ตอนที่ 5 แรกพบ
ฟางเหมยรู้สึกตื่นตาตื่นใจอย่างมากที่ได้มาที่เเห่งนี้ พ่อค้าเเม่ค้าก็ต่างส่งเสียงเรียกลูกค้ากันอย่างอื้ออึง มันทำให้นางรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาเลย
ฟางเหมยเดินดูของไปเรื่อยๆ เพราะยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะซื้ออะไร จนเดินมาถึงยังร้านหาบเร่ก็ต้องสะดุดตากับพ่อค้าคนหนึ่ง
เขาเป็บุรุษรูปร่างสมส่วนใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูสะอาดสะอ้าน ผิวขาวผ่องกว่าชายหนุ่มทั่วไปที่ได้พบเห็น ตอนนี้เหมือนนางกำลังจ้องมองลวนลามชายหนุ่มผู้นั้นทางสายตาอยู่ นางได้ใช้สายตาไล่มองพ่อค้าหาบเล่ผู้นั้นตั้งเเต่หัวจรดเท้า
"นี่แหละ ผู้ชายที่ข้าปราถนา เพียงเเค่มองยังน่าหลงใหลได้ขนาดนี้ เเต่ข้าก็ไม่มีสิทธิ์เลือก" ฟางเหมยพึมพำกับตัวเองพร้อมถอนหายใจออกมา งั้นจึงขอมองให้กระชุ่มกระชวยหัวใจก็เป็พอ
"สวัสดีเเม่นาง เข้ามาเลือกชมก่อน ร้านข้ามีของมากมาย หรือเ้า้าสิ่งใดเป็พิเศษถามข้ามาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ" เหลาถัวเห็นฟางเหมยยืนจ้องมาที่เขาอยู่นาน จึงกล่าวยิ้มเเละทักทายเชิญชวนให้เข้ามาดูสินค้า
"ข้าอยากได้เ้า เอ่ย.....ข้าอยากได้เกลือกับพริก เ้าพอจะมีหรือเปล่า" เสียที่เเหบพร่าของชายหนุ่มทำให้นางเผลอหลุดปากออกไปพร้อมทั้งยังส่งสายตาหวานให้กับเหลาถัวอีกด้วย
"มีสิ...เ้านี่ช่างอารมณ์ขันเสียจริง พูดแบบนี้เล่นซะตัวข้าไปไม่เป็เลย"
"เ้ามีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรหรือ" ฟางเหมยยิ้มเเละถามเหลาถัวออกไป
"ข้ามีนามว่าเหลาถัว เเล้วเเม่นางล่ะ"
"ข้าฟางเหมย ยินดีที่ได้รู้จัก งั้นข้าเอาอย่างล่ะตะกร้า"
"ได้เลยเเม่นาง"
"ข้ารู้สึกถูกชะตากับเ้าเสียจริง งั้นข้าจะเเถมไปให้เ้าเยอะๆ เลย"
"คนอะไรรูปงามเเถมยังมีน้ำใจอีก" ฟางเหมยยื่นเงินให้เเก่เหลาถัวก่อนจะรับของมา
"เเม่นางมาพูดกับข้าแบบนี้ ระวังข้าจะตกหลุมรักเ้าเสียหรอก"
"คงเห็นทีจะไม่ได้ เเม่นางคนนี้เป็ของข้าเเล้ว" ซีห่าวว่าที่สามีในอนาคตของฟางเหมยยืนมองทั้งสองคนส่งสายตาให้กันไปมาอยู่นาน เขาจึงได้รีบเดินเข้าไปขัดขวางพร้อมกับคว้าข้อมือหญิงสาวออกมาจากร้านหาบเล่ทันที
"อะไรกัน ข้าไปเป็ของเ้าตั้งเเต่เมื่อใด อย่ามาพูดเเบบนี้ข้าไม่ชอบ" ฟางเหมยพูดสวนออกไปทันทีด้วยความไม่พอใจเมื่อซีห่าวพูดขึ้นมาเเละคว้าข้อมือนางออกมา
"แล้วคิดว่าข้าชอบหรือไรกับการที่เ้าไปส่งสายตาหวานหยดย้อยกับชายหนุ่มผู้อื่น"
"ข้าจะส่งสายตาให้ใครมันก็เป็สิทธิ์ของข้า แล้วเ้ามายุ่งอะไรด้วย" ฟางเหมยสะบัดข้อมือออกด้วยความไม่พอใจ
"นี่ความจำเ้าเลอะเลือนไปได้เพียงนี้เลยหรือ ถึงลืมว่าข้ากำลังจะเป็อะไรกับเ้า"
"เ้านี่พูดแปลกเสียจริง มีอะไรก็พูดมาเลยไม่ต้องอ้อมค้อม"
"เ้าต่างหากที่แปลกฟางเหมย"
"แปลกยังไง เเล้วเ้าเป็ใครกัน ถึงได้มาทำเสียมารยาทเช่นนี้กับข้า"
"ข้าซีห่าว ว่าที่สามีในอนาคตของเ้าไง ทีนี้เ้าจำได้หรือยัง"
"ห่าาาาา เ้าคือซีห่าวหรอกหรือ" ฟางเหมยใอ้าปากค้าง ชายหนุ่มผู้นี้เองหรือที่จะต้องแต่งงานด้วย เเค่เจอครั้งแรกก็ไม่ถูกชะตาเอาเสียเเล้ว
"ทำไมต้องใขนาดนั้นด้วย ข้านี่แหละซีห่าวเสียงจริงตัวจริง นี่เ้าไม่อยากจะเเต่งงานกับข้าเพียงนี้เลยหรือ ถึงได้พยายามทำเป็ลืมข้าไป"
"ก็ข้าไม่ได้รักเ้านี่ซีห่าว เราทั้งสองก็ต่างถูกบังคับให้แต่งงานกันด้วยความไม่เต็มใจ"
"แต่ถึงยังงั้นเเล้วเราทั้งสองก็ไม่สามารถจะปฎิเสธอะไรได้ ข้ามิอาจขัดคำสั่งผู้เป็เเม่ได้"
"ข้า...." ฟางเหมยกำลังจะเอ่ยปากพูดก็โดนชายหนุ่มสวนกลับมาทันควัน
"ตั้งเเต่ข้ารู้ว่าจะต้องแต่งงานกับเ้า สายตาข้าก็มิเคยเเลมองผู้ใดอีกเลย เพราะข้าให้เกียรติเ้ามาตลอด แต่กลับดูสิ่งที่เ้าได้ทำลงไปสิ"
"ขอโทษ....ข้าผิดไปแล้ว ข้าให้คำสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก" ฟางเหมยมองตาซีห่าว สายตาเขาช่างดูผิดหวังกับนางเป็อย่างมาก นางจึงรู้สึกผิดที่ชายหนุ่มเเสนดีขนาดนี้
"เ้าไม่ต้องให้คำสัญญาเเก่ข้าหรอกฟางเหมย ในเมื่อข้าไม่เคยอยู่ในสายตาของเ้าเลย"
"นี่เ้าน้อยใจข้าหรือซีห่าว จะให้ข้าทำเยี่ยงไรเ้าถึงจะรู้สึกดี"
"ข้าไม่ขออะไรเ้ามากมายหรอก ถ้าเกิดเราได้เเต่งงานกันไปเเล้ว ข้าขอเพียงให้เ้าปฎิบัติตัวเป็ภรรยาที่ดีเเก่ข้าก็พอ" เมื่อซีห่าวพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไปทันที
"เดี๋ยวก่อนสิ ยังคุยกันไม่รู้เื่เลย" ฟางเหมยพูดตามหลังซีห่าวไป ซึ่งเขาเร่งฝีท้าวก้าวออกไปอย่างเร็ว ตอนแรกนางคิดว่าจะตามไป แต่มาคิดอีกทีไม่ตามดีกว่า เพราะนางก็ทำผิดจริงๆ ไม่แปลกใจที่ซีห่าวจะโกรธ
เมื่อซีห่าวไปแล้วนางจึงรู้สึกไม่มีอารมณ์จะเดินดูของต่อ จึงได้เข้าไปยังโรงนํ้าชาเพื่อนั่งฆ่าเวลาระหว่างรอผู้เป็พี่กลับมา
"ข้าช่างคิดถึงบ้านที่จากมาเหลือเกิน ท่านยายได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่ ข้าได้ทำเื่ที่น่าอับอายเหลือเกิน ทั้งๆข้ามีคู่หมายอยู่เเล้วเเต่กลับยังไปให้ท่าชายหนุ่มผู้อื่นอีก ต่อจากนี้ซีห่าวจะมองตัวข้าเป็ผู้หญิงอย่างไร ข้าขอถอนคำปราถนาทุกอย่างได้หรือไม่ ข้าอยากกลับไปอยู่บ้านใช้ชีวิตเรียบง่ายปลูกผักไปวันๆ" ฟางเหมยพูดพึมพำออกมาพร้อมกับนึกถึงหญิงชราผู้นั้น
"เ้าไม่สามารถกลับไปอยู่ในที่ที่เ้ามาได้อีกแล้วฟางเหมย" หญิงชราได้ส่งเสียงพูดคุยกับฟางเหมย
"ทำไมหรือท่านยาย"
"เพราะเ้าได้หมดสิ้นลมหายใจไปแล้ว ิญญาถึงได้มาอยู่ในร่างใหม่ ณ ที่เเห่งนี้ไงเล่า"
"นั้นสิลืมคิดตรงนี้ไปเลย ข้าไม่น่าด่วนตัดสินใจและปากไวขอความปรารถนาไปเลย"
"โปรดจงอย่าคิดมากไป หนทางยังอีกยาวไกล เ้าต้องพิสูจน์ตัวเองให้ซีห่าวผู้นั้นได้เห็นดังที่เ้าให้คำสัญญาเอาไว้"
"ทำไมท่านยายถึงได้ส่งให้ข้ามายังที่นี่หรือ"
"ข้าไม่ได้เป็คนส่งเ้ามายังที่นี่ โชคชะตาต่างหากที่นำพาเ้ามา ข้าเเค่มีหน้าที่อธิฐานให้ความปรารถนาของเ้าเป็จริงเท่านั้น เเละต่อจากนี้เ้าก็จะเป็คนลิขิตทางเดินด้วยตัวเอง"
ฟางเหมยนั่งพูดพึมพำอยู่คนเดียวจนคนรอบข้างเริ่มมอง นางจึงรีบลุกเดินออกไปจากโรงนํ้าชาเพราะนี่ก็ยามเย็นเเล้ว จางเหว่ยอาจจะมารอนางที่หน้าโรงเตี๊ยมเเล้วก็เป็ได้
^____________________^
ถ้าอ่านกันเเล้วเค้าขอให้ช่วยติชมมาหน่อยน้าาา เพราะมือใหม่จริงๆ อาจมีจุดบกพร่องอะไรจะได้เเก้ไขต่อไป
มือใหม่นะคะ ภาษาอาจจะดูไม่ค่อยลื่นหูลื่นตาสักเท่าไหร่ เพราะลองเเต่งเเนวจีนโบราณเื่เเรก ยังไงช่วยติชมกันมาหน่อยน้าาาา
572
