นัทกับมาร์โกเดินออกจากกิลด์
แหวนมิติไม่ได้อยู่กับพวกเขาแล้ว
มันถูกฝากไว้ที่กิลด์เพื่อให้ตรวจสอบและเตรียมการเรื่องการแลกเปลี่ยน
ทั้งสองจึงออกจากกิลด์มาโดยไม่มีของชิ้นนั้นติดตัว
นัทเดินอยู่ข้างมาร์โกอย่างสบาย ๆ
หลังจากผ่านเหตุการณ์ในดันเจียนมานานถึงสิบวัน ในที่สุดวันนี้พวกเขาก็ไม่ต้องรีบไปไหน
ไม่มีภารกิจ
ไม่มีบอส
ไม่มีประตูที่อาจปิดตายใส่พวกเขา
และไม่มีเสียงของไคคอยสั่งให้เตรียมตัวต่อสู้
นัทถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“พี่”
“ว่า?”
“วันนี้เราไปดูสัตว์อย่างเดียวใช่ไหม?”
มาร์โกพยักหน้า
“ก็น่าจะอย่างนั้น”
“แล้วค่อยกลับกิลด์ตอนบ่าย?”
“ใช่”
นัทพยักหน้า
“ดีครับ”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองถนนตรงหน้า
“แต่เราจะไปทางไหนนะ?”
มาร์โกหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
มันเป็นข้อมูลที่เจ้าหน้าที่กิลด์ให้ไว้ก่อนออกมา
“เดินตามถนนเส้นนี้”
“เขาบอกว่าศูนย์การค้าอยู่ในเมืองชั้นใน”
นัทมองกระดาษ
“เมืองชั้นใน?”
“อืม”
นัทเกาหัว
“เราเคยเข้าไปหรือยัง?”
มาร์โกนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ถ้าจำไม่ผิด...ไม่ค่อย”
“ผมก็ว่าอย่างนั้น”
ทั้งสองมองหน้ากัน
ก่อนเดินต่อ
ถนนเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาเดินเข้าใกล้ใจกลางเมือง
ร้านค้าขนาดเล็กที่เคยเห็นตามเส้นทางใกล้กิลด์เริ่มหายไป
แทนที่ด้วยอาคารที่ใหญ่ขึ้น
ผู้คนก็มากขึ้นเช่นกัน
รถลากสินค้าหลายคันเคลื่อนผ่านถนน บางคันบรรทุกลังไม้สูงจนแทบมองไม่เห็นคนขับ
นักผจญภัยหลายกลุ่มเดินสวนกัน
บางคนสวมเกราะเต็มตัว
บางคนแบกอาวุธขนาดใหญ่
และบางคนจูงสัตว์ที่นัทไม่เคยเห็นมาก่อน
นัทมองตามสัตว์ตัวหนึ่งที่เดินผ่านไป
“พี่”
“อะไร?”
“ตัวนั้นมันคืออะไร?”
มาร์โกหันไปมอง
“ไม่รู้”
นัทมองมันจนลับสายตา
“โลกนี้มีสัตว์เยอะจริง ๆ”
“เราแค่ยังไม่เคยเห็น”
มาร์โกตอบ
นัทพยักหน้า
“จริง”
เขาหันกลับมาเดินต่อ
“ปกติเราอยู่แต่แถวกิลด์”
“ทำงานเสร็จก็กลับที่พัก”
“แทบไม่ได้เดินมาทางนี้เลย”
มาร์โกหัวเราะเบา ๆ
“เพราะเราไม่มีเหตุผลต้องมา”
“วันนี้มีแล้ว”
“สัตว์?”
“ครับ”
ยิ่งเดินเข้าไปด้านใน ความวุ่นวายก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เสียงพ่อค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังมาจากหลายทิศทาง
บางร้านนำสินค้ามาวางเต็มหน้าร้าน
บางร้านมีคนต่อแถวยาว
มีนักผจญภัยหลายกลุ่มกำลังพูดคุยเรื่องราคาและอุปกรณ์
นัทมองซ้ายที มองขวาที
“ที่นี่ใหญ่กว่าที่คิด”
มาร์โกพยักหน้า
“เจ้าหน้าที่กิลด์บอกแค่ว่าเป็นศูนย์การค้ากลางเมือง”
“ไม่ได้บอกว่ามันใหญ่ขนาดนี้”
นัทมองอาคารด้านหน้า
“นี่ถ้าให้ผมหาร้านเอง...”
“หลงแน่”
มาร์โกพูดต่อทันที
นัทหันมอง
“พี่พูดเหมือนรู้จักผมดี”
“อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว”
นัทถอนหายใจ
“จริงครับ”
ทั้งสองเดินตามป้ายบอกทางไปเรื่อย ๆ
จนในที่สุดก็เห็นอาคารขนาดใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้า
ผู้คนเดินเข้าออกตลอดเวลา
เหนือประตูมีป้ายขนาดใหญ่เขียนชื่อเอาไว้
ศูนย์การค้ากลางเมือง
นัทเงยหน้ามอง
“ถึงแล้ว”
มาร์โกพยักหน้า
“เข้าไปกัน”
ทันทีที่ก้าวผ่านประตู เสียงของตลาดก็เข้ามาแทนที่เสียงถนนด้านนอก
ด้านในกว้างมาก
ร้านค้าหลายประเภทตั้งเรียงกันเป็นแนวยาว
มีทั้งร้านอาวุธ
ร้านเครื่องป้องกัน
ร้านอาหาร
ร้านวัตถุดิบ
ร้านอุปกรณ์เดินทาง
และร้านค้าขนาดใหญ่ที่รับซื้อสินค้าจากนักผจญภัย
ผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างไม่ขาดสาย
นัทหยุดอยู่ตรงทางเข้า
เขามองไปรอบ ๆ
“พี่”
“ว่า?”
“ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมกิลด์ถึงบอกให้มาที่นี่”
มาร์โกพยักหน้า
“ที่นี่มีของหลายอย่างมากกว่าในกิลด์”
“กิลด์คงไม่ได้มีสัตว์ให้เลือกทุกชนิดหรอก”
“ใช่”
นัทมองป้ายต่าง ๆ
“แล้วเราต้องไปตรงไหน?”
มาร์โกกำลังจะตอบ
แต่ทั้งสองกลับไม่ทันสังเกตว่ามีชายคนหนึ่งกำลังเดินถือของผ่านมาด้านหลัง
นัทขยับหลบ
ชายคนนั้นเองก็หยุด
“พวกเจ้า...กำลังหาร้านอะไรอยู่หรือ?”
นัทหันไป
“ครับ?”
ชายคนนั้นมองทั้งสอง
“เห็นยืนดูป้ายอยู่นานแล้ว”
นัทเกาหัว
“พวกเรากำลังหาร้านขายสัตว์สำหรับเดินทางครับ”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“สัตว์สำหรับเดินทาง?”
“ครับ”
เขาชี้ไปทางด้านใน
“ถ้าอย่างนั้นอย่าเดินไปทางร้านค้าด้านหน้า”
นัทมองตามมือ
“ต้องไปทางไหนครับ?”
“เดินเข้าไปด้านในอีกหน่อย”
“จะมีตลาดสัตว์อยู่ทางฝั่งตะวันออก”
ชายคนนั้นหยุดคิด
“ถ้าเดินจากตรงนี้...”
เขาชี้ไปยังทางเดินด้านขวา
“ตรงไป แล้วเลี้ยวซ้ายตรงอาคารขายอุปกรณ์เดินทาง”
“จากนั้นถามคนแถวนั้นอีกที”
นัทพยักหน้า
“ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็นไร”
ชายคนนั้นยิ้ม ก่อนจะเดินจากไป
นัทมองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาหามาร์โก
“พี่”
“ว่า?”
“เขาพูดจริงหรือแกล้ง?”
มาร์โกมองทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คน
“น่าจะจริง”
นัทถอนหายใจ
“งั้นอย่าแยกกันแล้วกัน”
“อืม”
ทั้งสองเดินเข้าไปตามทางที่ชายคนนั้นบอก
ระหว่างทาง นัทมองร้านค้าสองข้างทางไปเรื่อย ๆ
เขาเห็นอาวุธมากมายที่ไม่เคยเห็นในร้านแถวกิลด์
เห็นเครื่องป้องกันหลายชนิด
เห็นวัตถุดิบที่เขาไม่รู้จัก
เขาหยุดมองก้อนแร่ก้อนหนึ่งอยู่หน้าร้าน
นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนลองใช้สกิลที่ตัวเองคุ้นเคย
[ตรวจสอบ]
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นัทขมวดคิ้ว
เขาลองอีกครั้ง
[ตรวจสอบ]
เช่นเดิม
ไม่มีข้อมูลปรากฏขึ้น
นัทมองก้อนแร่นั้น
“ใช้ไม่ได้อีกแล้ว”
มาร์โกหันมามอง
“ตรวจสอบไม่ได้?”
“ครับ”
นัทพยักหน้า
“อาวุธใช้ได้”
“แต่แร่พวกนี้ไม่ได้”
มาร์โกมองก้อนแร่
“ก็ไม่เป็นไร”
“ถ้าอยากรู้ค่อยถามคนขาย”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
เขาไม่ได้ติดใจมากนัก
ก่อนเดินต่อ เพราะวันนี้สิ่งที่พวกเขาต้องการหาไม่ใช่แร่
แต่เป็น สัตว์สำหรับเดินทาง
ไม่นานนัก
เสียงร้องของสัตว์ก็ดังแว่วมาจากด้านหน้า
นัทหยุดเดิน
“ได้ยินไหม?”
มาร์โกพยักหน้า
“ได้ยิน”
ทั้งสองมองหน้ากัน
ก่อนเดินต่อ
เสียงร้องเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้คนที่เดินผ่านบริเวณนี้บางส่วนเริ่มจูงสัตว์ออกมาจากร้าน
มีทั้งสัตว์รูปร่างคล้ายม้า
สัตว์ที่ใช้บรรทุกของ
และสัตว์รูปร่างประหลาดที่นัทไม่เคยเห็นมาก่อน
นัทมองด้วยความสนใจ
แต่ยังไม่ได้เลือกตัวไหน
ทั้งสองยังเดินต่อไปตามทาง
จนเห็นป้ายขนาดใหญ่ด้านหน้า
ตลาดสัตว์และพาหนะ
นัทหยุด
“ถึงแล้ว”
มาร์โกพยักหน้า
“เข้าไปดูกัน”
ทั้งสองเดินเข้าไปพร้อมกัน
เสียงร้องของสัตว์ดังขึ้นรอบตัวทันที
บริเวณตลาดสัตว์กว้างกว่าที่ทั้งสองคาดเอาไว้
มีคอกเรียงกันเป็นแถวยาว
บางคอกมีม้าธรรมดา
บางคอกมีสัตว์รูปร่างคล้ายวัว แต่ตัวใหญ่กว่า
บางคอกมีสัตว์สี่ขาที่มีขนหนาและเขาสั้น ๆ
บางตัวกำลังนอน
บางตัวกำลังกินอาหาร
และบางตัวกำลังเดินไปมาอย่างกระตือรือร้น
นัทมองไปรอบ ๆ
“พี่”
“ว่า?”
“ตัวนี้ล่ะ?”
มาร์โกมองตาม
“ลองตรวจสอบสิ”
นัทพยักหน้า
เขามองสัตว์ตัวหนึ่งที่กำลังกินหญ้า
[ตรวจสอบ]
ข้อมูลปรากฏขึ้นตรงหน้า
ชื่อ: ม้าทุ่ง
ประเภท: สัตว์พาหนะ
สภาพ: แข็งแรง
นิสัย: เชื่อง
ความเร็ว: ปานกลาง
ความอดทน: ปานกลาง
นัทอ่านข้อมูลอยู่ครู่หนึ่ง
“ม้าธรรมดา”
มาร์โกหันมามอง
“รู้ได้เลย?”
“จากสกิลครับ”
“งั้นก็ง่ายดี”
นัทหัวเราะ
“ง่ายตอนเลือกสัตว์ครับ”
“แต่ตอนจ่ายเงินไม่ง่ายแน่”
นัทเงียบไปทันที
“จริง”
ทั้งสองเดินต่อ
พวกเขาลองดูสัตว์อีกหลายตัว
บางตัวมีความเร็วสูง
แต่ความอดทนต่ำ
บางตัวเดินทางไกลได้ดี
แต่มีนิสัยดุ
บางตัวเชื่องมาก
แต่รับน้ำหนักได้ไม่มาก
นัทใช้สกิลตรวจสอบทีละตัว
ข้อมูลของสัตว์แต่ละตัวปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
เขาจึงเริ่มเข้าใจว่า การเลือกสัตว์ไม่ได้ดูแค่รูปร่างภายนอก
“พี่”
“หืม?”
“ผมว่ามันเหมือนเลือกคนเลย”
มาร์โกหันมามอง
“ยังไง?”
“แต่ละตัวมีข้อดีข้อเสียไม่เหมือนกัน”
“ตัวที่ดูแข็งแรงที่สุดก็ไม่ได้ดีที่สุด”
มาร์โกพยักหน้า
“จริง”
นัทมองสัตว์ในคอกอีกครั้ง
“เราไม่ได้ต้องการตัวที่เก่งที่สุด”
“เราแค่ต้องการตัวที่อยู่กับเราได้”
มาร์โกนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนตอบ
“ใช่”
ทั้งสองเดินผ่านคอกสัตว์ไปอีกหลายคอก
จนมาถึงร้านหนึ่งที่อยู่ค่อนข้างลึกเข้าไปด้านใน
ป้ายหน้าร้านไม่ได้เขียนอะไรหวือหวา
มีเพียงคำว่า
สัตว์เดินทาง
พ่อค้าชายวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่หน้าร้าน
เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นสองพี่น้องเดินเข้ามา
“กำลังหาสัตว์หรือ?”
มาร์โกพยักหน้า
“ครับ”
พ่อค้ามองทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“นักผจญภัย?”
“ครับ”
“เพิ่งออกจากดันเจียนมาหรือ?”
นัทกับมาร์โกชะงักเล็กน้อย
นัทมองตัวเอง
เสื้อผ้าของเขายังมีร่องรอยจากการเดินทางอยู่บ้าง แม้จะเปลี่ยนชุดแล้ว แต่สภาพของอาวุธและอุปกรณ์ก็ยังบอกได้ไม่ยาก
“ดูออกเหรอครับ?”
พ่อค้าหัวเราะ
“คนที่เดินทางบ่อยดูออก”
เขามองมาร์โก
“พวกเจ้าต้องการสัตว์แบบไหน?”
มาร์โกกำลังจะตอบ
แต่นัทพูดขึ้นก่อน
“ขี่ได้”
“เดินทางไกลได้”
“เลี้ยงไม่ยาก”
พ่อค้าพยักหน้า
นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วก็...”
มาร์โกหันมามอง
“อะไร?”
นัทตอบอย่างจริงจัง
“อย่ากินเยอะ”
พ่อค้าหัวเราะออกมา
“ข้าชอบข้อสุดท้ายของเจ้า”
มาร์โกเอามือกุมหน้าผาก
“อย่าไปสนใจเขา”
“ไม่เป็นไร”
พ่อค้ายิ้ม
“สัตว์ที่กินน้อยและเดินทางไกลได้ มีอยู่”
เขาลุกขึ้น
“แต่ถ้าพวกเจ้าต้องการสัตว์ที่อยู่กับพวกเจ้าไปนาน ๆ”
พ่อค้าหันกลับไปมองด้านในร้าน
“อย่าดูแค่ราคาหรือความสามารถ”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
พ่อค้าเดินนำไป
“ตามข้ามา”
เขาพาทั้งสองเดินเข้าไปยังพื้นที่ด้านหลังร้าน
บริเวณนี้เงียบกว่าด้านหน้า
คอกมีจำนวนน้อยกว่า
แต่แต่ละคอกมีสัตว์เพียงหนึ่งหรือสองตัว
นัทมองไปรอบ ๆ
“ต่างจากด้านหน้าเลย”
พ่อค้าพยักหน้า
“ด้านหน้าเป็นสัตว์ที่คนทั่วไปซื้อขายกัน”
“ด้านนี้เป็นสัตว์ที่คนเลือกด้วยตัวเอง”
นัทมองสัตว์แต่ละตัว
ก่อนจะหยุดหน้าคอกหนึ่ง
ภายในมีสัตว์ตัวหนึ่งยืนอยู่
ขนาดของมันในตอนนี้ใกล้เคียงกับม้าทั่วไป
รูปร่างแข็งแรงพอดี
ไม่ได้ดูใหญ่โตจนเกินไป
มันกำลังยืนมองนัทอยู่เงียบ ๆ
นัทมองมัน
มันก็มองกลับ
มาร์โกสังเกตเห็นเช่นกัน
“ตัวนี้?”
พ่อค้าพยักหน้า
“ใช่”
นัทเดินเข้าไปใกล้
สัตว์ตัวนั้นไม่ได้ถอยหนี
กลับเดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ
นัทเอื้อมมือออกไป
มันยื่นหัวเข้ามาใกล้มือของเขา
นัทชะงัก
“เชื่องดี”
พ่อค้าตอบ
“นิสัยดี”
นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนใช้สกิล
[ตรวจสอบ]
ข้อมูลปรากฏขึ้นตรงหน้า
แต่ครั้งนี้...
ข้อมูลกลับไม่เหมือนสัตว์ตัวก่อน
[ตรวจสอบ]
ชื่อ: ไม่ทราบ
ประเภท: สัตว์พาหนะ
สภาพ: แข็งแรง
นิสัย: เชื่อง
ความหายาก: ค่อนข้างหายาก
ความสามารถ: ไม่ทราบ
ข้อมูลเพิ่มเติม: ไม่เพียงพอ
นัทนิ่งไป
มาร์โกสังเกตสีหน้าของเขา
“เป็นอะไร?”
นัทไม่ได้ตอบทันที
เขาอ่านข้อมูลซ้ำอีกครั้ง
ก่อนหันไปหามาร์โก
“พี่”
“หืม?”
“ตัวนี้แปลก”
พ่อค้าได้ยินก็หันกลับมา
“แปลกยังไง?”
นัทมองสัตว์ตรงหน้าอีกครั้ง
“สกิลตรวจสอบของผม...”
เขาหยุดเล็กน้อย
“บอกข้อมูลมันไม่หมด”
พ่อค้าชะงัก
ก่อนจะมองสัตว์ในคอก
“อย่างนั้นหรือ?”
นัทพยักหน้า
“บอกแค่ว่ามันเป็นสัตว์พาหนะ”
“แข็งแรง”
“เชื่อง”
“แล้วก็...ค่อนข้างหายาก”
พ่อค้าหรี่ตาลงเล็กน้อย
“เจ้ามีสกิลตรวจสอบด้วยสินะ”
“ครับ”
พ่อค้ามองสัตว์ตัวนั้นอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็น่าจะเข้าใจแล้ว”
นัทถาม
“เข้าใจอะไรครับ?”
พ่อค้ายิ้มบาง ๆ
“ว่ามันไม่ใช่สัตว์ธรรมดา”
นัทกับมาร์โกมองสัตว์ตัวนั้นพร้อมกัน
มันยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ
ก่อนจะยื่นหัวออกมาหานัทอีกครั้ง
นัทวางมือลงบนหัวของมันเบา ๆ
สัตว์ตัวนั้นไม่ได้ขัดขืน
มันเพียงหลับตาลงช้า ๆ
นัทมองมัน
ก่อนพูดออกมาเบา ๆ
“พี่...”
“ว่า?”
“ผมว่าเราเจอแล้วมั้ง”
มาร์โกมองนัท
ก่อนมองสัตว์ตรงหน้าอีกครั้ง
เขายังไม่ได้ตอบ
เพราะทั้งสองคนยังไม่รู้เลยว่า...
สัตว์ตัวนี้จะกลายเป็นเพียง พาหนะสำหรับเดินทาง
หรือจะกลายเป็น เพื่อนร่วมทางอีกหนึ่งชีวิต ของพวกเขาในอนาคต.
4.85M
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
