***ผู้นำหัวโขน กัง
ณ รุ่งอรุณของเช้าวันที่ 18 ของเกมส์แห่งา
พวกเราเผ่ามนุษย์ ภายใต้การนำของกระผม ชายชาวจีนหน้าตาดีตัวสูงใหญ่ สาวเห็นเป็ต้องกรี๊ด กำลังเริ่มทำงานรับเช้าวันใหม่อยู่
ทั้งหมดนี้ก็เพื่ออยู่รอดต่อไปในโลกอันโหดร้ายแห่งนี้
เวลาที่ผ่านมา 18 วันนี้ เริ่มทำให้พวกเราเริ่มทำใจและเชื่อได้แล้ว ว่าทั้งหมดนี้คือความจริง
ก่อนหน้าที่สองวัน พวกเาาวมนุษย์ได้ขนย้ายคริสตั้นแห่งชีวิต ข้ามแม่น้ำแล้วเดินทางตรงไปทางูเาสูงเรื่อย ๆ จนมาถึงตีนเขาได้สำเร็จในท้ายที่สุด
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณกองทัพนาโต้ที่ช่วยอยู่เป็ตกต่อให้พวกเรา
กลุ่มกองทัพนาโต้ที่ช่วยเป็นกต่อทั้งห้าหมื่นนายเอง ในที่สุดก็ได้กลับสู่มาตุภูมิแล้วเช่นกัน
ตายกลับมาเกิดใหม่อะนะ…
พวกเขาส่วนหนึ่งกลับมาเกิดในวันที่ 17 และอีกส่วนได้กลับมาเกิดในวันที่ 18
กระผมให้พวกเขาพักผ่อนเต็มที่ แต่ผู้นำแห่งนาโต้ [ทอม] ไม่ยอมให้ทำแบบนั้นและรีบร้อนอยากจะรีบรายงานผลการรบทั้งหมดทันที
กระผมไม่อยากทำแบบนั้นเลย เพราะว่ามันเหนื่อยงะ
เลยเป็สาเหตุที่ทำให้กระผมต้องมานั่งทำงานั้แ่เช้าแบบนี้
เต้นท์ผ้าฝ้ายขนาดใหญ่ได้ถูกกางออกเป็ที่ประชุม ใช่ ผ้าฝ่าย แถวนี้มีตัวไหมให้จับเพียบ พวกเขาเลยเอามาถักทอทำเป็ผ้าผืนใหญ่ได้ขนาดนี้กันนะ
เครื่องเรือนอย่างหยาบที่ทำจากไม้ได้ถูกจัดวางเป็ห้องประชุมขนาดใหญ่ เครื่องเรือนก็พึ่งทำสด ๆ เมื่อวานนี้เอง
และแน่นอนว่าห้องโถงประชุมนานาชาติแห่งนี้ มีกระผมเป็ประธานคอยดำเนินการประชุม
พูดตามตรง มันน่าเบื่องะ
“ถ้าอย่างงั้นผมขอเปิดวาระการประชุมเลยนะค่ะ วันนี้จะพูดคุยกันสองหัวข้อหลัก หนึ่งคือเกี่ยวกับสถานะการณ์ของศัตรู สองคือการตัดสินใจวางผังสร้างเมืองที่นี่ค่ะ”
คนที่กำลังดำเนินรายการแทนกระผมอยู่นั้น ก็คือเลขาผู้ช่วยของกระผม [ตั๋ง]
ใบหน้าที่ธรรมดา ผมสีดำยาวประบ่า ดวงตาตี่และสูงเพียงร้อยหกสิบสองเิเ คนนี้คือเลขาของกระผมเอง
ถึงภายนอกจะดูธรรมดา แต่ภายในคือยัยจิ้งจอกเ้าเล่ห์ที่น่ากลัว
เธอคือคนที่วางแผนให้กระผมขึ้นมาเป็ผู้นำกลุ่มชาวมนุษย์
เธอคือคนที่เสนอให้ทุกคนใช้วิธีการโหวตเสนอผู้นำของกลุ่มมนุษย์ในวันแรก
เธอโน้มน้ามคนจีนทุกคนให้เลือกผม สาเหตุที่เธอเลือกผมก็เพียงแค่เพราะว่าผมมันหน้าตาดีเท่านั้น
“อย่างคุณกังต้องเป็ผู้นำได้แน่ ๆ ค่ะ เพราะว่าคุณนั้นฉลาดหลักแหลมยังไงละคะ”
เธอว่าแบบนั้นแล้วยัดเยียดหน้าที่ให้กระผมเฉยเลย
กระผมว่าเธอคงแค่้าให้กระผมออกหน้าแล้วตัวเองชักใยอยู่เื้ัเท่านั้นเองนั่นละ
ผมยอมรับว่าสมองของเธอนั้นฉลาดมาก แต่ผู้หญิงอย่างเธอคงยากที่จะขึ้นมาเป็ผู้นำฝูงชนได้ เลยจงใจยัดหน้าที่ให้กับกระผมที่มีบุคลิกภายนอกดูดี แต่ข้างในกลวงโบ๋นั่นละ
เอาเถอะ อย่างน้อยการขึ้นมานั่งในตำแหน่งนี้มันก็ให้ความรู้สึกไม่เลวอยู่เหมือนกัน--
“ZZzzz”
“งั้นขอเริ่มหัวข้อต่อไปนะคะ---”
ชิบหาย! เกือบหลับไปแล้วไง
ว่าแต่วันนี้อาหารเย็นจะเป็อะไรกันนะ…
กระผมเริ่มคิดถึง่เวลากอนหน้าที่จะตายลง
สมัยก่อนมาโลกนี้นั้น ผมเคยเป็นักกีฬารักบี้มาก่อนละ
ตอนนั้นอายุได้หกสิบปีพอดีเลยมั้ง เพราะแก่แล้วแต่ดันไปวิ่งเล่นรักบี้อีก เลยทำให้หัวใจวายตายนะ
แต่ในโลกนี้อายุจะถูกคงเอาไว้ที่ยี่สิบปีเท่านั้น
ไม่สามารถเติบโตหรือให้กำเนิดบุตรใหม่ได้ ถ้าเชื่อตามที่แสงสว่างของเทพเ้าในวันแรกบอกนะ
พูดถึงเทพเ้า กระผมเองก็เชื่อในเื่ของเทพเ้า ์ นรกเหมือนกัน
ไม่ว่าจะเงกเซียนฮ่องเต้ เื่ราวของซึนหงอคง เ้าแม่กวนอิม พระยูไล
แต่กับตัวตนที่นำพวกเรามาเกิดในโลกแบบนี้ แล้วให้มาทำากันแบบนี้ มันไม่ใช่เทพเ้าหรอก แต่เป็เทพปีศาจชัด ๆ
อ้า พอพูดถึงเทพเ้าแล้ว เลยทำให้ไปนึกถึงเ้าพวกบ้าที่คลั่งศาสนาเลย
เ้าพวกนั้นมันเอาแต่พร่ำว่า “นี่คือบททดสอบของพระเ้า! พวกเราต้องปลดบาปของตนด้วยความตาย! ”
เอาแต่พล่ามอะไรบ้า ๆ จนสุดท้ายก็ถูกขับไล่ออกจากกลุ่มไป
มีประมาณราวหกหมื่นคนได้มั้ง ถึงจะไม่รู้ว่าแยกตัวไปทำอะไร แต่คงกำลัง---
“---แยกตัวไปสร้างเมือง ไม่ต้องทะเลาะกับใครด้วย”
ในตอนนั้นเองที่ห้องประชุมได้เงียบเสียงลง และจับจ้องมาทางผมเป็สายตาเดียวกัน
...ชิบหาย เผลอพูดในสิ่งที่คิดออกไปแล้วซิเรา
แถมกระผมไม่ได้ฟังเลยว่าพวกเขาคุยอะไรกัน ก็แหม่ คนมันฟังภาษาอังกฤษไม่ได้นี่น่า
กระผมพูดได้แค่ภาษาแม่ คือภาษาจีนเท่านั้นเอง เวลาจะทำอะไรจึงต้องให้คุณเลขา ตั๋ง ออกหน้าหมดเลย
แต่ตอนนี้คงได้ชิบหายจริงแล้วละ…
***หญิงจิ้งจอก ตั๋ง
“รายงานของกระผมจึงมีเท่านี้ครับ”
ท่านผู้นำแห่งนาโต้ ทอม ได้กล่าวเสร็จสิ้น
ฉันจดบันทึกลงไปเป็สองภาษา หนึ่งคืออังกฤษ อีกหนึ่งคือภาษาจีน
“ท่านค่ะ มีความเห็นว่าเช่นไรบ้างค่ะ? หรือจะให้เริ่มดำเนินรายการที่สองเลยคะ? ”
ฉันหันไปถามท่านผู้นำกัง
เขาส่งสีหน้าที่เขร่งขรึมมาทางนี้ ก่อนที่จะผยักหน้าทีหนึ่งให้กับฉัน
คงหมายถึงให้ดิฉันดำเนินไปรายการต่อไปเลยสินะคะ?
ในหัวของท่านคงกำลังคิดทบทวนแผนการอยู่ในหัวแน่ ๆ ฉันคิดเช่นนั้น
ท่านผู้นำกังนั้นเก่งกาจมาก เขาเป็คนพูดน้อยแต่ต่อยหนัก แต่ละคำพูดของเขานั้นช่างตราตรึงจิตใจยิ่งนัก
ฉันมองคนไม่ผิดจริง ๆ เขาคนคนที่มีทั้งมันสมอง หน้าตา และบุคลิกอันเหมาะสมแก่การเป็ผู้นำมนุษย์ในเกมส์าบ้า ๆ นี้
ค่อยคุ้มกับที่ลงแรงโน้มน้าวคนจีนทั้งหมดให้โหวตเขาขึ้นมาเสียหน่อย
“เกี่ยวกับการสร้างเมือง พวกเรามีทรัพยากรณ์เพียงพอแล้ว! จะไม่หนีอีกต่อไป มาสร้างฐาน รีบผลิตอาวุธปืนกับรถถัง แล้วกลับไปถีบตูดพวกมันกลับกันซะ! ”
ผู้นำทวีปอเมริกากล่าวอย่างห้าวหาญ
“โรงงานถลุงเหล็กไม่มี ดินปืนก็ไม่มี ไม่มีห่านอะไรสักอย่าง พวกเราควรเริ่มจากการสร้างปัจจัยสี่ก่อน ที่อยู่ อาหาร เสื้อผ้า และยารักษาโรคนะ”
ผู้นำยูโรกล่าวค้าน
“ไม่จำเป็ ของพวกนั้นทีหลังได้ ตอนนี้การป้องกันและอาวุธสำคัญกว่า อาหารนะไม่ต้องไปคิดถึงมันมาก รอบ ๆ นี้ออกจะอุดมสมบูรณ์อยู่ไม่ใช่หรือ? ”
“เห็นด้วยกับความคิดของผู้นำตะวันออกกลาง เราไม่รู้ว่าพวกมนุษย์มดจะข้ามแม่น้ำมาบุกพวกเราอีกเมื่อไหร แถมยังมีพวกที่บินได้อย่างมนุษย์นก แล้วยังมีพวกที่มีเขาน่ากลัวอย่างั์อีก”
“...ได้ งั้นพวกเราจะเน้นไปที่การสร้างแนวป้องกันก่อนการพัฒนาตัวเมือง ให้กำลังพลส่วนใหญ่ไปเน้นหนักทางอาวุธยุทโธปกรณ์มากกว่าการทำฟาร์ม ทำเหมืองหาทรัพยากรณ์สินะครับท่านผู้นำกลุ่มเอเชียตะวันออกเฉียงใต้? ดี กระผม ตัวแทนกลุ่มรัสเซียกับเอเชียเหนือเองก็เห็นด้วยครับ”
ฉันที่นั่งฟังอย่างเงียบ ๆ กับท่านผู้นำกัง ได้มองผู้นำทั้งแปดท่านโต้เถียงกัน
หากไม่นับท่านกัง พวกเราจะมีผู้นำทั้งหมดอยู่เก้ากลุ่มใหญ่ ๆ คือ
หนึ่ง กลุ่มจีน 400,000 คน
สอง กองทัพนาโต้ 50,000 คน
สาม ทวีปอเมริกา 100,000 คน
สี่ แอฟริกา ชาวผิวดำ 40,000 คน
ห้า ยูโร 100,000 คน
หก ตะวันออกกลางและอียิป 100,000 คน
เจ็ด กลุ่มเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 50,000 คน
แปด รัสเซียและกลุ่มเอเชียเหนือ 100,000 คน
เก้า พวกที่แยกตัวหายไป 60,000 คน (ไม่เข้าประชุม)
ฉันคิดว่าพวกเขาต่างเป็คนฉลาด แต่การโต้เถียงก็ยังคงดำเนินต่อไปไม่จบสิ้น
เพราะว่าทุกคนต่างยึดความคิดตัวเองเป็ใหญ่ทั้งนั้น
“แล้วการสร้างแนวป้องกันจะทำยังไง? สร้างตามแบบปราสาทยุโรปมั้ย? ”
“ปราสาทยุโรปห่วยแตก ของแบบนั้นจะไปป้องกันใครได้ ต้องสร้างตามอย่างตำราพิชัยาจีนสิ ผู้นำกังเองก็คงจะเห็นด้วยใช่ไหมครับ”
“จีนเคยตกเป็เมืองขึ้นของใครในอดีตกันน้า~”
“แก! ”
“ไอพวกโง่! อเมริกาคือที่สุดของมหาอำนาจโลก! เื่าคือความเชี่ยวชาญของพวกเราเลยต่างหาก มอบหมายหน้าที่นี้ให้พวกเราเถอะ! ”
“ใครจะยอมทำตามแกที่เอาแต่ตีชาวบ้านชาวช่องไปทั่วจนเป็หนี้จีนกันฟะ”
“ว่าไงนะ! ”
ยังกับดูเด็กทะเลาะกัน
ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าภายนอกที่ดูเป็ผู้ใหญ่อายุยี่สิบปีนี้ ความจริงอายุก่อนหน้าที่จะตายนั้น มีเท่าไหรกันแน่?
นี่คงไม่ใช่ว่าแต่ละกลุ่มเลือกผู้นำเพียงเพราะแค่ดูจากหน้าตาหรอกใช่มั้ย?
“---แยกตัวไปสร้างเมือง ไม่ต้องทะเลาะกับใครด้วย”
“!? ”
ในตอนนั้นเองที่ท่านผู้นำกังพูดแทรกขึ้นมา
ทุกคนต่างเงียบเสียงลง
แยกตัวสร้างเมือง...หรือว่าเขาหมายถึงให้แต่ละคนออกไปสร้างเมืองตามกลุ่มของตัวเอง!?
เพราะโลกเดิมพวกเราก็ปกครองแยกกันตามแต่ละประเทศอยู่แล้ว ดังนั้นการจะปรองดองกันได้คงเป็เื่ยากั้แ่ต้น
เพราะถ้าสามารถรวมเป็หนึ่งได้ ที่โลกเดิมของเราคงไม่เกิดา
ในเมื่อไม่สามารถหาข้อยุติลงตัวกันได้ในเื่ของการวางผังเมืองหรือการจัดการ งั้นก็แยกให้ไปบริหารกันแต่ละประเทศ ตามกลุ่มของตัวเองเอาเอง
ทำเหมือนกับตอนที่ตั้งค่ายใน่วันต้น ๆ ของาโลกนี้
เมืองศูนย์กลางก็เอาเป็ที่มีประชากรมากที่สุด เพื่อให้มีการป้องกันภัยสูงสุด งั้นก็ต้องให้อยู่ในการดูแลของกลุ่มคนจีน
แต่ละกลุ่มให้แยกกระจายตัวออกไปสร้างเมือง นอกจากตัดปัญหาเื่ความขัดแย้งทางเชื้อชาติ ความเชื่อ วัฒนธรรมต่างได้แล้ว ยังจะเป็การเพิ่มแนวอาณาเขตของพวกเราฝ่ายมนุษย์อีกด้วย
ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวไปเลย
ส่วนกองกำลังกลางที่จะคอยเคลื่อนไหวตามเสียงมติประชุมกลุ่มผู้นำ ก็ให้เป็หน้าที่ของกลุ่มนาโต้ กลุ่มทหารที่เป็กลางที่สุดในนี้ไป
ส่วนกลุ่มอื่น ๆ ก็ให้มีอิสระในการตั้งกองทัพของตัวเองตาใจชอบ
พอกระจายกำลังไปรอบ ๆ พวกเราก็สามารถหมดห่วงเื่แนวป้อมกันได้ เพราะมีเมืองหน้าด่านคอยสกัดอริศัตรูเอาไว้
ส่วนหัวเมืองชั้นในก็คอยทำหน้าที่สนับสนุนและพัฒนาอาวุธ
ถ้าจะให้ดี เดียวคงต้องจัดตั้งทีมนักวิทยาศาสตร์ หน่วยวิศวกรรม หน่วยแพทย์ และกระทรวงกลางต่าง ๆ ขึ้นมาด้วย
ด้วยรูปแบบนี้ การพื้นคืนสู่ยุคปัจจุบันอาจจะทำได้รวดเร็วที่สุดแล้ว
ท่านผู้นำกังสุดยอดที่สุด! ช่างมีความฉลาดอะไรเยี่ยงนี้
ฉันจะติดตามท่านไปตลอดกาลค่ะ!
ฉันจดข้อสรุปอย่างรวดเร็วลงกระดาษหนังสัตว์ แล้วอ่านถึงแผนการของท่านผู้นำกังให้ทุกคนฟัง
ทุกคนดวงตาเบิกกว้าง และเห็นด้วยกับความคิดนี้
จีนก็มีแนวทางการทหารของจีน
อเมริกาก็มีแนวทางของตัวเอง
รัสเซียก็เช่นกัน
จะทะเลาะไปทำไมก็ไม่รู้
ชาบู ชาบู ท่านผู้นำกังเ้าค่ะ!
“ตอนนี้ได้ข้อสรุปแล้ว ขอให้ทุกท่านรีบดำเนินการตามนี้ด้วยนะคะ! ”
“รับทราบ”
ฉันเริ่มเห็นแสงสว่างของมนุษย์ชาติแล้วละคะ
เอาละ มาเริ่มการสร้างเมืองกันเถอะคะท่านผู้นำกัง!
ในวันเดียวกัน ระหว่างที่ฝ่ายมนุษย์กำลังประชุมเครียดเกี่ยวกับการตั้งวางผังเมือง ณ ยอดเขาที่สูงเสียดเมฆซึ่งอยู่ติดกัน ที่แห่งนั้นมีอาณาจักรของเผ่าปักษาปรากฏตั้งอยู่
ถึงจะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่วิศวกรรมสถานที่ไม่เคยเห็น อาคารรูปทรงประหลาดที่คล้ายกับโครงไม้และเศษหิน สิ่งเ่าั้ได้ถูกเรียงถักทอสูงเป็รูปร่างอาคารอยู่ตามริมหน้าผาและยอดไม้สูง ณ ที่แห่งนี้
ลานกว้างมากมายที่ถูกทำให้โล่งเตียนเพื่อทำกิจกรรมของผู้คน
อีกทั้งยังมีต้นไม้แปลกประหลาดขนาดั์กว่าสิบเมตรบ้าง ยี่สิบเมตรบ้าง รวมไปถึงพืชพรรณหลากสีรูปร่างคล้ายพืชทะเลขึ้นงดงามไปทั่วเมือง
ของเหล่านี้ล้วนแต่เป็สิ่งที่ไม่อาจพบเห็นได้บนโลกมนุษย์ เพราะว่าพวกมันคือพืชที่มีอยู่ในโลกของพวกเขา ชาวปักษานั่นเอง
หากให้อธิบายใกล้เคียงที่สุด มันคงคล้ายกับทัศนียภาพของปะการังใต้ทะเลบนโลกมนุษย์
แต่สิ่งที่ว่านั้นกลับมาตั้งอยู่บนบกแทน
พืชปะการังที่พลิ้วลอยขึ้นฟ้าไปตามอากาศ สิ่งนั้นคือแนวป้องกันที่ยอดเยี่ยมของเผ่าปักษา
พวกเขาจะซ่อนตัวอยู่ใต้พืชเ่าั้ แล้วใช้ธนูพิษร้ายยิงสังหารอริศัตรู
ไม่มีใครในท้องฟ้าที่อาจหาญเป็ศัตรูกับพวกเขาได้
ณ ใจกลางของรังพวกเขา มีแท่งคริสตั้นใสขนาดใหญ่ลอยโดดเด่นอยู่
มันถูกปกป้องด้วยพืชที่มีลักษณะโปร่งแสงคล้ายบอลลูน
วัตถุทรงกลมเ่าั้จะลอยอยู่รอบ ๆ แท่งคริสตั้นเ่าั้
มันทั้งทนทาน และสามารถนำกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าสู่ร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไปััมันได้
แถมยังมีมวลเบา หากนำไปผูกติดกับวัตถุ ก็จะทำให้สิ่งนั้นบินลอยขึ้นมาได้
เลยทำให้คริสตั้นแห่งแสงนี้ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ
ดังนั้นช่องทางเข้าไปจึงมีเพียงทางเดียว คือการเข้าจากทางด้านใต้ที่ไม่สามารถบินเข้ามาตรง ๆ ได้
มันเป็วิธีคิดของชาวปักษาที่บินบนฟ้า การป้องกันจึงมองเพียงแต่้าที่ไม่ใช่ด้านล่าง
เป็ทั้งจุดแข็งและจุดด้อยของพวกเขา
แต่พวกเขาไม่ได้โง่
เพื่อให้มีการป้องกันที่สูงขึ้น พวกเขาจึงจงใจเลือกที่ตั้งให้อยู่บนปลายรากของต้นไม้ใหญ่
มันเป็ต้นไม้ที่พวกเขาไม่รู้จักและไม่เคยพบเห็นมาก่อน
มันเป็ต้นไม้ขนาดใหญ่ สูงทะลุยอดขึ้นไปบนฟ้าจนมิอาจเห็นปลายยอดได้
ขนาดของลำต้นนั้น มันกว้างกว่าสิบกิโลเมตร หรือบางที อาจจะถึงยี่สิบกิโลเมตรเลยก็ได้
รากที่ชอนไชลงบนูเานั้น มีขนาดใหญ่เกือบสิบเมตร
พวกมันเป็ปราการธรรมชาติที่ดีสำหรับพวกที่บินไม่ได้
และรากเ่าั้ก็ล้อมกันเป็แนวกำแพงวงกลมขนาดพอเหมาะที่จะใช้เป็ที่ตั้งของคริสตั้นได้พอดี
ดังนั้นมันจึงถูกวางตั้งเอาไว้อยู่ ณ จุดนี้
***ปักษาผู้เป็ไท [เปอร์ไซด์]
“แด่ท่านเทพท้องฟ้าผู้คุ้มครอง ขอให้ท่านช่วยมอบคำพยากรณ์ให้แด่ตัวเราผู้นี้ด้วยเถิด”
ท่านปักษาแห่งการพยากรณ์ [คาร์เนต] กำลังทำพิธีกรรมแห่งคำพยากรณ์อยู่
พวกเรา รวมทั้งหนูด้วย เลยมารวมตัวกันที่ลานกว้างของเมืองกัน
ต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้น ณ ใจกลางหุบเขาได้สั่นไหวเพราะแรงลม
“ท่านเทพท้องฟ้าได้สั่งการลงมาแล้ว! ท่านบอกว่าให้พวกเราบินไปทางทิศตะวันตก ที่สุดปลายขอบโลก จะพบกับูเาอีกแหง่ ท่านบอกให้พวกเราจงสร้างรังและเมืองขึ้นที่นั้นอีกแห่งหนึ่ง! ”
““ขอขอบคุณท่านเทพท้องท้องฟ้า””
พวกเราต่างพูดกล่าวขอบคุณเทพเป็เสียงเดียวกัน
หลังจากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ฉับพลันเงียบลงอีกครั้ง
จนกลายเป็ความสงบได้ราวยี่สิบนาที
ทุกคนต่างหลับตาและทอดกายฟังเสียงของลม
จนกระทั้งสัญชาตญาณภายในร่างของฉันกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง
“ท่านเทพท้องฟ้าได้ลั่นสัญญาณศึก! ทุกคนเตรียมพร้อมรบเดียวนี้! ”
ท่านคาร์เนตได้ะโลั่น
ทุกคนต่างลืมตาตื่นและวิ่งกรูไปหยิบอาวุธของตน
หนูเองก็เช่นกัน
ที่ปลายเส้นขอบฟ้า มีอะไรบางอย่างขนาดใหญ่กำลังบินตรงมาทางเมืองของพวกเราแล้ว
1K
