วันรุ่งขึ้นเหวินจิงนำอาหารมาให้เนี่ยฝานในห้องพร้อมกับแม่บ้านป้าชวน ส่วนการคัดน้ำอสุจิเพื่อเก็บไว้วันนี้ไม่ได้ดำเนินการ
แม้ว่าพยาบาลสาวจะโลภเงินและชื่นชอบใส่น้ำรักเข้าไปในช่องคลอดของตัวเองเป็ชีวิตจิตใจ แต่เหวินจิงนั้นมีมโนธรรมพอ
หล่อนรู้ว่าเนี่ยฝานกำลังเ็ปกับการกระทำของเย่ซวนเมื่อวานนี้ ตามคำกล่าวของคุณหมอให้พักฟื้นร่างกายสองวันโดยประมาณ ก่อนจะกลับไปเคลื่อนไหวใช้ร่างกายตามชีวิตประจำวันได้โดยปรกติ
“ทานข้าวแล้วก็ทานยานะคะนายน้อย นอกจากนั้นวันนี้ไม่ต้องไปเรียน พักผ่อนให้สบายนะคะ”
เหวินจิงถือถาดสแตนเลสใส่ยาวางไว้บนโต๊ะ นั่งลงบนเก้าอี้ เริ่มตักข้าวป้อนเนี่ยฝานที่นอนอย่างเกียจคร้านบนเตียง
ชายหนุ่มไม่รู้สึกผิว ด้วยผลของยาที่ยังไม่หมดฤทธิ์เขารู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งมาก ทุกอย่างกระจ่างใสไปหมด แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นเนี่ยฝานก็รู้ด้วยว่ามันเป็เพราะยา และตัวเอกของเื่กินแต่ยาไม่มีเวลากินข้าว สุดท้ายจึงต้องฟลุ๊บล้มหมอนนอนเสื่อ ไม่มีแรงแม้จะทำสิ่งง่ายๆ เช่นลุกขึ้นมาอาบน้ำ
ยาที่ทำให้สมองฉลาดกินพลังงานของร่างกายจำนวนมาก
ดังนั้นด้วยผลข้างเคียงที่ต้องเผชิญเหมือนตัวเอกในภาพยนตร์ ก็สามารถแก้ไขได้ง่ายๆ ด้วยการกินอาหารครบสามมื้อต่อวันโดยไม่ต้องอด
เนี่ยฝานเริ่มกินข้าวเช้าตามคำแนะนำของพยาบาลสาว
“เก่งมากเลยค่ะนายน้อย ทีนี้ก็นอนพักผ่อนนะคะ”
เหวินจิงเผยรอยยิ้มน้อยๆ เก็บภาชนะสแตนเลสกำลังจะออกไปข้างนอก ทว่าเขารั้งเธอไว้ก่อน
“เดี๋ยวสิพี่สาว พอดีผมอยากจะได้ไพ่น่ะ”
“เอ๋...ไพ่เหรอคะ”
“ใช่ๆ พอดีเห็นว่ามันสนุกดีก็เลยอยากเล่นฆ่าเวลา”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวเหวินจิงจะเตรียมให้นะคะ”
“พี่สาวเหวินลืมไปหรือเปล่า ไพ่ที่ผมอยากได้จะต้องไม่เหมือนที่มีขายในท้องตลาด มันจะต้องมีความทนทานสูงเหมือนกับไทเทเนียม ไฟเบอร์และทองคำ นอกจากนั้นยังเบาและมีลักษณะบาง พี่สาวเหวินพอจะหาได้หรือเปล่า”
“ได้ค่ะ...ใช้เวลาแค่สองวันน่าจะแล้วเสร็จตามที่นายน้อยสั่ง”
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเนี่ยฝานถึงอยากได้ไพ่ซึ่งถูกสั่งทำขึ้นเป็พิเศษ แต่ในฐานะคนที่อยู่กับสกุลเนี่ยมานาน เหวินจิงสามารถติดต่อกับคนเบื้องบนให้ดำเนินการต่อได้
“อีกอย่างพี่สาวเหวิน ตอนนี้ผมว่างไม่มีอะไรทำ ถ้ายังไงหาหนังสือมาให้ผมอ่านหน่อย หนังสือที่วางอยู่บนชั้นผมอ่านมันทั้งหมดแล้ว ถ้าเป็ไปได้ช่วยหาเกี่ยวกับภาษาต่างประเทศทั่วโลก ชีววิทยา เครื่องกลประดิษฐ์ ฯลฯ”
“เอ๋...ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่สาวเหวินจะจัดการให้เองนะคะ” เหวินจิงไม่อยากถามมาก ตอนนี้ขอแค่นายน้อยไม่เป็ไรก็ดีแล้ว ส่วนว่าเขาจะอ่านหนังสือที่ซื้อมาหรือเปล่ามันก็อีกเื่หนึ่ง
ใช้เวลาราว 2 ชั่วโมงหนังสือเล่มใหม่ได้ถูกขนย้ายเข้ามาในวิลล่าด้วยรถ 6 ล้อ
หนังสือถูกเก็บไว้ในห้องว่างๆ วางบนชั้นวางซึ่งถูกซื้อมาใหม่ ตอนนี้ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็จะเห็นแต่หนังสือ สำหรับคนที่ชอบอ่านเป็ชีวิตจิตใจคงสนุก แต่สำหรับคนที่เกลียดการอ่านคงขยะแขยงจนตาลาย
เนี่ยฝานเข้ามาในห้องหนังสือด้วยรถวีลแชร์บังคับผ่านคันโยกไฟฟ้า ความจริงเขาสามารถเดินได้อย่างไม่มีปัญหา ด้วยไวรัส-ที ความเสียหายที่ถูกสร้างโดยเย่ซวนเมื่อวานถูกฟื้นฟูเส็รจแล้ว แต่ใครใช้ให้บ้านของเขาใหญ่เกินไปล่ะ นอกจากนั้นการนั่งอยู่บนรถแล้วอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ ก็ดีกว่ายืน
“เอ่อ...นายน้อยกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ” เหวินจิงคอยดูแลข้างๆ เห็นว่าเนี่ยฝานเปิดหนังสือด้วยความเร็ว หนึ่งเล่ม สองเล่ม หลังจากนั้นก็เปลี่ยนไปเล่มต่อๆ ไปเรื่อยๆ ราวกับว่ามองแบบผ่านๆ ไม่ได้สนใจ
“อ่านหนังสือไง ฮี่ฮี่ อ่านหนังสือแบบนี้สนุกออก พี่สาวเหวินไม่อยากลองเหรอครับ” เขาแกล้งแสดงใบหน้าโง่เขลาแล้วหันไปมองเธอพร้อมกับยิ้มกว้าง พลอยทำให้เหวินจิงคิดว่าเนี่ยฝานกำลังเล่นสนุกๆ เขาไม่ได้อยากอ่าน แต่แค่อยากมีห้องเล่นใหม่เท่านั้นเอง
เหวินจิงไม่แปลกใจ มันเป็เื่ปรกติของคุณชายคนเล็กที่เป็แบบนี้ ดังนั้นเธอจึงคอยปรนนิบัติเงียบๆ ไม่ได้เข้าไปรบกวน
เหวินจิงไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิดที่เห็นเขาเอาแต่อ่านหนังสือ สำหรับเธอการได้มองหน้าเนี่ยฝานใกล้ๆ ล้วนพอใจแล้ว
.........
ตอนเที่ยงเนี่ยฝานหยุดอ่านหนังสือและพักกินข้าว แต่ในตอนนั้นเองเหวินจิงที่ติดต่อกับ รปภ หน้าประตูวิลล่าได้กล่าวว่า
“นายน้อยคะ คนจากสกุลเย่มาขอเยี่ยมนายน้อยค่ะ”
ใจจริงไม่อยากรายงานหรอก แต่หากเขามารู้ทีหลังว่ามีคนมาหาแล้วไม่บอก เกิดงอแงเข้าคงแย่ ดังนั้นเหวินจิงจึงทำได้เพียงบอก
เนี่ยฝานดื่มน้ำผลไม้สดๆ ก่อนจะถามว่า “ใครจากสกุลเย่ละครับ แล้วผมรู้จักหรือเปล่า ฮี่ฮี่”
“เย่ปิงปิง พี่สาวของเย่ซวน และเย่ถังที่เป็แม่ค่ะ นายน้อยน่าจะรู้จักนะคะ”
“อ๋อ...สองคนนั้นนั่นเอง บอกให้เขาเข้ามาได้ ผมเองก็อ่านหนังสือเบื่อๆ ทั้งวัน เปลี่ยนไปคุยกับคนนอกก็ดีเหมือนกัน”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เหวินจิงยกหูโทรศัพท์แล้วถ่ายทอดคำสั่ง เนื่องจากวิลล่ามีขนาดพิ้นที่หลายกิโลเมตร จำเป็ต้องมีรถขับเพื่อไปยังบ้านหลังต่างๆ หากเดินเท้าคงคาดว่าอาจใช้เวลาถึงครึ่งค่อนวัน
ในขณะที่รถกอล์ฟไฟฟ้ากำลังพาสองแม่ลูกมาหาเนี่ยฝาน เหวินจิงได้ไปคุยกับคนขับรถส่วนตัวของเนี่ยฝาน
“เป็ยังไงบ้าง งานเมื่อคืนนี้สำเร็จไหม”
วอดก้าอยู่ในชุดสูทราวกับมาเฟียอิตาลี “สำเร็จ เย่ซวนถูกพิษของผมเข้าแต่ไม่แรงมาก ไม่ถึงตายแต่ก็ได้รับาเ็ที่ต้องทุกข์ทรมาน”
“ทำได้ดีมาก” เหวินจิงพยักหน้าชื่นชมจากนั้นต้อนรับการมาถึงของสองแม่ลูก พวกเธอใส่เสื้อผ้าธรรมดาๆ แต่ผิวพรรณกับกระจ่างใส ใบหน้าไร้ริ้วรอย ไม่ว่าจะเป็แม่หรือตัวลูกสาวล้วนอยู่ในเกณฑ์ที่ดีทั้งนั้น
“สวัสดีค่ะ คุณคงจะเป็คุณเหวินสินะคะ ฉันเป็แม่ของเย่ซวน..”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะทำให้เสียเวลามากไปกว่านี้เหวินจิงโบกมือ ตัดบทโดยตรง
“ฉันได้ยินเื่ของคุณสองคนจาก รปภ แล้วค่ะ ้าจะพบนายน้อยใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ ลูกของฉันเป็เพื่อนสนิทกับนายน้อยเนี่ย ทุกอย่างมันต้องเป็เื่เข้าใจผิด วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อขอโทษนายน้อยแทนลูกชายแสนโง่เขลา” เย่ถังกล่าวด้วยน้ำเสียงถ่อมตน หล่อนรู้ดีว่ามีวันนี้ได้เพราะใคร ไม่งั้นคงได้่อยู่แต่ในสลัมแคบๆ ลูกไม่ทางเรียนจบปริญญาหรอก
“ทราบค่ะ แต่ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายน้อยจะให้อภัยหรือเปล่า ตอนนี้นายน้อยกำลังรักษาตัวอยู่ เชิญทางนี้ค่ะ”
เย่ปิงปิงสองคนเดินตามพยาบาลสาวในชุดเดรสเข้าไปด้านใน มันเป็ครั้งแรกที่ทั้งสองได้มาเยือนบ้านสกุลเนี่ย หลังจากหาข้อมูลไม่คิดเลยว่าคนรวยอันดับหนึ่งจะมีพื้นที่อยู่อาศัยราว 30 ตารางกิโลเมตร
ด้วยจำนวนที่ดินขนาดนี้มันสามารถสร้างหมู่บ้านจัดสรรค์ขนาดใหญ่ หรือเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งได้ แต่กลับถูกโดยสกุลที่มีอยู่เพียงไม่กี่คน
เย่ปิงปิงเป็พยาบาลแต่ติดสินค้าไฮเอนด์ พอเข้ามาในวิลล่าหล่อนได้มองไปรอบๆ ด้วยความหลงใหล
เหวินจิงเห็นสายตาดังกล่าวแต่ไม่ได้ตำหนิ เธอเองก็ไม่ต่างจากคนพวกนี้ ไม่ว่าจะมีฐานะอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้าสกุลเนี่ยก็ต้องทำตัวไม่ต่างจากสุนัขเชื่อง
เพราะนี่คือตระกูลอันดับหนึ่ง!
“นายน้อยเนี่ย พวกเธอมาแล้วค่ะ” เหวินจิงเรียกเขาเบาๆ ให้หันมาทางนี้
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ตัวละครสองแม่ลูกปรากฎอยู่ในสายตา เขาเคยอ่านนิยายเื่นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซีรีย์โลกแห่งปาฏิหาริย์ ดังนั้นจึงไม่แปลกใจกับความสวยงามดังกล่าวของทั้งสอง
“สวัสดีนายน้อยเนี่ย ป้าเย่ไม่ได้เจอนายน้อยนานแล้ว ต้องขอโทษแทนเย่ซวนด้วยนะคะ เขาไม่ได้ตั้งใจ ทุกอย่างมันเป็อุบัติเหตุ ขอเพียงนายน้อยเนี่ยให้อภัยเราสองคนแม่ลูกพร้อมที่จะเป็ของเล่นของนายน้อย” เย่ถังเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนา เนื่องจากเมื่อวานหล่อนได้มีการหารือกับลูกสาวคนโต รู้ว่าเนี่ยฝานสมองไม่ปกติ ดังนั้นหากอยากจะให้เขาอภัยก็ต้องเล่นด้วยจนพอใจ ส่วนของขวัญแพงๆ คงไม่สามารถซื้อได้ และเขาคงไม่ขาดสิ่งเหล่านี้
“จริงเหรอครับ ได้เล่นด้วยจริงเหรอ” ชายหนุ่มหยิบอมยิ้มขึ้นมากิน แสดงรอยยิ้มขณะมองสองสาวตรงหน้า
“ใช่แล้วค่ะ นายน้อยสามารถเล่นกับเราทุกอย่างได้ตามที่้า ไม่ว่าจะเป็อะไรก็ตาม ขอเพียงให้อภัยน้องชายของฉันก็พอ” เย่ปิงปิงเสริม
เนี่ยฝานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะมองไปยังเหวินจิงแล้วกล่าวว่า
“พี่สาวเหวิน ช่วยจัดหาอุปกรณ์การแพทย์หน่อยสิ วันนี้ผมอยากจะเป็หมอตรวจคนไข้”
“เอ๋...แต่นายน้อยไม่สบายนะคะ จะเล่นเป็หมอได้ยังไง”
“ไม่เป็ไรหรอกน่า พี่สาวเองก็เห็นนี่นาว่าร่างกายของผมแข็งแรงมาก” กล่าวพลางทุบโต๊ะด้วยสองมือ
เหวินจิงกลัวว่าเขาจะโกรธจึงรีบออกไปซื้อของ เมื่ออยู่กันสามคนด้วยกันในห้องขนาดใหญ่ เนี่ยฝานเป็กดคันโยกบนรถวีลแชร์ ขับไปหาสองสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“คุณป้า พี่สาวเย่ ฮี่ฮี่ วันนี้ผมไม่ได้ไปเรียนนอกจากนั้นยังต้องเจ็บตัวเพราะเย่ซวน หวังว่าการเล่นกับป้าและพี่สาวจะทำให้ผมสนุกและพอใจนะครับ”
“แน่นอนสิ ป้ารับรองจะทำให้นายน้อยพอใจ” เย่ถังก้มลงมา ตรงมุมนี้ไม่สามารถมองเห็นเนินอกได้เพราะหล่อนใส่เสื้อที่ค่อนข้างมิดชิด แต่ไม่ได้หมายความว่าเนี่ยฝานไม่สามารถดำเนินการ เขาอมนิ้วชี้ของตัวเองเปื้ิอนน้ำลายแล้วสอดเข้าไปในหน้าอกเธอ ก่อนจะะโว่า
“นุ่มจัง นุ่มจัง สิ่งนี้มันคืออะไรกันเนี่ย!”
4K
