เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยแปดสิบสอง The White Man’s Burden

ผู้คนอาจจะรู้จัก รัดยาร์ด คิปลิ่งในฐานะผู้แต่ง

“เมาคลีลูกหมาป่า”

The Jungle Book

แต่ในโลกปัจจุบันที่แนวคิดหลายๆอย่างอาจจะไม่ค่อยทำให้คนพอใจนัก

เขายังเป็นผู้แต่งบทกลอนเกี่ยวกับแนวความคิด

The White Man’s Burden

ภาระหน้าที่ของคนขาว

ว่าคนขาวนั้นมีภาระหน้าที่ในการที่จะต้องช่วยเหลือคนที่ด้อยพัฒนาสังคมเทคโนโลยี วัฒนธรรม

ให้พวกเขากลายมาเป็นคนสมัยใหม่ไม่ตกอยู่ในความยากจนและความล้าหลังอีกต่อไป

ซึ่งไม่น่าจะเป็นแนวคิดในสังคมปัจจุบันที่ยอมรับได้มากนัก

สำหรับแนวสังคมปัจจุบันที่ยอมรับ

ความหลากหลายทางวัฒนธรรม

Multiculturalism

แต่สำหรับคนที่ผ่านการใช้ชีวิตในเมืองบอมเบย์หรือมุมไบของอินเดียมาแล้วอย่างรัดยาร์ด

ไม่น่าจะยอมรับความหลากหลายทางวัฒนธรรมได้ลงคอจริงๆ

แบบเดียวกับที่โรเบิร์ต ดาวนี่ย์จูเนียร์เคยกล่าวว่า

You can’t go a $2,000-a-nightsuite at La Mirage to a penitentiary and really understand it and come out aliberal

“คุณไม่สามารถนอนที่ห้องสูทที่ลามิเรจ ราคา 2,000 ดอลล่าร์ต่อคืนและมานอนคุกโดยที่เข้าใจมันและออกจากคุกมาโดยที่ยังเป็นลิเบอรัลอยู่ได้”

ว่าแนวความคิดความหลากหลายทางวัฒนธรรมเชื่อมั่นในความหลากหลายว่าแต่ละวัฒนธรรมมีข้อดีของมันเอง

หรือนักท่องเที่ยวต่างๆอาจจะมีความสุขที่เห็นชาวบ้านตามป่าเขาจุดไฟโดยถูกิ่งไม้หรือชนเผ่าพื้นเมืองที่ย้ายบ้านบ่อยๆหลบหนีไปตามป่าเขา

เราจะค้นพบความเป็นจริงของชีวิตว่า

ที่คนขาวพูดเรื่อง

จุดสิ้นสุดทางประวัติศาสตร์นั้น

แม้จะไม่ถูกทั้งหมดในแง่สังคมของจุดสิ้นสุด

แต่ถูกต้องอย่างมากในการพัฒนาสังคมจากชนเผ่ามาเป็นรัฐสมัยใหม่

เราไม่สามารถมาเป็นรัฐสมัยใหม่ได้หากเรายังนุ่งใบตองอยู่หรือใช้กาบมะหร้าวแทนผ้าอนามัยให้กับเด็กผู้หญิงที่มีประจำเดือนหรือเอาก้อนดินมาทำเป็นขนมปัง

เมื่อมีข่าวการทำ

“ก้อนดินขนมปัง”

เราจะเจอข่าวภูมิใจในภูมิปัญยาชาวบ้านที่มีความคิดสร้างสรรค์อย่างที่สื่อต่างๆของภาครัฐพยายามจะนำเสนอว่าความยากจนคือสิ่งดีงามสวยงาม

แต่หากเราไปเดินทางในแอฟริกาและค้นพบว่าประชาชนในแอฟริกาทำก้อนดินขนมปังเหมือนกัน

เราจะเริ่มรู้สึกแล้วว่าพวกเราไม่ใช่คนแปลกหรือการทำก้อนดินขนมปังไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชม

เพราะคนแอฟริกาเก่งกว่าเราในแง่ที่อย่างน้อยก็ใส่แมลงลงไปในก้อนดินเพื่อเพิ่มสารอาหาร

หรือคนที่เอาดินปืนมาผสมกับยาเสพติดและสูดไปเพื่อคิดว่าเพิ่มพลังให้กับตนเองได้

การกินหัวใจของศัตรูเพื่อเพิ่มพลังให้กับตนเองนั้นผมพอรับได้เพราะที่วิทช์ดอกเตอร์หมอผีของแอฟริกาทำนั้นมีการบันทึกไว้ในหลายตำราทางอาคม

ว่าหากเราฆ่าศัตรูและแหวกหัวใจมากินนั้นเราจะได้พลังจากศัตรูที่เรากินหัวใจมา

อย่างน้อยตำนานฟาฟเนียร์หรือเกี่ยวกับหัวใจมังกรก็บอกเราว่ามันทำได้จริงแม้เราอาจจะติดคำสาปมังกรมาด้วยก็ตาม

แต่ไม่มีการบันทึกแต่อย่างใดว่าทานดินปืนแล้วจะทำให้เรามีพลังขึ้นมา

แต่เราก็ทำไปแล้วเพราะเราขาดความรู้

นี่คือสาเหตุที่คนขาวแซวแนวอิเซไคที่ชาวแดนอาทิตย์อุทัยพยายามพัฒนาสังคมและวัฒนธรรมของดินแดนต่างโลกว่าคือ

The Rice’s Man Burden

ภาระหน้าที่ของคนข้าว

ว่าคนข้าวแดนอาทิตย์อุทัยมีหน้าที่ทางศีลธรรมในการที่ต้องปฏิบัติต่อทาสอย่างดีไม่ทำทารุณโหดร้ายและนำเอาวัฒนธรรมมายองเนสข้าวและโชยุกับซุปมาเป็นวัฒนธรรมอาหารการกินให้พวกป่าเถื่อนต่างโลกได้รับรู้ถึงวัฒนธรรมที่สูงส่งของคนข้าว

รวมถึงพัฒนาให้ชนพื้นเมืองอิเซไคได้มีเงินทองมากขึ้นโดยแนะนำการปรับปรุงการทำนาหมุนเวียนการค้าขาย ธนาคารต่างๆ

เพื่อให้ไอ้พวก savage ป่าเถื่อน อนารยชนคนเถื่อนเหล่านี้

ได้รับรู้ถึงความสูงส่งของวัฒนธรรมของคนข้าว

ไม่ต้องอยู่อย่างยากลำบากอีกต่อไป

ทำให้คนขาวนั้นไม่ชอบที่คนข้าวได้นำเสนอแนวนิยายอิเซไค

ตอนแรกสารภาพว่าเจิดเองก็เห็นด้วยเล็กน้อยกับคนขาว

มองว่ามัฯธรรมควรมีความหลากหลายของมัน

ไม่ควรยัดเยียดแนวคิดของเราให้กับคนอื่น

แต่ตอนหลังมาเจอโลกนี้จริงๆทำให้เขาเห็นด้วยกับภาระหน้าที่ของคนข้าวมากขึ้น

ว่าหากเราไม่ช่วยให้พวกที่เอาดินโป่งมาปิ้งกินให้พวกเขามีอาหารการกินที่ดีขึ้น

หากเราคนข้าวไม่ทำแล้วใครจะทำกัน?

เราไม่สามารถผ่านคุกมาได้โดยที่ยังเป็นลิเบอรัลอย่างที่โรเบิร์ตดาวนี่ย์ จูเนียร์ว่าไว้

ดังนั้นเขาพยายามจะทำให้โลกนี้พัฒนามากขึ้นแม้พวกเขาจะด่าว่าผมในภายหลังก็ตาม

เพราะหากไม่มีคนข้าวมาช่วย

ชนพื้นเมืองก็ยังเอาดินมาปิ้งกินอยู่นี่ล่ะ

“อ้าม ค่ะดาร์ลิงก์”

ราตรีก็ยังปรนนิบัติตามฐานะผีสาวคอยรับใช้หมอผีที่ดี

แทนที่จะใช้ความสามารถของตนเองไปทำเรื่องที่มีประโยชน์กว่า

แต่หมอผีกลับเลือกที่จะเอาพวกผีสาวไปเป็นทาสกามคอยรับใช้

ไม่ต้องห่วงทุกคน

ผมได้สืบทอดจิตวิญญาณของท่านรัดยาร์ดคิปลิ่งผู้แต่งเมาคลีลูกหมาป่ามาแล้ว

ไม่ยอมให้พวกเจ้าอยู่ในความล้าหลังป่าเถื่อนอีกต่อไป!!!