Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เก้าสิบสี่ ก่อนบอกลา 4

อาละดินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้เพราะรู้สึกว่าการโกหกโดยการเอาจินนี่ตัวสีฟ้าที่ลอยไปมาได้นี้มาโกหกเขาก็ออกจะเป็นการลงทุนมากเกินไปหน่อย

“แผนการของข้าคือพวกเราไปผจญภัยด้วยกันก่อนเพื่อสร้างทักษะในฐานะเจ้าชายจอมโจรให้กับเจ้าขึ้นมาก่อนและหลังจากที่เจ้าฝึกทักษะด้วยการผจญภัยผ่านมาตรฐานที่เจ้าพอใจระดับหนึ่งแล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปผจญภัยเพื่อช่วยพ่อของเจ้าที่โดนเทพเจ้าแห่งความยุ่งเหยิงเอริสจับตาดูอยู่อีกทีหนึ่ง”

ผมกล่าวอีกรอบ

อาละดินเอามือกุมหน้าก่อนจะบอกว่า

“เดี๋ยวก่อนนะเจ้าบอกว่าเจ้าจะพาข้าไปผจญภัยเพื่อให้ข้าไปผจญภัยอีกครั้งงั้นหรือ?”

ผมโบกมือแล้วบอกว่า

“เจ้าจะไม่ไปก็ได้ข้าจะส่งเจ้าไปผจญภัยที่มีเทพธิดาคอยตับตาอยู่โดยไม่ได้รับการฝึกอะไรมาก่อนเลยก็ได้”

ผมไม่ใช่คนที่เกลี้ยกล่อมคนเก่งปานนารุโตะหากอาละดินคิดว่าเลเวล ทักษะเขาสูงพอ ผมก็พร้อมที่จะส่งเขาไปลุยกับเทพธิดาเอริสและเหล่าโจร

อาละดินอ้าปากจะเถียงและหุบลงอีกครั้ง

“เดี๋ยวสิ ส่งข้าไปหรือ แล้วพวกเจ้าไม่ไปกับข้าอีกครั้งหนึ่งหรือ?”

อาละดินถามอย่างสงสัยผมกับจินนี่มองหน้ากันและส่ายศีรษะโบกมืออย่างทันที

“ข้าไม่คิดจะไปเสี่ยงกับอะไรที่มีเทพเจ้าเกี่ยวข้องหรอกจินนี่กับข้าพึ่งแก้คำสาปของเทพเจ้ามาได้ครั้งหนึ่งหมาดๆ พวกข้าไม่อยากไปเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าอีกครั้งในเร็วๆนี้”

ใช่ข้าไม่อยากโดนสาปเป็นต้นแอปเปิ้ลตะเกียงนั้นแย่พอแล้ว

อาละดินมองผมสลับกับจินนี่ที่โบกมือไปมา

“เดี๋ยวก่อนนะแล้วเจ้าต้องการให้ข้าไปผจญภัยที่อันตรายเช่นนั้นนี่นะ?”

อาละดินกล่าวอย่างตกใจ

“ดังนั้นข้าถึงอยากให้เจ้าไปฝึกทักษะด้วยการผจญภัยที่เรียกว่าง่ายกว่า”

ผมหยุดเล็กน้อย

“มันก็ไม่ง่ายกว่าเท่าไรเพราะง่ายเกินไปก็ไม่ใช่การฝึกฝนแต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่เจอกับเทพเจ้าทันทีและเจ้าจะได้ฝึกทักษะเจ้าชายจอมโจรและความเคยชินกับเวทย์ต่างๆเอาไว้ด้วย”

ดันเจี้ยนไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าปลอดภัยแต่อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าเทพเจ้าที่เสกให้เราเป็นต้นแอปเปิ้ลได้ทันที