สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

แสงไฟนีออนสีน้ำเงินและสีเขียวจากหน้าจอมอนิเตอร์ทั้งหกจอในห้องแล็บปฏิบัติการลับทางไซเบอร์ สาดส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเซียวและอิดโรยของ ริน (นรินทร์) แฮกเกอร์หนุ่มประจำคลินิก "Secret Trance Therapy" เวลาล่วงเลยเข้าสู่ชั่วโมงที่สี่สิบแปดแล้วที่เขาไม่ได้ลุกไปจากเก้าอี้เกมมิ่งตัวนี้เลย อาหารมื้อล่าสุดคือเอนเนอร์จี้บาร์รสช็อกโกแลตที่กินไปตั้งแต่เมื่อวานซืน ร่างกายของเขาขับเคลื่อนด้วยคาเฟอีนและอะดรีนาลีนล้วนๆ

ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอหลักในขณะนี้ กลับทำให้ความง่วงเหงาหาวนอนกระเจิดกระเจิงไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกและเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลัง

"นี่มัน... บ้าไปแล้ว..." รินพึมพำเสียงสั่น นัยน์ตาเบิกกว้างสะท้อนกับกราฟิกเส้นสายสีแดงที่กำลังขยายตัวอย่างบ้าคลั่งบนแผนที่ดิจิทัลของจังหวัด

เขาเพิ่งจะใช้สคริปต์เจาะลึกเข้าไปในเครือข่ายของแอปพลิเคชัน "LUST Note" ซึ่งเป็นแอปพลิเคชันที่ รัชชา นางมารร้ายแห่งวงการสะกดจิตใต้ดิน สร้างขึ้นเพื่อใช้แพร่กระจายคลื่นเสียงและฟีโรโมนสังเคราะห์ในการล้างสมองผู้คน สิ่งที่รินค้นพบไม่ใช่แค่การขยายฐานผู้ใช้งานธรรมดา แต่มันคือการ 'เก็บเกี่ยวพลังงานทางระบบประสาท' (Neural Energy Harvesting) ในระดับมวลชน

"บอทเน็ต (Botnet) บ้าอะไรเนี่ย..." รินรัวแป้นพิมพ์ดึงข้อมูลโครงสร้างเซิร์ฟเวอร์ของรัชชามาวิเคราะห์ "มันไม่ได้แค่ส่งคำสั่งไปควบคุม... แต่มันกำลังดูดซับข้อมูลไบโอเมตริกซ์กลับมา! อัตราการเต้นของหัวใจ... คลื่นสมองช่วงอัลฟ่าและเทต้า... ความดันเลือด... นี่มันดึงพลังงานจากการเสร็จสม (Orgasmic Energy) ของพวกทาสบริวารนอกเมืองมาใช้ป้อนเป็นพลังงานให้ระบบ AI ของมันเอง!"

หน้าจอแสดงแถบดาวน์โหลดสีแดงฉานที่กำลังวิ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง

*LUST Core System Upgrade to V. 5.0 ... 89% ... 90% ... 91%*

รินเบิกตากว้างเมื่อนำข้อมูลเหล่านั้นมาประมวลผลกับเสาสัญญาณโทรคมนาคมในพื้นที่ "ถ้ายัยรัชชาอัปเกรดเซิร์ฟเวอร์หลักเป็นเวอร์ชัน 5.0 สำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์เมื่อไหร่ คลื่นความถี่อัลฟ่าผสมฟีโรโมนสังเคราะห์ของมันจะถูกขยายสัญญาณผ่านเสาสัญญาณมือถือ (Cell Towers) ทุกต้นในรัศมีร้อยกิโลเมตร... คลื่นนรกนั่นจะแผ่คลุมไปทั่วทั้งจังหวัด! คนนับล้านจะตกเป็นทาสกามารมณ์ของมันภายในชั่วข้ามคืน!"

ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่บ่าของแฮกเกอร์หนุ่ม เขารู้ดีว่ามีเพียงเขาคนเดียวในตอนนี้ที่สามารถสร้างไวรัสเพื่อบล็อกการอัปเกรดนั้นได้ รินเริ่มเขียนโค้ดไวรัส 'Trojan Horse' อย่างบ้าคลั่ง นิ้วเรียวยาวสับลงบนแป้นพิมพ์รัวเร็วจนเกิดเสียงดังสนั่นห้องแล็บ ทว่าร่างกายของเขากำลังประท้วงอย่างหนักหน่วง

กล้ามเนื้อที่หลังและบ่าของรินหดเกร็งจนแข็งเป็นก้อน อาการปวดร้าวแล่นแปลบขึ้นมาตามแนวไขสันหลังไปจนถึงท้ายทอย อาการไมเกรนขั้นรุนแรงเล่นงานจนภาพบนหน้าจอเริ่มเบลอและแตกพร่า นิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาเริ่มมีอาการกระตุกเกร็ง (Muscle Spasm) ควบคุมไม่ได้ หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วและแรงจนรู้สึกปวดหนึบที่หน้าอก

"โธ่เว้ย! อย่าเพิ่งมากระตุกตอนนี้สิวะ!" รินสบถลั่น ใช้มือซ้ายทุบลงบนท่อนแขนขวาของตัวเองเพื่อเรียกสติและบังคับให้กล้ามเนื้อคลายตัว แต่ยิ่งเขาเครียดและเร่งรีบ ร่างกายก็ยิ่งต่อต้าน อาการหายใจหอบถี่กระชั้น (Hyperventilation) เริ่มก่อตัวขึ้น เขาอ้าปากสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แต่ก็เหมือนไม่ได้รับออกซิเจนเพียงพอ

*94% ... 95% ...*

"อีกแค่นิดเดียว... ขอโค้ดบรรทัดสุดท้าย..." รินกัดฟันกรอด เหงื่อเม็ดโป้งไหลเข้าตาจนแสบไปหมด เขากำลังฝืนขีดจำกัดของมนุษย์เพื่อแข่งกับเวลา

ในจังหวะที่รินกำลังจะหมดสติคาหน้าจอ ประตูห้องแล็บก็ถูกเปิดออก

ดร.น้ำฟ้า ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ทว่าแววตาของเธอตื่นตัวและวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เธออยู่ในชุดเดรสผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีที่ขับเน้นผิวขาวผ่องและเรือนร่างอวบอัดสะคราญตา ทันทีที่เธอเห็นสภาพของแฮกเกอร์หนุ่ม สัญชาตญาณของจิตแพทย์ก็ประเมินอาการได้ในเสี้ยววินาที

"นรินทร์! หยุดพิมพ์เดี๋ยวนี้!" น้ำฟ้าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

แต่รินที่กำลังตกอยู่ในสภาวะดันทุรังขั้นสุด (Hyper-Focus State) ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาตอบกลับเสียงแหบพร่า "หยุดไม่ได้ครับหมอ! รัชชามันกำลังอัปเกรดระบบ LUST Note ดึงพลังงานเซ็กซ์มาขยายสัญญาณสะกดจิต ถ้ามันถึงร้อยเปอร์เซ็นต์เมื่อไหร่ คลื่นความถี่จะคลุมทั้งจังหวัด! ผมต้องอัปโหลดไวรัสตัดการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้!"

"ถอยออกมาจากคีย์บอร์ดซะ! ร่างกายคุณกำลังจะช็อก (Systemic Shock) หัวใจคุณเต้นเกินร้อยหกสิบครั้งต่อนาทีแล้ว คุณจะเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อนที่ไวรัสจะรันเสร็จด้วยซ้ำ!"

น้ำฟ้าก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดด้านหลังเก้าอี้เกมมิ่ง เธอไม่รอให้รินปฏิเสธ สองมือเรียวที่นุ่มนวลทว่าแข็งแรงและเปี่ยมไปด้วยการควบคุม เอื้อมไปคว้าข้อมือทั้งสองข้างของแฮกเกอร์หนุ่ม ดึงมันออกห่างจากแป้นพิมพ์อย่างเด็ดขาด

"ปล่อยผม! ดร.น้ำฟ้า! อีกแค่สี่เปอร์เซ็นต์!" รินพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่กล้ามเนื้อที่อ่อนล้าสะสมของเขาไม่อาจสู้แรงจับที่มั่นคงของน้ำฟ้าได้เลย

*96% ...* ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอยังคงกะพริบเยาะเย้ย

"หยุดบ้าได้แล้วริน!"

น้ำฟ้าใช้ 'เสียงประกาศิต' (Alpha Command Voice) ที่แฝงคลื่นความถี่ต่ำเจาะตรงเข้าสู่สมองส่วนอมิกดะลาของริน มันเป็นเทคนิคการสะกดจิตขั้นสูงที่ใช้หยุดยั้งอาการตื่นตระหนกแบบเฉียบพลัน เสียงของเธอดังก้องและสะท้อนเข้าไปในจิตใต้สำนึก สั่งการให้ระบบประสาทที่กำลังแตกตื่นถูกแช่แข็งกะทันหัน

รินชะงักกึก ร่างกายที่ดิ้นรนหยุดนิ่งราวกับถูกปิดสวิตช์ ดวงตาที่เบิกโพลงและแดงก่ำช้อนขึ้นมองใบหน้าสวยสะคราญของนายหญิงแห่งคลินิก

"ฟังฉันให้ดีแฮกเกอร์อัจฉริยะ..." น้ำฟ้าโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่ใบหูของเขา กลิ่นน้ำหอมลาเวนเดอร์และไม้จันทน์กระตุ้นให้สารเอนดอร์ฟินเริ่มหลั่งออกมาต่อต้านความเครียด "โลกไซเบอร์มันเร็วกว่าคุณเสมอ... รัชชาวางกับดักลูปเวลา (Time-Loop Trap) เอาไว้ในเปอร์เซ็นต์สุดท้าย ไวรัสของคุณไม่มีทางอัปโหลดทันหรอก ยัยนั่นจงใจกระตุ้นให้คนที่พยายามแฮ็กต้องเครียดตายคาจอ... คุณกำลังเต้นตามจังหวะของนางมารนั่นอยู่ รู้ตัวไหม?"

รินเบิกตากว้าง สติปัญญาอันเฉียบแหลมของเขาเริ่มปะติดปะต่อคำพูดของดร.น้ำฟ้าเข้าด้วยกัน ถ้ามันเป็นลูปเวลาจริงๆ ต่อให้เขาพิมพ์จนนิ้วหัก มันก็จะค้างอยู่ที่ 99% จนกว่าเซิร์ฟเวอร์หลักจะชาร์จพลังงานเสร็จ

"ลูปเวลา... บ้าเอ๊ย... ผมโดนมันหลอกให้ปั่นโค้ดฟรี..." รินครางเสียงแผ่ว ความรู้สึกพ่ายแพ้และเหนื่อยล้าโจมตีเข้าใส่พร้อมกัน ร่างของเขาทรุดฮวบพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดสภาพ อาการเกร็งที่มือและหลังทวีความรุนแรงขึ้นจนเขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"ใช่... และตอนนี้ร่างกายคุณคือสิ่งที่ต้องได้รับการอัปเกรดฉุกเฉิน ไม่ใช่เซิร์ฟเวอร์นั่น"

น้ำฟ้าไม่รอช้า เธอปรับเก้าอี้ของรินให้เอนไปด้านหลัง เลื่อนตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างขาของเขา เรือนร่างอวบอัดในชุดเดรสสีแดงเบอร์กันดีแนบชิดกับหน้าขาของชายหนุ่ม เธอสอดปลายนิ้วเข้าบีบนวดคลึงที่จุดศูนย์รวมประสาทบริเวณขมับและท้ายทอยของรินอย่างแม่นยำ

"หลับตาลงริน... หยุดคิดถึงโค้ด หยุดคิดถึงสัญญาณแอปพลิเคชัน... ตอนนี้... รับรู้แค่สัมผัสจากปลายนิ้วของฉันเท่านั้น" น้ำฟ้ากระซิบนำทางเข้าสู่ภวังค์ (Trance Induction) อย่างรวดเร็ว น้ำหนักมือที่กดคลึงลงบนเส้นประสาทที่กำลังอักเสบสร้างความเจ็บปวดจี๊ดจ๊าดในวินาทีแรก ก่อนจะตามมาด้วยความรู้สึกโล่งสบายราวกับยกภูเขาออกจากหัว

รินหลับตาลงตามคำสั่ง ลมหายใจที่เคยหอบถี่เริ่มทอดยาวขึ้นตามจังหวะที่น้ำฟ้าชี้นำ

"ไวรัสของคุณเขียนเสร็จไปแล้วแปดสิบเปอร์เซ็นต์... อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ สมองของคุณต้องการสารสื่อประสาท (Neurotransmitters) ใหม่ที่สดชื่นและทรงพลังกว่านี้ เพื่อจะมองเห็นช่องโหว่ที่รัชชาซ่อนไว้" น้ำฟ้าลากปลายนิ้วลงมาตามแนวสันคอ นวดเฟ้นกล้ามเนื้อบ่าที่แข็งเป็นหินของเขา "และสารสื่อประสาทระดับนั้น... ไม่สามารถสร้างได้ด้วยคาเฟอีนหรือความเครียด... แต่มันต้องสร้างด้วยการปลดปล่อยขั้นสูงสุด"

รินลืมตาขึ้นมองดร.น้ำฟ้าอย่างสับสนปนตะลึง แม้สมองจะล้า แต่สัญชาตญาณลูกผู้ชายเริ่มจับสัญญาณบางอย่างได้จากการสัมผัสและแววตาที่เย้ายวนขั้นสุดของนายหญิง

"หมอ... หมอหมายความว่า..."

"ความเครียดของคุณเกิดจากสมองส่วนหน้าทำงานหนักเกินไป (Frontal Lobe Overload)... ทางเดียวที่จะรีบูตระบบสมองคุณใหม่ให้กลับมาเฉียบคมในเวลาอันสั้น คือการดึงกระแสเลือดและพลังงานทั้งหมดลงสู่เบื้องล่าง..." น้ำฟ้ายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นทว่าเร่าร้อน มือเรียวของเธอละจากการนวดบ่า เลื่อนต่ำลงมาลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบของริน และหยุดลงที่เป้ากางเกงยีนส์ของเขาที่เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองทางสรีระวิทยาต่อฟีโรโมนของเธอ

"ลุกขึ้นมานรินทร์..." น้ำฟ้าออกคำสั่ง พร้อมกับฉุดแขนของแฮกเกอร์หนุ่มให้ลุกขึ้นยืน "เวลาของเรามีจำกัด... ตามฉันมาที่ห้องบำบัด... ฉันจะรีบูตระบบประสาทของคุณด้วยวิธีของฉัน และเมื่อเซสชั่นนี้จบลง... คุณจะกลับมาพร้อมกับสมองที่สว่างโล่งและรหัสไวรัสที่จะฉีกหน้ากากรังลับของรัชชาให้เป็นชิ้นๆ"

รินก้าวเดินตามร่างอวบอัดที่เย้ายวนใจของดร.น้ำฟ้าออกจากห้องแล็บไปอย่างไม่อาจขัดขืน แม้ในหัวจะยังคงมีภาพกราฟิกการอัปเกรดระบบ LUST Note ค้างอยู่ แต่สัมผัสและความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง กำลังดึงดูดเขาก้าวเข้าสู่การบำบัดฉุกเฉินที่จะเปลี่ยนแปลงวิถีประสาทและสัญชาตญาณของเขาไปตลอดกาล!