น้ำตาก่อนความสุข

ณ โรงเรียนเอกชนเเห่งหนึ่ง

อายุ 6-8 ปี

        "ใหม่ ถ้าไม่อยากเรียนก็ออกไป หัวขี้เลื่อย โง่ " คำด่าของครู เป็๲อะไรที่ฉันชิน เพราะการโดนด่าไม่ใช่วันนี้วันเเรก เเต่เป็๲อะไรที่ฉันโดนมาตลอดชีวิตที่ฉันยังอยู่บนโลกใบนี้ 

        "จนเเล้วยังจะมาเรียนเอกชนอีก" "ไอดำ ไอช็อกโกเเลต" คำพูดของเพื่อน ทั้งหมดที่ผ่านมาชีวิตของฉันมีเเต่คำด่ามากกว่าคำชม เเต่ทุกอย่างมันถูกลืมหายไปเมื่อฉันนอนหลับเเล้วตื่นขึ้นมา ฉันใหม่สมชื่อ ใหม่ทุกวันเหมือนทุกวัน ความทรงจำฉันจะเริ่มใหม่เป็๞ศูนย์ เเละเริ่มต้นวันใหม่ได้อย่างสดใส เ๹ื่๪๫เรียนก็ด้วย ฉันเป็๞เด็กท้ายห้องตั้งเเต่เริ่มต้นยันฉันย้ายไปโรงเรียนเอกชนอีกที่ ในอายุ 9 ขวบ

อายุ 9 ขวบ ของใหม่

        "นักเรียนทุกคน วันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาเเนะนำ " ครูที่ดูใจดีเเนะนำฉันที่หน้าชั้นเรียนก่อนที่จะให้ฉันไปนั่งที่ว่าง ครูคนนี้เป็๞เพื่อนของลุง อ้อ...ฉันลืมบอกไป ฉันย้ายมาอยู่กับครอบครัวป้า พร้อมกับย้ายโรงเรียนใหม่ ฉันเริ่มต้นได้ไม่สวยนักกับโรงเรียนใหม่เพราะฉันโง่มากจริงๆ โรงเรียนเอกชนเเห่งนี้เป็๞โรงเรียนที่เข้มงวดเ๹ื่๪๫การเรียนมากกว่าโรงเรียนที่ฉันย้ายมาซึ่ง โรงเรียนเก่าเด็กที่เรียนดีจะเป็๞ที่รักเเละที่เอ็นดูของคุณครู เเต่เด็กนักเรียนที่ไม่ค่อยฉลาดจะถูกจัดไว้หลังห้องเรียน การบ้านที่ขึ้นกระดาน  ถึงจะจดโจทย์กลับบ้านไปไม่ครบก็ยังคงได้รายเซ็นครูกลับบ้านเพื่อไปทำ เเน่นอนว่าฉันจะโทษครูไม่ได้เเต่ฉันไม่เคยได้รับความสนใจจากครู เเม้จะไม่เข้าใจในบทเรียนหรือจะเป็๞การโดนเพื่อนตบหน้า จิกหัวเพราะเข้าใจว่าฉันขโมยกล่องข้าวของเขาไปทั้งที่เเค่กล่องข้าวมันมีหน้าตาเหมือนกันเฉยๆ ถึงกระนั้นครูยังปลอบคนที่เข้าใจผิดเเละทำร้ายฉันเเทนที่จะช่วยฉัน ฉันกลับต้องไปเก็บหมูทอดที่ยายเตรียมเป็๞อาหารเที่ยงให้ซึ่งมันลงไปนอนเเผ่อยู่บนพื้นพร้อมความน้อยใจ เเละในเที่ยงวันนั้นฉันได้กินข้าวกับซอสที่ยายใส่ถุงมาให้ เพราะยายเเยกถุงมาอย่างดีเลยทำให้ตกพื้นก็ยังกินได้ ฉันจึงไม่ชอบอาชีพครู เเต่ในโรงเรียนใหม่เเห่งนี้เพราะฉันไม่มีพื้นฐานอะไรเลย ฉันเลยได้สิทธิพิเศษที่ได้ย้ายไปนั่งข้างโต๊ะครูโดยเฉพาะ ถึงมันจะน่าอายไปหน่อยก็ตาม ครูคนนี้เป็๞คนเเรกที่เปลี่ยนความคิดเเละมุมมองฉันที่เคยมองว่าครูคือปีศาจที่กระหายเงินเเละหน้าตาของสังคม ทำงานเเค่กับคนที่จะสำเร็จเเต่กับเด็กที่๻้๪๫๷า๹ช่วยเหลือจริงๆไม่เคยหันมอง เเต่ครูคนนี้ไม่ใช่ ครูคนนี้ชื่อบี เป็๞ครูที่ฉันรักมาก เเต่เมื่อฉันย้ายขึ้น ป.4 ก็ได้ย้ายไปเรียนห้องเด็กเก่ง อาจจะเพราะครูบีจ้ำจี้ฉันมากจนผลการเรียนฉันดีขึ้นรวดเร็วเเละอัศจรรย์จนลุงฉันยังเเปลกใจเลย เเต่ชั้นป.4 คือจุดที่จุดไฟฉันอย่างรุนเเรงเพราะครูที่ฉันเจอทำให้ฉันจำได้ไม่มีวันลืม เป็๞จุดเปลี่ยนเเรกที่ทำให้ฉันดีดตัวขึ้น ขอย้ำนะว่าเป็๞จุดเปลี่ยนเเรกเท่านั้น ในชีวิตคนเราอาจจะมีจุดเปลี่ยนที่เเตกต่างกันไปไม่ว่าจะดีขึ้นหรือเเย่ลง หรือเปลี่ยนกี่ครั้ง เเต่ชีวิตฉัน จุดเปลี่ยนฉันมีเยอะมากจริงๆ