ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 34: ลำดับชั้นที่ถูกเขียนใหม่

ความเงียบ...

ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมยอดเขาหลินฟานอีกครั้ง

ฉินเจี๋ย, โม่เหยียน, และหลี่ซวงซวง ยืนนิ่งอยู่กลางอากาศราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาของพวกเขาทั้งสามจับจ้องไปยังภาพที่ไม่น่าเชื่อตรงหน้า... จ้าวอู๋จี้ ศิษย์แก่นอันดับสองผู้หยิ่งผยอง นอนหมดสติจมอยู่ในซากปรักหักพังของประตูตำหนัก กระบี่คู่ใจของเขาแตกสลายเป็นเศษเหล็ก... และผู้ที่ทำทั้งหมดนี้ คือเด็กใหม่ที่เพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งและมีระดับพลังต่ำกว่าเขาถึงสี่ขั้น!

หลินฟานปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากมือเบาๆ เขาไม่ได้มองไปที่จ้าวอู๋จี้ที่พ่ายแพ้แม้แต่น้อย แต่กลับหันไปมองรูโหว่ขนาดใหญ่บนตำหนักที่เพิ่งได้รับมาของตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

"น่ารำคาญชะมัด... ยังไม่ทันได้เข้าอยู่ก็พังเสียแล้ว"

คำพึมพำเบาๆ ของเขา กลับดังชัดเจนในโสตประสาทของศิษย์แก่นทั้งสามที่มาใหม่ มันแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับชัยชนะที่เพิ่งได้รับเลยแม้แต่น้อย!

จากนั้น หลินฟานก็หันมามองแขกทั้งสามที่ยืนนิ่งอยู่กลางอากาศ ดวงตาของเขาสงบนิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนอื่นรู้สึกกดดัน

"ศิษย์พี่ทั้งสาม... ก็จะมา 'ทักทาย' ข้าด้วยหรือไม่?"

น้ำเสียงของเขาเรียบง่ายและสุภาพ แต่คำถามนั้นกลับแฝงไปด้วยความหมายที่ท้าทายอย่างไม่ต้องสงสัย

ปฏิกิริยาของทั้งสามแตกต่างกันออกไปอย่างสิ้นเชิง

หลี่ซวงซวง ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่พอใจหลินฟานมากที่สุด บัดนี้ใบหน้าของนางซีดเผือด นางรีบหลบสายตาของหลินฟานและถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความอิจฉาและความดูแคลนได้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์

โม่เหยียน ผู้มีใบหน้าเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้ในดวงตาของเขากลับปรากฏร่องรอยของความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง เขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัว แต่กลับพยักหน้าให้หลินฟานเล็กน้อยอย่างเคร่งขรึม มันเป็นการแสดงการยอมรับ... ยอมรับว่าหลินฟานไม่ใช่เด็กใหม่ที่ต้องคอยชี้แนะ แต่เป็นผู้แข็งแกร่งที่ทัดเทียมกัน

ส่วนฉินเจี๋ย ศิษย์แก่นอันดับหนึ่ง... เขากลับไม่แสดงความตกใจหรือหวาดกลัวออกมา ตรงกันข้าม ในดวงตาที่ลึกล้ำของเขากลับทอประกายแห่งความสนใจและ "จิตต่อสู้" ที่รุนแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง! เขามองเห็นคู่ต่อสู้ที่แท้จริง!

"เป็นการ 'ทักทาย' ที่น่าประทับใจยิ่ง, ศิษย์น้องหลินฟาน" ฉินเจี๋ยกล่าวพลางยิ้มออกมาบางๆ เป็นครั้งแรก

เขาทำในสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้นำ เขาร่อนลงมายืนบนพื้นแล้วกล่าวต่อ "จ้าวอู๋จี้บุ่มบ่ามเกินไป เรื่องนี้ถือเป็นบทเรียนสำหรับเขา"

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับหลินฟาน "เจ้าเพิ่งจะมาถึง คงจะต้องการเวลาพักผ่อนและจัดการกับที่พำนักของเจ้า พวกเราไม่รบกวนแล้ว"

พูดจบ เขาก็พยักหน้าให้โม่เหยียนและหลี่ซวงซวงเป็นสัญญาณให้ไปจัดการกับร่างของจ้าวอู๋จี้
โม่เหยียนและหลี่ซวงซวงที่ยังคงอึ้งอยู่รีบลงไปพยุงร่างที่หมดสติของจ้าวอู๋จี้ขึ้นมา ก่อนที่ทั้งสามจะทะยานร่างจากไปอย่างรวดเร็ว

ความเข้าใจอย่างเงียบๆ ได้ถูกก่อตั้งขึ้นในวันนี้ ลำดับชั้นของศิษย์แก่นที่เคยคงที่มานานหลายปี ได้ถูกเขียนขึ้นมาใหม่แล้ว หลินฟานได้ใช้พลังของเขาประกาศให้ทุกคนรู้ว่า เขาไม่ใช่ศิษย์แก่นอันดับห้า... แต่เป็นตัวตนที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ และไม่มีใครกล้าที่จะดูแคลนอีกต่อไป

เมื่อทุกคนจากไปแล้ว หลินฟานก็ถูกทิ้งไว้ตามลำพังอีกครั้ง เขามองไปยังรูโหว่บนตำหนักของตัวเองแล้วส่ายหัวเบาๆ

"ดูเหมือนว่า... ชีวิตในฐานะศิษย์แก่นคงจะไม่สงบสุขอย่างที่คิด"

เขารู้ดีว่าชัยชนะในครั้งนี้เป็นเพียงการป้องปรามเบื้องต้นเท่านั้น มันช่วยให้เขาตั้งหลักได้อย่างมั่นคง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็จะดึงดูดความสนใจและปัญหาที่ใหญ่กว่าเข้ามาหาตัวในอนาคต

เขาเดินเข้าไปในตำหนักที่เสียหายของเขา จิตใจเริ่มวางแผนการในขั้นต่อไป

"ก่อนอื่น... ต้องซ่อมตำหนักนี่ก่อน"

"จากนั้นก็ต้องเริ่มศึกษาเคล็ดวิชาของขอบเขตก่อตั้งรากฐานอย่างจริงจัง"

"และที่สำคัญที่สุด... ต้องรีบพัฒนาความแข็งแกร่งให้มากขึ้นไปอีก"

สายตาของเขาเหลือบมองไปยังแหวนมิติของตัวเอง ที่ซึ่ง "ผลแก่นวิญญาณ" ผลสุดท้ายยังคงนอนนิ่งอยู่เงียบๆ

"เมื่อไหร่กัน... ที่ข้าควรจะใช้มัน"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ การต่อสู้ในวันนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น เส้นทางข้างหน้ายังคงยาวไกล และเขา... ก็พร้อมแล้วสำหรับทุกความท้าทายที่จะเข้ามา!