

เย่ฮวาพยักหน้าและโบกมือด้วยรอยยิ้ม ส่วนเยว่เอ๋อก็โบกมือตอบกลับมาเช่นกัน สำหรับ มู่จื่อหาน เธอมีบุกคลิกที่สมบูรณ์สองลักษณะ หนึ่งคือดูเป็นผู้ใหญ่ที่นิ่งสงบและในบางเวลาก็ดูเหมือนเด็กขี้เล่น

มันเหมือนกับเสี่ยวหยู่

เสี่ยวหยู่!

ชื่อที่ลอยเข้ามาในหัวของเย่ฮวา ทำให้หัวใจเขาสั่นสะท้าน ขณะที่ความเจ็บปวดที่บริเวณหน้าอกค่อยๆกลับคืนมา แต่ละวันเขาได้ใช้เวลามุกมุ่นไปกับโลกในเกมเสมือนจริง โดยที่ข้างกายไม่มีเสี่ยวหยู่อยู่เคียงข้างเหมือนกับเมื่อก่อน พอคิดถึงเธอในใจก็รู้สึกเจ็บปวด

ผู้หญิงที่เขาคิดว่าคงไม่มีวันได้พบเธออีก พอได้เห็นรอยยิ้มของ มู่จื่อหาน ภาพอดีตก็ปรากฏขึ้นในใจเขา แม้ว่าพวกเธอจะเป็นคนละคน แต่ท่าทางการแสดงออกของเธอเหมือนกับเสี่ยวหยู่ที่เขารู้จัก ทุกครั้งที่เธอได้เล่นเกมเธอมักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอ

รอยยิ้มที่แม้แต่ชายผู้แข็งแกร่งที่มีทุกสิ่งเพรียบพร้อมสามารถกำหนดควบคุมได้ทุกสิ่งก็ไม่อาจหลบหนีหลุดรอดจากเงื้อมมือของเธอ แต่ในท้ายที่สุด เธอก็ไม่อาจหลีกพ้นจากชะตากรรม

"เฮ้ย! เฮ้ย!"

กวาจื่อ ที่เดินมาข้างๆได้เข้ามาขัดจังหวะความคิดของเย่ฮวา ขณะที่กล่าวว่า: "นายจะเอายังไง! กลับไปที่เมืองเพื่อซ่อมค่าความทนทานของอุปกรณ์ที่เหลือไม่มากดีมั้ย อีกอย่างโพชั่นของเราก็หมดแล้ว"

"อืม~"

เขาพยักหน้าพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะมุ่งมั่นเล่นเกมนี้ทดแทนในส่วนของเสี่ยวหยู่! และจะต้องทำให้ความปรารถนาของเธอกลายเป็นจริง!

เดินตามรอยเท้าของกวาจื่อออกไปจากปากอุโมงค์เพื่อตรงกลับเข้าเมือง ถ้าหากมีม้วนวาร์ปกลับก็คงจะกลับเมืองได้โดยตรง แต่ถ้าหากไม่มีเงินซื้อก็คงจะเดินขาลาก

ทันทีที่กลับออกมาถึงแผนที่ชั้นสอง เย่ฮวาก็เห็นผู้เล่นนับสิบแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ เพื่อฆ่ามอนสเตอร์ ส่วน มู่จื่อหานและเยว่เอ๋อ กำลังพูดคุยอยู่กับผู้เล่นอัศวิน

เยว่เอ๋อ หันมามองและโบกมือให้เขาด้วยรอยยิ้ม เย่ฮวาเองก็ยิ้มตอบระหว่างที่บอกผ่านแววตาว่าพวกเขาก็ต้องกลับกันแล้ว

แต่เมื่อมาถึงทางเข้าหลุมเพื่อกลับสู่แผนที่ชั้นแรก เยว่เอ๋อ ก็วิ่งเข้ามาและพูดว่า: "เย่ฮวา แผนที่ลับในตอนนี้ยังไม่สามารถกลับออกไปได้ นายจะต้องใช้ม้วนวาร์ปกลับ"

เย่ฮวาขมวดคิ้วลง ทางเข้าคือหลุมลึกที่กวาจื่อตกลงมา และหลุมนี้ก็ไม่สามารถปีนขึ้นไปได้

เยว่เอ๋อ ยื่นมือไปหยิบม้วนวาร์ปจากกระเป๋าสัมภาระด้านหลัง ก่อนจะส่งให้พวกเขา: "เอานี่~ฉันให้~"

เย่ฮวารับม้วนมาพร้อมกับหยิบเหรียญทองสองเหรียญยื่นให้ แต่ใบหน้าของเยว่เอ๋อกลับแสดงความดุร้าย: "ฉันบอกกับนายแล้วว่าจะส่งพวกนายสองคนกลับไปที่เมืองและฉันเองก็ไม่ต้องการเงิน~"

กวาจื่อ กล่าวว่า "รองหัวหน้าเยว่หานเหมิงรวยจะตาย ตอนนี้เหรียญทองไม่ใช่สิ่งที่แลกเปลี่ยนกันภายในเกมอย่างเดียวแล้ว ผู้เล่นสามารถทำการซื้อขายโดยการโอนผ่านธนาคารส่วนตัวได้ แถมราคาของเหรียญทองหนึ่งเหรียญยังสูงถึง80หยวน สองเหรียญทองเท่ากับ160หยวน ยอดไปเลยใช่มั้ย! แบบนี้ฉันก็สามารถซื้อมาม่าเผ็ดเกาหลีได้ตั้งหลายห่อ~ "

เยว่เอ๋อ ได้ยินก็หัวเราะออกมา : "สมาชิกผู้เล่นภายในกิลด์ช่วงแรกได้มีการระดมเงินทุน ทุกคนต่างก็ควักกันคนละเล็กคนละน้อย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ผลักดันให้สมาชิกเรากลายเป็นผู้เล่นระดับสูง เมื่อสมาชิกระดับสูงก้าวไปสู่เลเวลสูงๆ ก็จะได้รับการอนุมัติกิลด์อย่างเป็นทางการ ฉะนั้นฉันและเสี่ยวหานจึงมีเงินไม่ขาด "

กวาจื่อ คว้าม้วนวาร์ปทั้งสอง โดยที่กำเอาไว้ในมือทั้งสองข้าง: "เยว่เอ๋อนอกจากงดงามแล้วยังมีน้ำใจประเสริฐล้นเหลือ บุญคุณอันยิ่งใหญ่ คงต้องตอบแทนได้ด้วยร่างกาย ... "

"ไปไกลๆ!"

คำพูดของกวาจื่อ ถูกเยว่เอ๋อเบรค: "ถ้าเป็นเย่ฮวาก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นนาย ฉันขอบาย"

กวาจื่อ ถึงกับน้ำตาตกใน ระหว่างทำสีหน้าเศร้าก็เอ่ยขึ้นว่า "สหายเรา ฉันไม่ดีตรงไหนงั้นหรอ?"

เยว่เอ๋อ หัวเราะคิกคัก: "อันที่จริง ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวหานบอก ฉันคงไม่รู้ว่าพวกนายไม่มีม้วนกลับเมือง นั่นคงเป็นเพราะพวกนายไม่มีเงินซื้อสินะ"

กวาจื่อ พูดขึ้นว่า "เยว่เอ๋อ เธอคงพอเดาได้ว่าการจะหาเงินในเกมช่วงแรกมันยากแค่ไหน มิหนำซ้ำยังมีค่าใช้จ่ายจุกจิกเล็กๆน้อยๆอย่างเช่นการซ่อมอุปกรณ์และเติมโพชั่น"

เยว่เอ๋อ พูดว่า: "หากเป็นเรื่องเงิน นายไม่จำเป็นต้องกังวล ด้วยค่าสเตตัสปัจจุบันของนายไม่ถือว่าอ่อนแอและฝีมือการเล่นของกวาจื่อก็ค่อนข้างแข็งแกร่ง มีสนามประลองหลายแห่งตั้งอยู่ทางประตูเหนือของเมืองชิงสุ่ย ถ้าพวกนายมีเวลาก็ลองไปสนามต้าเหลียง ไม่ต้องกังวลที่นั่นไม่ต้องใช้เงิน "

สนามประลอง? ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยสังเกตข้อมูลที่เกี่ยวข้องในด้านนี้ หากมันสามารถหาเงินได้จริงเขาเองก็อยากจะลอง

กวาจื่อ พูดว่า: "พวกเราเข้าใจแล้ว ขอบใจมากเยว่เอ๋อ~"

เยว่เอ๋อ ยิ้ม: " บายนะ~"

หลังจากพูดจบ เยว่เอ๋อก็หันหลังวิ่งตรงไปหา มู่จื่อหาน จากนั้นกวาจื่อก็ยื่นม้วนให้เขา เพื่อใช้กลับไปยังเมือง: "แม้ว่ามันจะค่อนข้างฟุ่มเฟือย แต่ดูเหมือนว่ามันสะดวกเอามากๆ"

หลังจากรับม้วนมา เขาก็ออกแรงบีบเบา ๆ จนม้วนกลายเป็นผงและลอยอยู่ใต้ฝ่าเท้า ไม่นานทั่วทั้งร่างของเขาก็ถูกห่อหุ้มไปด้วยแสงสีเขียว ไม่ช้าทัศนวิสัยก็เต็มไปด้วยแสงที่เจิดจ้า จนไม่อาจมองเห็นสิ่งรอบๆ เมื่อแสงจางลงแล้วหายไป เย่ฮวาก็มาอยู่ในแท่นเคลื่อนย้ายของเมืองชิงสุ่ย

กวาจื่อ ถามขึ้นว่า: "เย่ฮวา,นายจะเรียนอะไร ? "

เขาคิดเกี่ยวกับมันไว้แล้ว จึงตอบไปว่า "ปรุงยา การปรุงยา สามารถสร้างโพชั่นเพื่อช่วยประหยัดเงิน"

กวาจื่อ พยักหน้าและพูดว่า: "ก็สมเหตุสมผลดี ส่วนฉันวางแผนจะเรียนการตีเหล็ก ฉันจะได้ใช้มันซ่อมแซมอุปกรณ์ เพื่อประหยัดเงินและฉันก็ยังสามารถสร้างอุปกรณ์เองได้ในอนาคต ถ้าฉันสามารถประดิษฐ์สร้างอุปกรณ์ได้สำเร็จทักษะฉันจะได้รับการพัฒนา!"

มุมปากของเย่ฮวากระตุกขึ้นเล็กน้อย: "มีบางอย่างที่ฉันคิดว่านายจะต้องประดิษฐ์คิดค้นขึ้นมาได้"

"นายคิดว่าเป็นอะไรงั้นหรอ?"

"เรื่องเพ้อฝัน~"

"..."

...

เนื่องจากตำแหน่งทักษะเสริมที่จะเรียนแตกต่างกัน เย่ฮวากับกวาจื่อจึงแยกย้ายกันชั่วคราว และเขาก็ตรงไปยังร้านขายยาเพื่อเติมโพชั่น จากนั้นก็ทำการซ่อมแซมอุปกรณ์ เงินที่เย่ฮวาสะสมมามีอยู่2เหรียญทอง ในการกลับมาครั้งนี้เขาได้ใช้จ่ายออกไปเป็นจำนวนมากจนเหลือแค่10เหรียญเงิน ไม่อยากจะเชื่อเลย!

เย่ฮวา ได้ทำการซ่อมแซมอุปกรณ์ที่ มู่จื่อหาน มอบให้ แต่เนื่องจากค่าความทนทานเหลืออยู่ 99% ดังนั้นค่าใช้จ่ายในการซ่อมจึงไม่สูงมากนัก

【รองเท้าเฟิงซิง】(อุปกรณ์บรอนซ์)

ประเภท: เกราะหนัก

ป้องกัน: +16

ความแข็งแกร่ง: +19

ความว่องไว: +17

Lvที่ต้องการ: 19

...

อุปกรณ์ส่วนเท้าเป็นอุปกรณ์ที่มีค่าโบนัสการป้องกันต่ำที่สุดในบรรดาอุปกรณ์เกราะหนัก มันไม่ถือว่าเยอะเกินไปสำหรับรองเท้าLv 19ที่เพิ่มการป้องกัน16หน่วย อย่างไรก็ตามเขาก็รู้ดีว่ามันดีกว่ารองเท้าบูทกัปตันก็อบลินแค่ไหน ด้วยค่าสเตตัสที่เพิ่มมากขึ้นทำให้ค่าพลังชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น1100+ ตอนนี้เขาสามารถรับมือกับบอสอย่างเหลือมขาวเกล็ดมรณะ ได้โดยที่กวาจื่อยังสามารถมีชีวิตรอด

ต่อไปคือการเลือกอาชีพรอง ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจเกี่ยวกับอาชีพรองที่เลือก แม้ว่าจะศึกษาข้อมูลอาชีพรองทั้งหมดใน หลิงเกิง แต่ทั้งหมดต่างก็เป็นผู้เล่นมือใหม่ สำหรับอาชีพรองหลายคนเลือกตามลักษณะของตัวเอง เขาเองก็ต้องการเรียนรู้หลายๆอย่าง ทว่าผู้เล่นสามารถเลือกเรียนได้เพียงอย่างเดียว ท้ายที่สุดแล้วก็ตัดสินใจเลือกอาชีพรองในฐานะ นักสร้างโพชั่น...

จบตอน