ั์ตากลมเบิกกว้างพลางเหลือบมองกลุ่มผมหนาตรงบ่าของเธอด้วยร่างแข็งทื่อจนแทบลืมหายใจ มือทั้งสองที่วางแนบอยู่ข้างตัวยกขึ้นโอบแผ่นหลังหนาช้า ๆเมื่อร่างใหญ่ทิ้งน้ำหนักลงมาบนร่างของเธอ
“พี่กรค่ะคือ..”
“อื้อออ”
แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะเมาจนแทบไร้สติเพราะไม่เพียงซบลงตรงบ่าของเธอเขายังซุกใบหน้าเข้าใกล้ลำคอเรียวจนร่างบางต้องหดคอหนีเพราะความจั๊กจี้ ที่เกิดจากลมหายใจของเขาปะทะกับผิวของเธอ
กว่าจะเรียกสติกลับมาได้หญิงสาวก็ใช้เวลาอยู่นานก่อนเธอจะค่อย ๆ ดันร่างหนาออกแล้วพยุงร่างสูงพาเดินไปยังห้องนอนของเขาที่อยู่ชั้นบน
ฟู้ววว
รินทิ้งตัวลงนั่งบนที่นอนกว้างหลังปล่อยเขาให้นอนบนที่นอนได้สำเร็จ มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผมพร้อมมองร่างสูงใหญ่พลิกตัวร้องครางเพราะความเมา ก่อนจะกวาดตามองชุดที่เขาสวมอยู่เขาคงจะอึดอัดไม่น้อย จะปล่อยให้นอนทั้งชุดนี้เห็นทีคงจะเมื่อน่าดูตอนตื่นนอน
ร่างบางตัดสินใจลุกขึ้นอีกครั้งพร้อมกับพยายามถอดเสื้อสูทออกจากร่างหนา ที่ตอนนี้ยังพลิกไปมืออยู่ไม่นิ่ง
“พี่กรค่ะอยู่นิ่ง ๆ ก่อนนะคะ”
“อืมมมนิ่ง อยู่นิ่งครับ อยู่นิ่ง ๆ”
คนเมาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่ารักพร้อมชูมือราวเด็กเล็กที่รอให้แม่ถอดเสื้อผ้าให้ ั์ตาฉ่ำเยิ้มมองคนที่ยืนอยู่แล้วหัวเราะเขาก่อนจะยิ้มและหัวเราะตามราวกับมีเื่สนุกทั้งที่ก็ไม่รู้ว่ามีเื่อะไร
ส่วนนรินทร์ที่เห็นการกระทำเช่นนั้นก็อดที่จะใจเต้นแรงไม่ได้เพราะไม่เพียงเขาทำท่าทางน่ารัก แต่สายตาที่เขามองมาก็ทำเธอใจหวิวจนต้องก้มหน้าแล้วคว้าแขนเขาออกแรงดึงให้นั่งก่อนเพื่อจะถอดเสื้อง่าย ๆ
“นั่งก่อนนะคะ”
“ค้าบบนั่งก่อน”
หญิงสาวส่ายหน้าอมยิ้มแล้วรีบถอดเสื้อสูทออกจากร่างคนเมาก่อนใบหน้าของเธอจะแดงซ่านด้วยความรู้สึกเขินอาย เมื่ออยู่ ๆคนตัวใหญ่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ออกเหลือเพียงกายเปลือยท่อนบนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แทบไม่มีไขมัน
“พะพี่กรถอด ถอดเสื้อทำไมค่ะ”
“อืดดดอาดดค้าบต้องถอดด”
“แต่แต่รินว่าตัวนี้ไม่ต้องถอดก็ได้มั้งคะ”
เสียงหวานเอ่ยแ่ออกมาดวงตาของเธอหลุบลงต่ำ พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงอย่างไม่อาจห้ามมือทั้งสองข้างบิดเสื้อสูทไป มา จนมันแทบขาดคามือ
“ต้องถอดอันนี้ก็ต้องถอด”
“เห้ย!!ไม่ต้องไม่ต้องค่ะ”
นรินทร์ร้องเสียงหลงด้วยความใพร้อมกับก้มลงไปตะครุบมือทั้งสองของเขาเอาไว้ เมื่อคนตัวใหญ่เลื่อนมือลงไปเตรียมจะปลดตะขอกางเกงที่สวม
ใบหน้าของเธอช้อนขึ้นมองคนที่อยู่เหนือกว่าก่อนจะเห็นว่าั์ตาเยิ้มของเขามองเธออยู่ก่อนพร้อมกับรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเห็นจากนั้นเสียงหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วก็เต้นดังขึ้นกว่าเก่าเมื่อใบหน้าของเขาเคลื่อนต่ำเข้ามาใกล้
“อันนี้ก็อืดดดอาดดต้องถอดเหมือนกันคับ”
“งั้นงั้นเดี๋ยวพี่กร ค่อยถอดแล้วกันนะคะ”
เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกักออกมาก่อนจะรีบคุกเข่าลงไปช่วยถอดถุงเท้ารองเท้าให้คนตัวใหญ่ ด้วยมือสั่นเทาโดยไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่เธอกำลังถอดรองเท้าอยู่นั้นสายตาหวานฉ่ำของคนที่นั่งอยู่บนที่นอนจับจ้องเธอไม่ห่างไปไหน
รินมองมือตัวเองหลังจัดการถอดรองเท้าถุงเท้าเสร็จพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา แล้วเตรียมลุกขึ้นยืน
ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะยืนได้เต็มตัวท่อนแขนของเธอก็โดนคนตัวสูงกระชากไปเสียก่อน
ว้ายยย
“พี่กรทำอะไรคะ”
“หอมจัง”
กรพูดออกมาพร้อมเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ลำคอเรียวของหญิงในอ้อมกอดที่นั่งแข็งทื่อเอียงตัวหนีแต่ก็ไปไหนไม่ได้เพราะท่อนแขนใหญ่ที่รัดเอวเธอเอาไว้แน่น
ฟอดดด
“พะพี่กร จะทำอะไรคะ แบบนี้ มัน มันไม่เหมาะนะคะ”
ฟอด ฟอด
“หอมจังทำไมหอมอย่างนี้”
เหมือนเสียงร้องห้ามและท่าทางต่อต้านของหญิงสาวจะไปไม่ถึงชายหนุ่มเพราะเขาไม่เพียงจะไม่ตอบคำถามของเธอเขายังรัดเธอแน่นแล้วซุกใบหน้าเข้าไปใกล้มากกว่าเก่าฝ่ามือร้อนผ่าวลอดเข้าไปในเสื้อนอนเนื้อนิ่มแล้วบีบขย้ำตามใจ
“อื้ออพี่กรแบบนี้ไม่ได้นะคะ”
“อื้มได้สิ” กรคว้ามือเล็กที่ดันหน้าอกของเอาออกด้วยมือข้างเดียวก่อนจะกระชับเอวของคนตัวเล็กให้เข้ามาใกล้ พร้อมไล้ปลายจมูกไปตามกรอบหน้าเดียวั์ตาคมฉ่ำปรือมองสีหน้ากังวลของคนที่นั่งอยู่บนตักก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกแล้วประทับริมฝีปากที่ปลายคางมน
“คิดถึงจังเลยขอกอดแน่น ๆ ได้ไหมครับ”
ถ้อยคำหวานหูที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระเส่าทำนรินทร์อ่อนระทวยไปทั้งตัว เธอเอนกายซบไปกับของเขาอย่างพลั้งเผลอพร้อมย้ายมือไปโอบลำคอแกร่งแทนการต่อต้านเช่นเมื่อครู่
เปลือกตาบางหลับลงเมื่อคนที่ซุกใบหน้าตรงซอกคอเปลี่ยนเป็พรมจูบเบา ๆพร้อมกับที่เธอแหงนคอขึ้นเล็กน้อยปล่อยให้เขาสูดดมด้วยความเต็มใจ
มือใหญ่หนาลากผ่านหน้าท้องบางเรื่อยขึ้นไปจนถึงเนินเนื้อนิ่มใต้ชั้นในไร้โครง แล้วคลึงเบา ๆทว่าสร้างความรู้สึกเสียวซ่านให้กับร่างบอบบางอย่างบอกไม่ถูกดวงตาปรือตามองกลุ่มผมหนาดกดำที่อยู่ต่ำลงไปพร้อมกับแอ่นหน้าอกเข้าหามือของเขาอย่างไม่รู้ตัว
มือเรียวเล็กสอดเข้าไปในกลุ่มผมหนาพลางขยุ้มช้าปล่อยให้คนสูงกว่าบีบเนื้อของเธอด้วยความสนุก
“หอมไปทั้งตัวเลย”
กรเอ่ยออกมาเสียงแ่ราวละเมอก่อนจะขยับตัวไปกลางเตียงนอน พร้อมดันคนที่อยู่บนตักให้นอนลงบนที่นอนนุ่มพร้อมเคลื่อนใบหน้าลงไปที่เนินเนื้อนิ่มใต้เสื้อนอนตัวสวย
ความรู้สึกวาบหวามที่เกิดขึ้นทำหญิงสาว้าจนไม่อาจจะห้ามใจพร้อมยินดีให้อีกคนเชยชมอย่างยินยอมไม่ใช่ว่าเธอจะไร้เดียงสาถึงขนาดว่าไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นแต่ความรู้สึกที่มีต่อเขาทำให้เธอยินยอมให้เกิดขึ้นทั้งที่รู้ว่าไม่ควร
“คนดีพี่ขอได้ไหมครับ”
แม้ว่าเขาจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียอู้อี้อยู่ที่อกแต่เธอกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน ดวงใจสั่นไหวเต้นแรงอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มมีความสุขเผยออกมา ก่อนที่ใบหน้าเรียวแดงซ่านจะพยักรับอย่างเต็มใจ
“ค่ะ”
ทันทีที่เสียงหวานเอ่ยอนุญาตคนที่กำลังรออยู่ ก็ไม่รีรอต่อไป เขาถอดเสื้อที่เธอสวมอยู่ออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับถอดกางเกงตัวเองเหลือเพียงบ๊อกเซอร์ แล้วพรมจูบไปทั่วร่างบอบบางหอมกรุ่นมือสากลูบไล้ไปทั่วทุกส่วนบนร่างกายของเธอ พร้อมกับความรู้สึกวาบหวามปนสุขสมจะแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูบนร่างกายของคนทั้งสอง
“อื้อออชอบจังเลยครับ”
รินมองใบหน้าของคนที่อยู่เหนือกว่าดวงตาของเธอและเขามองสบกัน ก่อนจะเคลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันแน่นพร้อมกับที่ต่างฝ่ายต่างกวัดเกี่ยวสอดประสานอย่างลงตัวท่อนแขนเรียวโอบรอบลำคอของเขาแน่นก่อนจะผละริมฝีปากออกแล้วกระซิบแ่ที่ข้างใบหูใหญ่
“พี่กรรินชอบพี่นะคะ”
หญิงสาวพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปก่อนจะซบใบหน้าไปกับซอกคอของเขาด้วยความรู้สึกเขินอายทว่าท่าทางเ่าั้ก็อยู่กับเธอได้ไม่นานเพราะความสุขสมทางกายที่ชายร่างสูงมอบให้เธอนั้นมันมากกว่า
ร่างกายเปลือยเล่าของคนทั้งสองสอดประสานครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมกับเสียงครางกระเส่าที่ดังออกมาไม่ขาดสายก่อนชายร่างสูงจะปลดปล่อยความสุขเข้าไปในร่างสั่นกระตุกใต้ร่างเขา
“อร้าซี้ดดแฮก แฮก พิมพ์ผมมีความสุขจังเลย อร้า..”
กายเล็กชะงักค้างเธอลืมตามองคนที่จูบแ่เบาตรงเนินอกก่อนจะซบหน้าลงตรงเนื้อนิ่มสั่นกระเพื่อมตามแรงหายใจ
‘พี่พิมพ์เหรอนี่เขาคิดว่าเราเป็พี่พิมพ์เหรอ’
พลันขอบตาของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่พร้อมกับที่หยาดน้ำตาไหลลงมาที่ข้างแก้มทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้เข้าคิดว่าเธอเป็พี่พิมพ์เขาไม่ได้้าเธออย่างที่เธอเข้าใจ
หลังปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ไร้เสียงอยู่อีกครู่เดียวเธอก็ยันกายลุกขึ้นมองใบหน้าหลับใหลของเขาก่อนจะพยายามดันร่างของเอาออกจากร่างของเธอ หลังย้ายร่างใหญ่ให้นอนบนเตียงได้หญิงสาวที่ห่างหายเื่อย่างว่ามานานหลายปีก็พาร่างร้าวระบบลงจากเตียงเดินออกจากห้องไป
ทว่าเพียงบานประตูห้องนอนใหญ่ปิดลงกายบอบบางก็ทรุดตัวพิงกับประตูอย่างอ่อนแรงหยาดน้ำตามากมายไหลลงมาอาบแก้มอย่างไม่อาจพร้อมกับถ้อยคำสมน้ำหน้าตัวเองมากมายที่พรั่งพรูออกมา
จะโทษอะไรเขาได้ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเมา เธอก็ยังเผลอตัวและใจให้เขาไปหากจะโทษก็ต้องโทษที่เธอใจง่ายหลงรักพี่เขยตัวเองทั้งที่ไม่ควร
“สมน้ำหน้าเธอมันใจง่ายเอง นรินทร์”
หญิงสาวยันกายลุกขึ้นหลงร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลพร้อมกับที่ในใจบอกตัวเองว่าจากนี้เธอจะเลิกชอบเขา
18K
