เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]

          หลังจากทุกคนผ่านเข้าประตูมิติแยกมาแล้วแต่ละสำนักก็ถูกส่งไปยังพื้นที่ต่างๆของมิติแยกที่มีพื้นที่ภายในกว้างมากกว่าสามแคว้นรวมกันหรืออาจจะมากพอๆกับหนึ่งหรือสองทวีปรวมกันเสียอีกก็หามีใครเคยพิสูจน์ได้ไม่ 

         ภายในมิติแยกนั้นเป็นป่าดิบชื้นที่มีต้นไม้สูงใหญ่เต็มไปหมดแถมยังมีพวกไม้เลื้อยเต็มลำต้นไปหมดอีกทั้งมีภูเขาและลำธารสายเล็กๆอีกด้วย  และกลุ่มคนของสำนักจันทราโลหิตหรือกลุ่มของชิงเซียนก็ถูกส่งมายังบริเวณทางขึ้นเขาลูกนึงของที่ไหนสักที่ภายในมิติแยกนี้

"ท่านชายท่านหญิงพวกเราจะทำอย่างไรกันต่อไปหรือขอรับ พวกเราจะแยกย้ายกันหาหรือรวมกลุ่มกันหาหรือขอรับ?"ชายหนุ่มที่เป็นศิษย์หลักที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ด้วยถามขึ้นเมื่อทุกคนยังไม่เคลื่อนไปไหนสักทีหลังจากโผล่มาทางขึ้นเขาลูกหนึ่ง และที่กล่าวแบบสุภาพกับทั้งสองเพราะทั้งชิงเซียนและหลงเทียนนั้นเป็นใหญ่ในสำนักแต่จะเป็นรองเพียงเจ้าสำนักเท่านั้นและยังเป็นว่าที่เจ้าสำนักอีกด้วย

"แล้วแต่พวกท่านเลยแล้วกัน แต่จะให้ดีข้าว่าพวกท่านไปด้วยกันดีกว่าหากเกิดสิ่งใดขึ้นจะได้ช่วยเหลือกันได้และเพื่อพวกเราจะได้ไม่มีคะแนนที่น้อยไปกว่าสำนักอื่นข้าจะแยกตัวออกไปหาเพียงลำพัง  ส่วนท่านไม่ต้องตามข้ามานะเจ้าค่ะ ข้ามีบางที่ที่ต้องไปท่านก็ไปกับพวกเขาเถิดเพราะข้าว่าคงไม่ดีเท่าใดนักถ้าจะปล่อยให้พวกเขาได้รับอันตรายอย่างไรทุกคนก็ถือว่าเป็นคนของสำนักจันทราโลหิตซึ่งในอนาคตท่านจะเป็นผู้ที่ปกครองพวกเขา"ชิงเซียนที่นางกล่าวไปเช่นนั้นเพราะนางรู้สึกว่ามีบางอย่างเรียกหานางอยู่ แต่นางไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใดนางจึงต้องการตามหามันเพียงลำพัง

"แต่ท่านหญิงหากท่านไปผู้เดียวอาจได้รับอันตรายได้และแม้นพวกข้าจะเป็นผู้เข้าร่วมแข่งขันแต่พวกข้าก็ได้รับหน้าที่ให้ปกป้องท่านหญิงท่านชายเช่นกันนะขอรับ......."เป็นชายหนุ่มอีกคนกล่าวหลังจากได้ยินชิงเซียนพูดจบเพราะพวกเขาได้รับการกำชับจากผู้อาวุโสทุกท่านมาว่าต้องดูแลท่านหญิงท่านชายเป็นอย่างดี แล้วถ้าเกิดอันใดขึ้นกับท่านหญิงจะทำเช่นไร

"พวกเจ้าอย่าได้กังวลไปเลย  ไม่มีผู้ใดทำอันตรายอันใดนางได้ทั้งนั้นเว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นหรือสิ่งนั้นๆจะแข็งแกร่งกว่านางซึ่ง ณ ที่แห่งนี้คงไม่มีแม้แต่ข้าผู้ที่เป็นถึงศิษย์พี่ของนางก็ไม่มีข้อยกเว้น...."หลังจากที่ทุกคนได้ยินหลงเทียนกล่าวก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอเพราะทุกคนต่างก็ได้เห็นการสังหารโหดของหลงเทียนแล้วเขายังกล่าวเช่นนี้ไม่ใช่ว่าสตรีร่างบอบบางผู้นี้ใช่ว่าแข็งแกร่งกว่าชายหนุ่มหรอกรึ!

"ตามนั้น.......พรึบ" ชิงเซียนนางกล่าวเพียงเท่านั้นก็หายไปราวกับไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน 

"ไปกันเถอะ เรามีเวลาเพียงสามชั่วยาม(6ชั่วโมง) เพียงเท่านั้น"พอเห็นชิงเซียนจากไปเขาก็กล่าวกับทุกคนทันทีและที่ไม่ห้ามปรามนางไว้นั้นไม่ใช่ไม่หวงเพียงแต่ทำอันใดไม่ได้เท่านั้นและนั่นคือสิ่งที่นางต้องการเขาคิดว่านางคงมีเหตุผลของนางถึงอยากไปเพียงลำพัง

"ขอรับ/เจ้าค่ะท่านชาย "เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ตอบรับทันที

กลับมาทางด้านชิงเซียน

"นายหญิงข้าอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ  ข้าคิดถึงท่าน มารับข้าเร็วๆนะเจ้าคะ" ชิงเซียนนางได้ยินเสียงนี้ในหัวตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามายังในมิติแยกนี้แล้ว  และนางรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงที่เรียกหานางมากแต่นางนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นเสียงของผู้ใดหรือสิ่งใดกันแน่

"นายหญิงเจ้าคะ"

"นายหญิงข้าอยู่ตรงนี้"

          ข้าได้ยินเสียงเรียกนั้นตลอดเวลาแต่ก็ไม่รู้ว่ามันมาจากทิศทางใด เพราะมันดังก้องในหัวหาได้ดังจากภายนอกไม่

"เจ้าเป็นใคร....แล้วอยู่ตรงไหน...."ข้าทำได้เพียงคิดในหัวเท่านั้น

"ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ ข้าอยู่ในถ้ำหลังโพลงไม้เจ้าค่ะ"พอชิงเซียนนางได้ยินเช่นนั้นนางจึงหยุดฝีเท้าทันทีแล้วมองไปรอบๆตัวเพื่อหาโพลงไม้ที่เสียงนั้นบอกแล้วสายตานางก็สะดุดเข้ากับเนินผาที่มีทั้งรากไม้และไม้เลื้อยที่ปิดปากโพลงไม้เล็กๆอยู่ แต่มันก็ยังพอมองออกว่าเป็นโพลงเล็กๆที่คนหนึ่งคนสามารถเดินเข้าไปได้อยู่

        เมื่อพุ่งทะยานมาถึงที่หมายแล้วชิงเซียนนางก็ยืนมือบางไปยังทางเข้าที่มีเถาว์วัลและเครือไม้ปิดบังอยู่เพื่อจะเปิดออก เพียงมือบางแตะเข้าที่เครือไม้ชิงเซียนนางก็เหมือนถูกแรงดูดดึงเข้าไปทันที

"อ่ะ!...."เพราะอยู่ๆข้าก็เหมือนถูกแรงกระชากอย่างแรงแล้วก็มาโผล่ยังที่แห่งหนึ่ง ด้านในนี้มันมืดมากแม้แต่ข้าที่สามารถมองเห็นในที่มืดได้ยังไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย

       เพียงไม่ถึงสิบลมหายใจจู่ๆข้าก็รับรู้ถึงอะไรบางอย่างแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ที่แน่ๆไม่ใช่คนแน่นอนและการคาดคะเนก็เป็นไปตามนั้นเมื่อตรงหน้าของข้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กระทบเข้ากับใบหน้าพร้อมกับดวงตาคู่ใหญ่กลมโตสีเหลืองอำพันธ์จ้องมองข้าอยู่

      ในเวลาต่อมาก็ได้รับการยืนยันอีกครั้งว่าเสียงที่ข้าตามหาคือสิ่งตรงหน้าที่ข้ามองเห็นเพียงดวงตาคู่ใหญ่คู่นี้เท่านั้น นั่นคือเสียงในหัวที่ดังอีกครั้งหลังจากหายเงียบไปได้ครู่นึง

"ข้ารอท่านมานานแล้วนะเจ้าคะ ทำไมท่านถึงปล่อยให้ข้ารอท่านนานถึงเพียงนี้ ข้าคิดถึงท่านเจ้าค่ะนายหญิง "สิ้นเสียงนั้นภาพตรงหน้าที่เคยดำมืดและมีเพียงแค่ดวงตากลมโตคู่ใหญ่ตอนนี้กลับกลายเป็นถ้ำที่เต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยสีเขียวมรกตส่องประกายงดงามและมันทำให้ชิงเซียนเห็นว่าดวงตาคู่โตนั้นเป็นของตัวอะไร

"เมี๊ยว~......ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้งเจ้าค่ะนายหญิง"ใช่แล้วภาพตรงหน้าของชิงเซียนคือแมวสีดำขนาดใหญ่เท่าช้างที่โตเต็มที่ขนฟูฟ่องมันทำให้สัตว์ตัวตรงหน้าดูกลมทั้งหัวและตัว  แม้จะมีขนาดใหญ่กว่าที่ชิงเซียนเคยเห็นในโลกเก่าแต่มันก็หาได้ดูน่ากลัวแต่มันกลับดูน่ารักเอามากๆ

"แมวยักษ์? เจ้าเรียกข้ารึ แล้วทำไมเจ้าถึงรู้จักข้าได้ ข้าไม่เห็นจะนึกออกเลยว่าข้าเคยรู้จักเจ้า?"ข้าถามแมวยักษ์ตรงหน้าออกไปเพราะข้าไม่เห็นจำได้เลยว่าตอนข้าเป็นเทพเคยเลี้ยงแมวด้วย?

"ไม่แปลกหรอกเจ้าคะ เพราะข้าเป็นภูติผู้พิทักษ์คนธรรมดาไม่สามารถมองเห็นได้และข้าก็ตามท่านมาตั้งแต่ท่านยังอยู่ในร่างของบุรุษ แต่เพราะมิติเวลาที่บิดเบี้ยวมันทำให้ข้าพลัดหลงมาที่แห่งนี้และตามความจริงข้าไม่ควรอยู่ที่นี่ด้วยเจ้าค่ะ "

"ภูติรึ? แล้วที่ว่าทำไมถึงไม่ควรอยู่ที่แห่งนี้คืออะไร?"

"เพราะโลกแห่งนี้ไม่สมควรมีตัวตนเช่นข้า เพราะข้าไม่ได้เป็นทั้งสัตว์อสูรและสัตว์เทพหรือแม้แต่ภูติสวรรค์ที่คนเหล่านี้รู้จักแต่ข้าเป็นภูตินรกเจ้าค่ะ!"

"หือ?....แล้วทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ถ้าบอกตามข้ามาแล้วเหตุใดเจ้าถึงตามข้ามาและทำไมถึงมาเป็นภูติพิทักษ์ของข้าได้ถ้าข้าจำไม่ผิดถ้าเจ้าเป็นภูติไม่ใช่ว่าต้องอยู่ในโลกที่เขาใช้เวทมนต์กันหรือไงเพราะเท่าที่ข้าอ่านจากตำราของท่านตาในมิติมันบอกว่า ที่แห่งนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของจักรวาลหรือก็คือนอกจากที่นี่แล้วยังมีที่อื่นๆอีกด้วย แต่ทุกๆที่จะมีการใช้พลังที่ต่างกันออกไปเช่นที่นี่ใช้สิ่งที่เรียกว่าลมปราณ แล้วเจ้ามาจากที่ใด?"

"ข้าไม่ได้มาจากที่ๆท่านคิดใช่อยู่ที่มันเป็นเช่นที่ท่านว่า แต่ท่านควรรู้ไว้ว่าสวรรค์และนรกมีจริงและทุกๆที่ที่ท่านคิดต่างก็มีสวรรค์และนรกเป็นที่เดียวกันเพียงแต่ละที่เรียนบุคคลที่ครองสวรรค์และนรกไม่เหมือนกันแต่ทุกๆชื่อที่คนเหล่านั้นเรียกขานต่างก็มีหน้าที่เหมือนกัน ไม่ว่าจักรวาลอันกว้างใหญ่แห่งนี้จะมีมิติโลกหรือดวงดาวมากมายสักเพียงใดแต่อย่างไรทั้งหมดทั้งมวลมันก็แบ่งออกเป็นเพียงสามส่วนเท่านั้นคือ สวรรค์ นรกและโลกของมนุษย์เพียงเท่านั้นและข้าก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มาจากนรก และที่ตามท่านมาเพราะข้าจะมาช่วยให้ทุกอย่างจบลงให้เร็วที่สุด ข้าอยากให้ท่านใช้ชีวิตที่มีความสุขนี้ได้มากกว่าเดิมกว่าวันวาน...ก่อนที่จะถึงเวลานั้น"

"หมายความว่าอย่างไร? "

"เมื่อถึงเวลาอันสมควรท่านก็จะรู้เองนายหญิงของข้า ข้าบอกท่านได้เพียงว่าไม่มีใครจะอยู่ค้ำฟ้าได้ เกิด แก่ เจ็บและตายเป็นวัฏจักรของสิ่งมีชีวิตแม้แต่ผู้เป็นใหญ่แห่งสวรรค์และนรกเมื่อถึงเวลาทุกคนก็ต้องเป็นไปตามวัฏจักรสงสารการเวียนว่ายตายเกิดเป็นเรื่องธรรมดา......จงใช้ทุกวินาทีให้มีค่าขอเพียงท่านทำในสิ่งที่อยากทำเมื่อเวลานั้นมาถึงท่านจะได้ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง....."

         หลังจากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบชิงเซียนนางได้แต่จมดิ่งกับความคิดของตัวเองอยู่เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วยาม(1ชั่วโมง) แต่นางก็ยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าแมวตรงหน้ากล่าวเท่าใดนัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางเข้าใจแม้จะไม่กระจ่างแจ้งดีก็ตามที

        นางในตอนนี้หากให้คิดตามที่แมวตรงหน้ากล่าวก็คือนางคือหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดตามวัฏจักรและเมื่อถึงเวลานางก็จะต้องตายและจากไปและอาจได้เกิดใหม่ แต่จะเป็นที่ใดเวลาใดนั้นไม่อาจจะล่วงรู้ได้เท่านั้นเอง

"แล้วข้าควรทำเช่นใดต่อไป ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้แล้วจะให้ข้าทำเช่นไร ข้ามีครองครัวและคนที่รักอยู่ที่นี่แล้ว แล้วข้าจะทำอย่างไรแม้ข้าตอนนี้ที่เป็นดั่งอมตะก็ต้องตายรึ"ข้าถามแมวตรงหน้าอย่างสงสัยแล้วที่ข้าฝึกมาทั้งหมดเพื่ออันใดกัน

"ใช่เจ้าค่ะ.....แต่จนกว่าจะถึงเวลานั้นข้าคิดว่าท่านคงมีเวลาอยู่กับพวกเขาอีกนานพอดู ส่วนชายคนรักของท่านคนนี้เขาจะตามท่านไปเกิดทุกๆที่ๆท่านเกิดเพราะเขาคือคู่แท้ของท่านเพียงแต่พวกท่านจะมีเวลาอยู่ด้วยกันเท่าใดนั้นนั่นก็แล้วแต่โชคชะตาฟ้าลิขิตแม้แต่ผู้เป็นใหญ่ทั้งสามโลกก็ไม่สามารถกำหนดได้...."

"เอาหล่ะในเมื่อทุกอย่างเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตอย่างที่เจ้ากล่าวข้าก็ทำอันใดไม่ได้ คงได้แต่รอเช่นนั้นเรามาทำเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่าว่าแต่เจ้าจะเอาอย่างไรต่อเรียกข้ามาเพียงเพราะต้องการให้ข้ามารับฟังที่เจ้ากล่าวเพียงเท่านั้น?"

"เปล่าเจ้าค่ะ เพราะต่อไปนี้ข้าจะไปอยู่กับท่านเจ้าค่ะ" 

"เจ้ามีประโยชน์อันใดนอกจากตัวใหญ่ดูแล้วไม่เห็นน่ากลัวเลยจะว่าไปเจ้าออกจะน่ารักไปเสียด้วยซ้ำแล้วอย่างนี้ใครเขาจะไปกลัวเจ้ากัน ไหนบอกมาสิว่าเจ้ามีอะไรที่มีประโยชน์แก่ข้าบ้างเพราะใช่ว่าเป็นภูตินรกแล้วจะเก่งกาจเสมอไปและที่ทำเช่นนี้เพราะสิ่งที่ข้าจะเผชิญในกาลข้างหน้ามันอันตรายยิ่งนัก แม้เจ้าจะบอกว่าเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาแต่ข้าก็ไม่อยากรับตัวถ่วงไปเพิ่มหรอกนะเพราะตอนนี้ก็มีคนให้ข้ารับผิดชอบมากพอแล้ว......"ข้าไม่ได้ใจดำนะข้าแค่อยากรู้อะไรๆให้มากกว่านี้และข้าก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่แมวตัวนี้กล่าวจะเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน แต่ไอ้ความรู้สึกคุ้นเคยและเชื่อใจได้มันก็ร้องเตือนมาตลาด

"ข้ารู้ว่าท่านอาจจะยังไม่ไว้วางใจข้า แต่ข้าจะไม่มีวันทรยศท่านแน่นอนและถ้าท่านถามหาความสามารถของข้าข้าสามารถสร้างภาพมายาได้และที่สำคัญข้ายังทำให้ภาพเหล่านั้นเป็นจริงได้อีกด้วย!"เจ้าแมวกล่าวอย่างหนักแน่นและแสดงถึงความจริงใจสุดๆผ่านทางดวงตาคู่โตนั้น

"อืมน่าสนใจ.....ข้าให้เจ้าอยู่ด้วยก็ได้ว่าแต่เจ้าแปลงกลายเป็นมนุษย์ได้หรือไม่หรือย่อขนาดได้ไหมเพราะถ้ามีคนเห็นแมวตัวเท่าช้างคงตกใจกันหน้าดูเพราะต่อให้เป็นอสูรประเภทแมวได้อย่างมากสุดตัวก็คงใหญ่ได้ไม่เกินเสือธรรมดาๆทั่วไปเท่านั้น"

"ข้าไม่สามารถแปลงเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์ได้ทางที่ดีให้ข้าย่อขนาดก็พอเจ้าค่ะ "กล่าวจบจากแมวตัวเท่าช้างก็ลดขนาดลงเหลือแค่ขนาดเท่าแมวทั่วไปหรืออาจจะเล็กกว่าเล็กน้อยก็ได้ ก่อนจะกระโดดขึ้นมานั่งอยู่บนไหล่ของชิงเซียนหน้าตาเฉยโดยไม่เอ่ยขออนุญาติแม้เพียงครึ่งคำ แต่นางก็หาได้ว่าอันใดไม่เพราะตอนเจ้าแมวนี้ลดขนาดลงมันช่างดูน่ารักน่าชังเสียจนชิงเซียนนางเกือบจะได้เข้าไปเป็นคนของชมรมทาสแมวซะแล้ว

"ว่าแต่เจ้าชื่ออันใด แล้วอีกอย่างข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่คิดคตทรยศข้าจริงๆ" 

"ท่านหาได้ต้องกังวลเพราะข้าก็อยู่ในพันธะสัญญาวิญญาณขิงท่านอยู่แล้วแต่ที่ข้าไปหาท่านไม่ได้เพราะที่แห่งนี้เป็นมิติแยกข้าไม่สามารถออกไปได้ถ้าท่านไม่มาพาข้าออกไปด้วยตัวเอง แล้วข้าก็มีชื่อว่าเนโกะเจ้าค่ะ "

"อ้อ...."

"ข้าว่าท่านรีบออกจากที่นี่เถอะเจ้าคะ เพราะบัดนี้ก็ใกล้ครบกำหนดเวลาแล้วและข้าแนะนำให้ท่านนำสมุนไพรต้นนั้นไปด้วย มันคงจะทำให้ได้คะแนนมากพอตัวเลยทีเดียว"

          พอชิงเซียนได้ยินเช่นนั้นก็เดินไปเก็บสมุนไพรต้นนั้นทันที มันคือต้นหนวดมังกรทองมีสรรพคุณต่ออายุไขคนที่ใกล้จะไปปรโลกได้ถึงร้อยปีและหากตายไม่เกินหนึ่งเค่อสามารถฟื้นคืนขึ้นมาได้และสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสิบปี เรียกได้ว่าถ้าชิงเซียนนำมันไปนับคะแนนจริงๆคงเกิดสงครามเป็นแน่เพราะใครๆต่างก็อยากได้สิ่งที่ทำให้ได้มีชีวิตที่ยืนยาวและมันยังเป็นชีวิตสำรองอีกด้วย!

"โอ้! คงไม่ดีแน่หากนำมันไปนับคะแนนเอาเป็นว่าข้าเอาไปปลูกในมิติไว้ก็แล้วกันแล้วเอาท้อสวรรค์ออกมาสักลูกคงพอแทนกันได้...."ข้าไม่ได้โกงนะเพราะถ้าข้าเอาเจ้านี่ไปนับคะแนนจริงๆคงชนะขาดลอยแบบไม่เห็นฝุ่นเลยหล่ะ หากเอามาเทียบกับท้อสวรรค์ลูกนี้ท้อสวรรค์ลูกนี้กลายเป็นของเด็กเล่นไปเลย

            หลังจากนั้นชิงเซียนนางก็ออกไปจากถ้ำแห่งนั้นทันทีและหลังจากชิงเซียนนางจากไปถ้ำแห่งนั้นก็หายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน และก็ได้มีเสียงกล่าวตามหลังของชิงเซียนแต่นางคงไม่ได้ยินจะมีเพียงเนโกะเท่านั้นที่ได้ยินเสียงนั้น

"แม้เจ้าจะเกิดเป็นใครแต่เจ้าก็ยังคงเป็นลูกสาวของพ่อ เพราะชายคนนั้นเจ้าถึงยอมทิ้งทุกอย่างเข้าสู่วัฏจักรสงสาร แต่อย่างไรเจ้าก็ยังคงเป็นเด็กน้อยของพ่อ....เนโกะข้าฝากดูแลนางด้วย......"จากนั้นเสียงนั้นก็หายไป

"เจ้าค่ะนายท่านใหญ่ข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี....."