ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เทียบเชิญ

                   สองพี่น้องกวงเข้ามาอยู่ที่จวนนี้ได้หลายวันแล้วพวกเขาไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่แย่งงานที่พวกนางทำไปหลายอย่างเลยทีเดียวอย่างเช่น หาบน้ำปกติจะเป็นหน้าที่จิ้นสิง แต่ตอนนี้เยว่สือก็แย่งทำไปแล้ว ทั้งๆที่ถูกห้ามก็ไม่ฟังจนสุดท้ายก็ให้เขาช่วยได้แต่มิใช่แอบทำคนเดียวจนเสร็จเพราะเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุ12ปี ยังไม่ต้องรีบทำงานหนักขนาดนี้ก็ได้ส่วนงานในครัวก็มีแม่ครัวมาช่วยอีกหนึ่งอัตรา ไม่คิดว่าเยว่ซินจะมีฝีมือการทำอาหารขนาดนี้แค่ตอนนี้นางก็ได้รีบผิดชอบไปหลายอย่างแล้ว และดูเหมือนว่าสองพี่น้องจะอาการดีขึ้นกว่าวันแรกๆที่ยังซึมๆ ทำหน้าเศร้าอยู่ ตอนนี้ได้มาอยู่กับพวกเขาอาการของสองพี่น้องก็ดีขึ้นอาจมีเหม่อๆ ไปบ้างแต่ก็ถือว่าอาการไม่น่าเป็นห่วงแล้ว

“เยว่ซินเยว่สือ วันนี้ก็ไปที่ร้านด้วยกันสิ พอเสร็จงานที่ร้านแล้วเราก็ไปเดินตลาดกันต่อไงเผื่อพวกเจ้าต้องการซื้อข้าวของอะไรเพิ่ม”ชิงเถาเข้ามาเรียกสองพี่น้องให้ไปร้านด้วยกัน วันนี้บิดามารดากับน้องชายพวกนางไม่อยู่เพราะไปร่วมงานครบหนึ่งเดือนของหลานชายร้านขายไก่ที่พวกนางเคยไปฝากขายของตั้งแต่ก่อนออกมาอยู่ที่นี่

“เอาสิเห็นพวกเจ้าบ่นว่างานที่ร้านยุ่งมาก เดี๋ยวพวกข้าจะไปช่วยด้วย” เยว่ซินตอบออกมาก่อนที่จะไปเตรียมตัวไปร้านกัน โดยพวกเขาจะต้องเดินเท้ากันไปแล้วเพราะรถม้าพวกบิดานางนั่งไปสงสัยคงต้องหาซื้อรถม้ามาเพิ่มเสียแล้วดูสิไปคนละทางไม่ได้เลยลำบากอีกฝ่ายต้องเดินเอา

           ที่ร้านเจี้ยนเฉิงยังคงครึกครื้นไปด้วยเสียงลูกค้าที่พูดคุยเฮฮาจากการละเล่นสนุกกันลูกค้ามีเยอะ เยอะจนไม่มีที่จะนั่งอยู่แล้ว ทั้งๆ ที่รายได้แต่ละวันของร้านก็ไม่ได้ต่างกันมากแต่ทำไมลูกค้าดูมากขึ้นมิใช่มาที่ร้านนางเพื่อมาเล่นกับเพื่อนหรอกนะ นี่ร้านนางมิใช่ร้านน้ำชาเสียหน่อยจะได้มาพบปะพูดคุยกันน่ะ

“ที่ร้านเรียบร้อยดีหรือไม่เจาคะพี่หาน”ชิงเถาถามหัวหน้าคนงานออกมาเมื่อมาถึงร้านแล้ว

“เรียบร้อยดีขอรับคนงานไม่ต้องวิ่งวุ่นกันมาก บางวันเด็กๆ ก็มาช่วยงานกันด้วย” หานตงตอบออกมาเป็นเช่นเขาว่าวันไหนที่เด็กๆ ที่เป็นน้องๆญาติๆ พวกเขามาช่วยที่ร้านก็จะสบายขึ้นเพราะจะได้ไม่ต้องวิ่งไปสั่งงานในครัวมีเด็กวิ่งถือใบสั่งไปแทนก็สะดวกนัก

“จะลำบากพวกเด็กๆเปล่าๆ นะเจ้าคะ เด็กควรที่จะได้เล่นตามวัย”ชิงเถาตอบออกมาเมื่อรู้ว่าพวกเขาชอบใช้แรงงานน้องๆ ตัวเองเพียงนี้

“ไม่หรอกขอรับดูเด็กๆ จะชอบด้วยซ้ำ วิ่งไปมาเป็นงานชอบพวกเขาเชียว” หานตงตอบออกมาอีกนี่ไม่ใช่เขาแก้ตัวไปเองนะ พวกเด็กๆ ชอบจริงๆ ที่ได้ช่วยงานพวกพี่ๆไหนจะได้รับคำชมจากลูกค้าพวกเด็กยิ่งชอบใจใหญ่

“เช่นนั้นก็ฝากขอบคุณพวกเขาด้วยเจ้าค่ะเดี๋ยววันไหนว่างๆ ข้าจะทำขนมไปฝากนะเจ้าคะ” ชิงเถาบอกออกมา

“ขอรับ” หานตงตอบออกมาก่อนจะขอตัวออกไปทำหน้าที่ของเขาต่อ

“ชิงเถาคนพวกนั้นเล่นอะไรกันหรือ”เยว่สือถามชิงเถาออกมาเมื่อเห็นพวกลูกค้าเล่นอะไรกันส่งเสียงดังดูท่าทางสนุกสนาน

“อ๋อของเล่นจากร้านนี่แหล่ะ เจ้ายังไม่เคยเล่นกลับไปจวนเดี๋ยวข้าสอนเอง”ชิงเถาตอบเด็กหนุ่มเพื่อนคนใหม่ออกไปเขาที่อายุเท่านางแต่นางก็มองว่าเขาเด็กกว่านางเสมอ

“ได้สิอย่าลืมก็แล้วกัน” เยว่สือตอบออกมา

“ถ้าข้าลืมเจ้าก็เตือนข้าสิ”ยิ้มชิงเถาตอบออกมายิ้มๆ ก่อนจะเดินหลบเขาไปดูงานในครัว

           เมื่ออยู่ดูร้านสักพักพวกนางก็ออกมาเดินเล่นในตลาดกันจริงๆ ตั้งใจจะมาซื้อข้าวของให้สองพี่น้องนี้แต่พวกเขาไม่ได้อยากได้อะไรนี่สิถามอะไรก็บอกว่ามีแล้วบ้าง หรือไม่ได้ใช้บ้าง จนชิงเถากับพี่สาวเป็นผู้ทำการเดินเลือกซื้อข้าวของกันเองอย่างเมามันทั้งให้สองพี่น้องและก็ให้พวกนางเอง โดยไม่สนใจว่าพวกนางจะเดินมากันแต่ไม่เป็นไรหรอกให้คนที่ร้านไปส่งก็ได้ตอนนี้ขอเป็นร่างทรงของวิญญาณนักช๊อปก่อนก็แล้วกัน

“เมื่อครู่พวกเจ้าก็ซื้อผ้าสีนี้แล้วนะทำไมต้องซื้ออีก” เยว่สือถามออกมาตอนนี้เขาเหลือตัวคนเดียวแล้วเพราะพี่สาวเขาเข้าร่วมเป็นนักซื้อกับพวกชิงเถาไปเสียแล้ว

“ไม่เหมือนนี่สีฟ้าส่วนเมื่อครู่สีฟ้าคราม” ชิงเถาตอบออกมาอย่างนึกสนุก ดูสิตอนนี้เขาพวกเหมือนตาบอดสีที่เห็นคนละสีกันกับพวกนาง

“เช่นนั้นก็เชิญปรมาจารย์ด้านแยกสีเลือกไปก็แล้วกันข้าจะไปรอยู่หน้าร้าน” เยว่สือบอกออกมาแล้วก็เดินออกไปทันทีในนี้มีแต่หญิงสาวเขาที่เป็นชายก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะ

           เมื่อเดินเลือกซื้อข้าวของจนพอใจและจนเต็มไม้ล้นมือกันแล้วทั้งสี่หนุ่มสาวจึงเดินกลับมาที่ร้านเพื่อนั่งรถกลับจวน

“คุณหนูเมื่อครู่มีเทียบเชิญส่งมาขอรับ”หานตงที่เห็นพวกนางกลับมาจึงรีบนำเรื่องมาแจ้งทันที

“เทียบเชิญอันใดกันแล้วใครเป็นผู้ส่งมา” ลี่ถิงที่ยื่นมือออกไปรับถามออกมา

“เป็นคนของที่ว่าการเจ้าเมืองมาส่งขอรับแต่เทียบเชิญเรื่องใดข้าก็มิทราบ” หานตงตอบออกมาตามเท่าที่เขารู้

“เช่นนั้นก็รีบเปิดดูเถอะพี่ใหญ่จะได้รู้กัน”ชิงเถารีบบอกออกมา เพราะตอนนี้นางอยากรู้แล้ว

“เช่นนั้นก็ได้”ลี่ถิงรับคำแล้วเดินไปนั่งตรงโต๊ะที่ว่างแล้วเริ่มแกะเทียบเชิญออกอ่านทันทีเมื่อนางอ่านเนื้อหาทั้งหมดแล้วจึงยื่นให้น้องสาวดูแต่ก็ยังเอ่ยเนื้อหาสรุปออกมาให้ได้รู้กัน

“เป็นเทียบเชิญจากที่ว่าการเจ้าเมืองที่จะจัดงานประกวดขึ้นการประกวดหญิงสาวของเมืองหลวงที่เพียบพร้อมทุกด้านงานนี้จะจัดขึ้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าผู้ที่ได้รับเทียบเชิญจะไม่ต้องแข่งขันรอบคัดเลือกที่จะมีขึ้นในอีกสองสัปดาห์หน้าแต่จะสามารถเข้ารอบต่อไปได้เลย” ลี่ถิงพูดออกมาตามที่อ่านเนื้อหาในเทียบเชิญ

“แล้วส่งมาที่ร้านพวกเจ้าทำไม”เยว่ซินถามออกมาอย่างสงสัย เพราะไม่น่าจะใช่ส่งมาบอกเรื่องการจัดงานเฉยๆ

“ก็เขาส่งมาให้พี่ใหญ่เข้าไปแข่งขันด้วยในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าอย่างไรหล่ะ”ชิงเถาตอบข้อสงสัยของคนที่เฝ้ารอคำตอบออกมาเมื่อนางก็เพิ่งจะอ่านจบไปเช่นกัน

“เชิญลี่ถิง”คนอื่นที่ได้ยินร้องออกมาอย่างสงสัย

“ใช่ปฏิเสธไม่ได้ด้วยนะเจ้าคะพี่ใหญ่” ชิงเถายืนยันออกมาอีกแล้วก็บอกออกมาให้พี่สาวตนได้ยินด้วย ดูหน้าพี่สาวนางสิซีดไปแล้วนางจะกลัวอะไรนักหนา คนอื่นได้เทียบเชิญมีแต่ตื่นเต้นดีใจแต่นี่กลับทำหน้าซีดอย่างกลับจะโดนเชิญไปบูชายันต์

“ดีใจด้วยนะลี่ถิง”  “ดีใจด้วยพี่ลี่ถิง”  “ยินด่ด้วยขอรับคุณหนูใหญ่”  สองพี่น้องและหานตงที่ทราบเรื่องจึงเอ่ยออกมาเรื่องนี้หญิงสาวในเมืองหลวงก็ต่างเฝ้ารอเทียบเชิญกันทั้งนั้นแต่ส่วนใหญ่ที่ได้จะเป็นพวกคุณหนูลูกหลานขุนนางคหบดีทั้งหลายส่วนพวกชาวบ้านเช่นพวกเขาถ้าอยากจะเข้าร่วมก็ต้องฝ่าฟันกับหญิงสาวอีกนับร้อยนับพันในรอบคัดเลือกเข้าไปให้ได้เสียก่อนซึ่งปีก่อนๆ ที่ผ่านมาโอกาสที่หญิงชาวบ้านสามัญจะได้อันดับดีๆ ในรอบสุดท้ายก็ไม่ค่อยจะมีเลย