โลกหมื่นมิติ

   หลังจากที่ไผ่สอบถามและจ่ายหินพลังงานไปหนึ่งพันก้อนแล้วไผ่ก็ถูกพนักงานนำทางมายังชั้นใต้ดินของบ่อนพนัน

   “ฆ่ามันเลย”

   “ถ้าแกฆ่ามันได้ฉันจะให้เงินแกหนึ่งล้านหินพลังงาน”

   ในระหว่างที่ไผ่เดินมาก็ได้ยินเสียงผู้คนตะโกนเอะอะโวยวาย เมื่อมาถึงไผ่เห็นเป็นที่นั่งมากมายล้อมรอบเวทีประลองขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง

   บนเวทีประลองตอนนี้เป็นการต่อสู้ของระดับทับทิม ซึ่งก็คือชายหนุ่มเผ่ามนุษย์กำลังสู้กับเผ่าเอลฟ์แห่งความมืดอยู่และการต่อสู้ของทั้งสองคนกำลังจะจบ

   หลังจากนั้นไม่นานการต่อสู้ก็จบลงด้วยการที่ชายหนุ่มเผ่ามนุษย์เป็นฝ่ายชนะด้วยการตัดหัวของอีกฝ่ายได้ 

   ขณะที่ไผ่กำลังมองชายหนุ่มเผ่ามนุษย์ด้วยความสนใจอยู่นั้นเสียงหงุดหงิดของใครบางคนดังขึ้นไม่ไกล “บัดซบ! แพ้อีกแล้วมีแต่พวกโง่ทั้งนั้น”

   ไผ่อดไม่ได้ที่จะหันไปมองแต่ชายคนนั้นก็หันมองมาทางไผ่พอดี 

   ไผ่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงของชายคนนั้นดังขึ้นมาก่อน “มองอะไรไม่เคยเห็นคนเสียเงินรึไง”

   ไผ่เผยรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ “พี่ชายถ้ารู้ว่าจะอารมณ์ไม่ดีแล้วท่านจะเล่นทำไม อีกอย่างทำไมท่านถึงไปลงเดิมพันเผ่าอื่นแทนที่จะเป็นเผ่ามนุษย์ละด้วยกันละ”

   เมื่อเห็นว่าไผ่สุภาพสีหน้าของชายหนุ่มก็ดีขึ้นพร้อมกับพูดอย่างหงุดหงิด “จะไม่ให้ฉันหงุดหงิดได้ยังไงทั้งที่ชายหนุ่มคนนั้นสู้มาตั้งสามรอบติดแล้วแต่พวกมันก็ยังเอาชนะไม่ได้ ส่วนเรื่องที่ถามว่าทำไมฉันถึงเล่นก็เพราะมันสนุกยังไงล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เมื่อชายคนนั้นพูดจบก็หัวเราะออกมาเฉยเลย

   ไผ่มองชายหนุ่มด้วยความสนใจและรู้สึกว่าเขาเป็นคนแปลกดีเพราะเมื่อครู่ยังแสดงสีหน้าหงุดหงิดอยู่เลยแต่ผ่านไม่นานก็หัวเราะออกมาเฉยเลย

   “ฉันไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อนหรือว่านายมาที่นี่ครั้งแรก”ชายหนุ่มเอยถามไผ่ด้วยความอยากรู้เพราะเขาเป็นคนที่มาที่นี่ประจำแต่ไม่คุ้นหน้าไผ่เลย

   “ผมไม่เคยเข้าบ่อนพนันเลยสักครั้งไม่ต้องพูดถึงสถานที่แบบนี้เลย” ไผ่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

   “อย่างนี้นี่เอง ฉันชื่อราฟาเอล เอสเบิร์น”ชายหนุ่มชื่อราฟาเอลเอยแนะนำตัวกับไผ่

   “ผมอิทธิพลหรือจะเรียกสั้น ๆ ว่าไผ่ก็ได้ครับ”ไผ่เอยแนะนำตัวกลับเช่นกัน

   “ในเมื่อนายไม่เคยเข้ามาในที่แบบนี้แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”ราฟาเอลถามด้วยความอยากรู้

   “ผมแค่สนใจว่าที่นี่เป็นสถานที่แบบไหนจึงเข้ามาดูและบังเอิญได้ยินว่ากำลังจะมีการประลองที่น่าสนใจผมเลยอยากมาดู”ไผ่อธิบายให้ราฟาเอลฟัง

   ราฟาเอลพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นราฟาเอลก็แนะนำเรื่องต่าง ๆ มากมายให้ไผ่รู้เกี่ยวกับที่นี่ ไผ่เองก็เป็นผู้ฟังที่ดีเช่นกันแม้ในใจจะคิดว่ามันไม่มีประโยชน์แต่การรู้เอาไว้ก็ไม่ผิดอะไร

   ในขณะที่ที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ทั้งสนามประลองก็เงียบไปจากนั้นก็ได้ยินเสียงประกาศดังขึ้น

   “ยินดีต้อนรับกับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านตอนนี้มาถึงการประลองที่ทุกท่านรอคอย การประลองระหว่างราชาปีศาจและราชาคนเถื่อน”เสียงประกาศลากยาวอย่างตื่นเต้นเมื่อเอยถึงผู้ประลอง

   ไม่นานก็มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดเดินออกมาจากทั้งสองฝั่ง 

   ฝั่งหนึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดสูงกว่าสามเมตรทั้งตัวเป็นสีม่วง ตาสีแดง ฟันแหลมคมเรียงกันเหมือนฟันฉลาม ที่มีแขนขาวถึงเข่ากรงเล็บสีดำสนิท มีปีกค้างคาวหนึ่งคู่อยู่ด้านหลัง

  อีกฝั่งเป็นสิ่งมีชีวิตสูงกว่าสามเมตร รูปร่างเหมือนมนุษย์เกือบทุกอย่างต่าง แต่ที่ทำให้ต่างจากเผ่ามนุษย์คือฟันที่แหลมคม ขนาดตัวที่สูงใหญ่กว่ามนุษย์มากและสีผิวที่เป็นสีแดงทั้งตัว

  ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปที่เวทีนั้น ทางด้านไผ่ก็ถูกราฟาเอลถาม “ไผ่นายคิดว่าใครจะชนะ”

   เมื่อไผ่ได้ยินคำถามก็มองสำรวจทั้งคู่เล็กน้อยก่อนจะเอยตอบ “ผมคิดว่าราชาคนเถื่อนน่าจะชนะแต่ก็ไม่ง่ายนัก”

   “ดีเช่นนั้นลงเดิมพันตามที่นายว่าก็แล้วกัน” พูดจบราฟาเอลก็หยิบบัตรธนาคารออกมาแล้วสแกนไปที่ตัวสแกนที่อยู่บนที่พักแขน

   “นายเดิมพันแค่เพราะฉันบอกเนี่ยนะ นายลงเดิมพันไปเท่าไหร่”ไผ่รีบถามทันที

   “ฉันเชื่อในสายตาของนาย ฉันรู้สึกว่านายคือดาวนำโชคที่มาช่วยให้ฉันได้ทุนคืนและยังได้กำไรอีกด้วย ฉันจึงเดิมพันไปหนึ่งพันล้านหินพลังงานหมดตัวเลย”ราฟาเอลตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจทำร้าวกับเป็นเงินเล็กน้อย

   ไผได้ยินเช่นนั้นก็หมดคำพูดไปเลย เขาไม่รู้จะตอบกลับคนแบบนี้ยังไงพึ่งเจอกันไม่นานแต่กลับเอาเงินทั้งหมดเล่นพนันตามที่บอก ไผ่ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่บนโลกด้วย

   “ถ้าเช่นนั้นผมลงเดิมพันด้วยก็แล้วกัน”พูดจบไผ่ก็หยิบบัตรธนาคารออกมาสแกนไปกว่าหนึ่งพันล้านหินพลังงานเพื่อลงเดิมพันเช่น

   “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ให้มันได้แบบนี้สินี่แหละเขาเรียกว่าเพื่อนแท้ แต่ถ้าเราแพ้เราต้องช่วยกันขอทานแล้วเพราะเงินฉันหมดแล้ว”เมื่อได้ยินคำพูดของราฟาเอลไผ่จึงหันไปมองราฟาเอลร้าวกับคนโง่ ‘นี่เขาเข้าใจความหมายของคำว่าขอทานหรือเปล่าเนี่ย’

   “ถ้าแพ้เราก็คงจะต้องช่วยกันทำงานไม่เช่นนั้นเราไม่มีข้าวกินแน่”ไผ่หยอกล้อกลับเช่นกันจากนั้นทั้งสองก็มองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา

   สำหรับไผ่แล้วเงินจำนวนนี้มันเล็กน้อยมากไม่นับว่ามากมายอะไรแต่ถ้ามันเสียขึ้นมาจริง ๆ ไผ่ก็ยังอดรู้สึกเสียดายไม่ได้ จึงได้แต่ภาวนาขอให้สัมผัสของตนไม่ผิดพลาด

   ไม่นานสิ่งมีชีวิตทั้งสองต่างก็ขึ้นไปยืนบนเวที เมื่อขึ้นมาแล้วทั้งสองไม่มีการทักทายกันแต่กลับพุ่งเข้าหากันทันที.