ว่าที่ฮูหยินจอมป่วน

ฉินฟุไม่ยอมหยุดแค่นั้น เขาตามไปเตะและถีบน้องชายเพื่อสนองแค้น จนกระทั่งตามไปเหยียบหน้าฉินฟงอย่างสะใจ

“555 เจ้าช่างอ่อนแอจริงๆ ไอ้น้องชาย ฮูหยินเจ้าก็เป็นแค่ยาจก เจ้าก็ยังรักนางหัวปักหัวปำแบบนี้ งั้นข้าจะทำให้เจ้าเจ็บปวดไปถึงขั้วหัวใจเลย” ฉินฟุแสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียม

ฉินฟงที่ยอมโดนเหยียบหน้า ก็มองตามขึ้นไป ก็เห็นพี่ชายซัดเข็มพิษอย่างรวดเร็วใส่ชิงชิงที่ถูกมัดกับต้นไม้ใหญ่

ฉินฟงจึงใช้พลังเฮือกสุดท้าย รีบเตะพี่ชายและพุ่งตัวให้เร็วที่สุด เพื่อขัดขวางเข็มพิษไม่ให้ถูกลูกเมีย

และแล้วก็สมกับพยายาม ฉินฟงเคลื่อนตัวให้เร็วสุดชีวิต เพื่อไปให้เร็วกว่าเข็ม และสามารถรับเข็มแทนได้ทั้งหมด ตอนนี้เข็มทั้งสามเล่มปักไปที่หลังของเขา ฉินฟงมองไปที่ชิงชิง เพื่อมองนางให้เต็มตา เขายิ้มและพูดอย่างอ่อนแรง “ข้ารักเจ้ามากนะชิงชิง อยากดูแลเจ้าไปตลอดชีวิต แต่ข้าคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว ดูแลตัวเองและลูกให้ดี” ฉินฟงหลับตาล้มคว่ำหน้าลง

ชิงชิงร้องไห้น้ำตาไหลพราก พยายามทั้งดิ้นทั้งร้องสุดเสียง แต่ทำอะไรไม่ได้ และเมื่อเห็นสามีล้มไปต่อหน้าต่อตา ก็ทำให้ชิงชิงถึงกับช็อคจนสลบไปทั้งๆ ที่ถูกมัด

เสียงหัวเราะอย่างสะใจกึกก้องไปทั่ว “ลาก่อน ไอ้น้องชายที่อ่อนแอ 555”

หานอู่ที่มาถึงถ้ำ เขามาช้าจนเกินไป ตอนนี้เขาเข้าจู่โจมฉินฟุอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นสหายเป็นฝ่ายพลาดท่าล้มไปกองกับพื้น

เหล่ามารกำลังจะเข้าไปช่วยรุมมือปราบ แต่พี่น้องพรรคยาจกจำนวนมากพากันกรูเข้ามาต่อสู้อย่างห้าวหาญ

แม้ฝ่ายมารจะมีวรยุทธ์สูง แต่มีจำนวนน้อยกว่ามาก ฉินฟุเลยตัดสินใจล่าถอยไปตั้งหลักก่อน เพราะยังไงเขาก็สามารถกำจัดน้องชายได้สำเร็จแล้ว

เหล่ามารกระโดดหนีหายตัวไปในชั่วพริบตา

หมิงเยี่ยนรีบเข้าไปแก้มัดให้กับชิงชิงที่กำลังสลบไม่ได้สติ และอุ้มไปนอนบนโขดหินเพื่อตรวจดูอาการ

หลงกว้านพาลูกน้องเข้าไปในถ้ำและช่วยปล่อยคนที่อยู่ในคุกให้เป็นอิสระ

ส่วนหานอู่รีบเข้าไปดูอาการฉินฟง เขาใช้ผ้าจับเข็มทั้งสามที่ปักหลังสหายออก แล้วพลิกตัวสหายให้นอนหงาย เมื่อตรวจชีพจรก็พบว่าเต้นอ่อนมาก

พอชิงชิงฟื้นขึ้นมา ก็เข้าไปสวมกอดพ่อร้องไห้ “ฮือฮือ ท่านพ่อ ฉินฟง….เขา.เขา.”

“ใจเย็นๆ ลูก หานอู่กำลังสกัดพิษให้และกำลังจะพาไปหาหมอนะ” หมิงเยี่ยนปลอบใจ

ชิงชิงเหลือบไปมอง ก็เห็นสามีที่นอนสลบอยู่โดยมีหานอู่กำลังสกัดจุดให้ นางรีบวิ่งไปหาและไปกอดฉินฟงเพื่อขอโทษ “ฮือฮือ ข้าขอโทษที่เข้าใจท่านพี่ผิดไป ท่านพี่ต้องอยู่กับข้าและอย่าทิ้งข้ากับลูกไปนะ ท่านพี่ ท่านพี่!” ชิงชิงยังคงร้องเรียกไม่หยุด

หมิงเยี่ยนและพี่น้องพรรคยาจกพามารฝ่ายฉินฟงไปหลบที่วัดหมิงต้า เพื่อพักรักษาอาการบาดเจ็บ และเตรียมวางแผนจัดประชุมจอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะเพื่อหาลู่ทางรับมือประมุขมารฉินฟุ

ณ ภายในห้องในวัดหมิงต้า ชิงชิงยังคงนั่งอยู่ข้างๆ สามี คอยจับมือเขา และนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น

เมื่อองค์หญิงทรงได้รับข่าวก็รีบเสด็จมาที่วัด และมุ่งไปหาชิงชิงทันที องค์หญิงทรงทอดพระเนตรเห็นหานอู่อยู่หน้าห้องของฉินฟง เลยตรัสถาม

“ฉินฟงเป็นอย่างไรบ้าง”

“ท่านหมิงเยี่ยนเดินกำลังภายในขับพิษให้ฉินฟงแล้ว แต่พิษร้ายแรงมาก ยังขับออกไม่หมดพะย่ะค่ะ” หานอู่กล่าวรายงาน

“แล้วทำยังไงดีล่ะ เป็นหมอแต่กลับถูกพิษเสียเอง แล้วใครจะมารักษาให้ท่านหมอล่ะ” องค์หญิงทรงกังวล

“กระหม่อมมีวิธีพะย่ะค่ะ” มารอู๋ผิงเดินเข้ามาและช่วยบอกหนบาง

“ท่านเป็นใคร” องค์หญิงตรัสถาม

“กระหม่อมคืออู๋ผิงพะย่ะค่ะ เป็นมารที่ภักดีต่อนายน้อย พิษที่นายน้อยได้รับเป็นพิษประจำตระกูล จะต้องนำดอกเจียงหมิงมาถอนพิษเท่านั้น” อู๋ผิงอยากช่วยชีวิตนายน้อยฉินฟง

“แล้วดอกอะไรนั่นอยู่ที่ไหนล่ะ” องค์หญิงทรงอยากรู้

“ยอดเขามังกรไฟพะย่ะค่ะ” อู๋ผิงเผย

“มันไกลมาก แล้วจะช่วยท่านหมอทันงั้นหรือ” องค์หญิงทรงรู้จักสถานที่นี้

“ข้าไปเอง แต่คงต้องขอให้ท่านวาดภาพดอกเจียงหมิงและเขียนแผนที่ให้” หานอู่อาสา

“นี่คือตำราพิษประจำตระกูลนายน้อย ข้ามอบให้ท่าน” อู๋ผิงยื่นตำราให้

“ขอบคุณท่านมาก” หานอู่รับตำรามาเปิดดู

“ท่านต้องนำมาให้ได้ และช่วยชีวิตนายน้อยให้ได้ด้วย ตอนนี้นายน้อยคงอยู่ในสภาพนิทรา” อู๋ผิงกล่าว

องค์หญิงเสด็จตามหานอู่ไปจนถึงประตูวัด

“ระวังตัวด้วยนะ หานอู่” องค์หญิงทรงห่วง

“ทรงอย่าห่วงเลยพะย่ะค่ะ กระหม่อมจะกลับมาให้เร็วที่สุด” หานอู่จับพระหัตถ์

องค์หญิงทรงกอดหานอู่ด้วยความกลัว “ท่านสัญญานะ ว่าต้องรีบกลับมา และห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด ข้ากลัวว่าท่านจะประสบเคราะห์กรรมเหมือนท่านหมอ”

“กระหม่อมดวงแข็ง อีกอย่างมีสร้อยลูกประคำที่องค์หญิงทรงมอบให้ รับรองกระหม่อมต้องปลอดภัย” หานอู่พูดยิ้มๆ

หานอู่คลายอ้อมกอด และเดินจากไป ระหว่างที่เดินไปก็หันไปมองพระพักตร์ จากนั้นก็วิ่งอย่างรวดเร็วตามเส้นทางในแผนที่ที่มีในตำรา

องค์หญิงเสด็จกลับไปที่ห้องของฉินฟง

พระองค์รีบเสด็จเข้าไปประคองชิงชิงให้ลุกขึ้น และกอดน้องสาวอย่างปลอบประโลม

“ฮือฮือ ท่านพี่จะทิ้งข้ากับลูกไป ข้าจะทำอย่างไรดี” ชิงชิงกลัวมาก

“ใจเย็นๆ นะชิงชิง ตอนนี้พวกเรามีทางช่วยชีวิตฉินฟงแล้ว และพี่หานอู่ก็กำลังไปนำสมุนไพรมาช่วยชีวิตสามีเจ้า เจ้าอย่าได้กังวล และต้องถนอมตัวเองและลูกให้ดีด้วย” องค์หญิงตรัสเตือน

“สามีข้ามีโอกาสรอดใช่มั้ย พี่ซานยี่” ชิงชิงรู้สึกมีความหวัง

“รอดแน่นอน เจ้าเองก็ต้องพักผ่อน หากฉินฟงฟื้นมาไม่เห็นเจ้า เขาอาจยิ่งมีอาการกำเริบได้นะ” องค์หญิงทรงขู่

“ข้าจะเชื่อท่าน” ชิงชิงยอมฟัง

“ดีมากน้องรัก”

องค์หญิงทรงพาชิงชิงออกมาจากห้องฉินฟง แล้วสั่งให้องครักษ์สองนายคอยอยู่เฝ้าและคอยคุ้มกันท่านหมอ จากนั้นก็ทรงพาน้องสาวไปพักผ่อน เพราะชิงชิงในตอนนี้มีร่างกายอ่อนล้ามาก อีกทั้งพระองค์ก็ทรงไม่ลืมนำอาหารและยาบำรุงครรภ์ให้ชิงชิงทาน

ชิงชิงฝืนทานเกือบหมด แล้วก็นอนพักผ่อน องค์หญิงทรงประทับนั่งข้างๆ ชิงชิงแล้วทรงเป่าขลุ่ยเพื่อกล่อมให้นางหลับสบาย

เมื่อพระองค์เห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยก็เสด็จกลับโดยมีหลงกว้านคอยส่งเสด็จ

“กระหม่อมไม่อาจไปส่งที่วังได้เพราะต้องดูแลความเรียบร้อยที่นี่ ต้องขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ” หลงกว้านกล่าวอย่างเก้ๆ กังๆ

“อย่าได้กังวล ตามสบายเถอะนะหลงกว้าน และฝากดูแลท่านหมอและชิงชิงให้ดีด้วยนะ” องค์หญิงตรัสยิ้มอย่างเป็นกันเอง

“พะย่ะค่ะ” หลงกว้านรับคำ

องค์หญิงทรงม้าพร้อมกับทหารองค์รักษ์สองนายที่เหลือ แล้วเสด็จมุ่งหน้ากลับวัง

ทุกความเคลื่อนไหวขององค์หญิงถูกใครบางคนจับตามองดูอยู่