สุดยอดนักฆ่ากลายมาเป็นลูกเขย

บทที่ 46 พลาดแล้ว!

ทันใดนั้นชายชราที่ยืนอยู่ข้างหูเจิ้นเทียนก็เอ่ยปากขึ้นว่า 

“ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะมีฝีมืออยู่บ้างนะ!”

เดิมทีเขาคิดว่าหลัวเซิงก็แค่พวกขี้โม้ เก่งแต่ปาก ต่อให้มีฝีมือก็คงแค่พวกต่อยตีธรรมดา แต่ตอนนี้ไอ้หมอนี่มันอวดดีเกินไปแล้ว หรือว่า... เขามีดีอะไรกันแน่?

“ไม่สำคัญหรอก เขามีฝีมือแล้วไง ที่นี่เป็นสถานที่ของพวกเรา แถมพวกเรายังมีอาวุธอีก ยุคนี้ใครจะไปสู้กับอาวุธปืนได้!”

หูเจิ้นเทียนพูดอย่างดูถูก ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางสู้กับอาวุธปืนได้หรอก!

“นายใหญ่ ในความคิดของผม ควรจับเป็นมันเอามาสั่งสอนให้เข็ดหลาบ กระทืบมันจนกว่าจะคุกเข่าขอร้อง!”

ลูกน้องคนหนึ่งเสนอต่อหูเจิ้นเทียน

หูเจิ้นเทียนไม่แม้แต่จะชายตามองหลัวเซิง เขาตะโกนไปที่ประตู “พวกแก! เข้ามาได้! ลากไอ้หมอนี่ไป สั่งสอนมันซะให้เข็ด ให้มันรู้จักรสชาติของคำว่าเจ็บปวด!”

ได้ยินคำสั่งของหัวหน้า เหล่าลูกน้องที่ในห้องห้องโถงต่างตื่นเต้นกันใหญ่ เพราะท่าทีที่โอหังของหลัวเซิงทำให้พวกเขาหมั่นไส้หลัวเซิงมานานแล้ว ตอนนี้ก็อยากจะให้ไอ้หมอนี่โดนลากไปทรมานซะที!

ตอนนี้คนที่อยู่ในห้องล้วนเป็นลูกน้องคนสนิทของหูเจิ้นเทียน ถึงจะมีฝีมือแต่ก็จำนวนน้อย ส่วนลูกน้องที่อยู่ข้างนอกนั้นไม่ต่ำกว่าแปดร้อยคน!

คนมากมายขนาดนี้ แค่บ้วนน้ำลายใส่หลัวเซิงก็จมน้ำตายได้แล้ว!

แต่หลังจากที่เขาพูดจบไปนาน กลับไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาจากข้างนอกเลยแม้แต่น้อย

ราวกับว่าลูกน้องที่เหลือหายตัวไปในอากาศธาตุ

“เชี่ยเอ๊ย! พวกมันจะก่อกบฏรึไง! เกิดอะไรขึ้น? ไม่ฟังคำสั่งฉันแล้วรึไง? ไปตามพวกมันเข้ามา!”

หูเจิ้นเทียนโกรธจัด ตะคอกใส่ลูกน้องข้างกาย

ในขณะนั้นหลัวเซิงก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ “ในเมื่อคนของนายเข้ามาไม่ได้ งั้นให้คนของฉันเข้ามาก็แล้วกัน!”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เข้ามา! ใครขยับ ฆ่าไม่เลี้ยง!”

ทันทีที่หลัวเซิงพูดจบ เสียงฝีเท้าดังกระหึ่มมาจากข้างนอกราวกับมีกองทัพนับพันกำลังมุ่งหน้ามา จากนั้นชายชุดดำติดอาวุธครบมือก็กรูเข้ามา ทุกคนที่อยู่ในนั้นรวมถึงหูเจิ้นเทียนต่างตกตะลึง

นะ... นี่เรื่องบ้าอะไรกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น ในมือของคนพวกนี้ยังมีปืนอีกด้วย! 

ในชั่วพริบตา ลูกน้องบางคนก็ตัวสั่นด้วยความกลัวพวกเขาไม่คิดเลยว่า หลัวเซิงจะพาคนมาด้วย!

แค่ดูก็รู้ว่าพวกเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดา! แต่เป็นทหารที่ฝีมือชั้นยอด! 

คู่ต่อสู้แบบนี้ พวกอันธพาลอย่างพวกเขาจะต้านทานได้อย่างไร! 

ในแววตาของคนเหล่านั้นล้วนเต็มไปด้วยความกระหายเลือด เพียงมองแวบเดียวพวกเขาก็รู้สึกหวาดผวาไปถึงขั้วหัวใจ

แม้แต่หูเจิ้นเทียนก็รู้สึกว่าขาของเขาอ่อนแรง ถึงแม้เขาจะเป็นคนในโลกมืด แต่ก็ไม่เคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน!

เขารู้ว่าคราวนี้เขาพลาดท่าเสียแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องของการสู้หรือไม่สู้แต่มันคือเรื่องของการกล้าหรือไม่กล้าต่างหาก!

ตอนนี้ขาพวกเขายังสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่ แล้วจะมีปัญญาไปหยิบอาวุธได้ยังไง?

พวกเขารู้ดีว่าคำพูดของหลัวเซิงเมื่อกี้ ‘ใครขยับ ฆ่าไม่เลี้ยง’ ไม่ได้ขู่เล่น ๆ แน่นอน!

“นะ... นี่มันเป็นไปได้ยังไง? เขาไม่ใช่แค่ลูกน้องของหนิงเย่ากังหรอกเหรอ?”

ในชั่วขณะนั้นหูเจิ้นเทียนก็แทบจะเป็นลม เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ 

“ยกมือขึ้น! คุกเข่าลง!” 

ชายชุดดำตะโกนเสียงดัง ใบหน้าของพวกเขาเคร่งขรึม

พวกเขาคือลูกน้องที่หลัวเซิงฝึกฝนมา เป็นรากฐานที่แข็งแกร่งของหลัวเซิงเหมิน! การรับมือกับพวกอันธพาลพวกนี้ถือเป็นเรื่องง่ายดาย!

หัวใจของหูเจิ้นเทียนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขารู้ว่าชีวิตอันสุขสบายของเขาจบลงแล้ว จากนี้ไปแก๊งตี้ซ่าจะหายไปจากเจียงหนาน! 

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมหนิงเย่ากังถึงกล้าบุกมาถึงรังของเขา ทั้ง ๆ ที่มีกันแค่สองคน

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมตอนแรกหนิงเย่ากังถึงแสดงความหวาดกลัวออกมา นั่นไม่ใช่ความหวาดกลัวที่มีต่อเขา แต่เป็นความหวาดกลัวที่มีต่อหลัวเซิง! 

เพราะหลัวเซิงมันน่ากลัวเกินไป!

ถ้าเขารู้ว่าหลัวเซิงน่ากลัวขนาดนี้ ต่อให้ต้องยกแก๊งตี้ซ่าให้ เขาไม่กล้าส่งลูกน้องไปเล่นงานหลัวเซิงเด็ดขาด!

นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเรื่องตาย!

เขา... หูเจิ้นเทียนจะต้องถูกลบชื่อออกจากเจียงหนานในวันนี้!

“ยึดอาวุธพวกมันให้หมด!”

หลัวเซิงใบหน้าเย็นชา สั่งการเสียงดัง เหล่าชายชุดดำต่างขยับเขยื้อนกาย เพียงไม่นานกองอาวุธมากมายก็ถูกนำมาวางไว้กลางห้องโถง

มองไปที่อาวุธเหล่านั้น สีหน้าของหลัวเซิงก็ยิ่งดูแย่ลงไม่น่าเชื่อว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลู่ชิงเมิ่งและเหยาเหยาต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่อันตรายแบบนี้ โชคดีที่แม่ลูกไม่ได้รับอันตราย ไม่งั้นเขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง!

ในเมื่อเขากลับมาแล้ว เขาก็ต้องปกป้องพวกเธอให้ดี!

“บอสหลัว! บอสหลัว! ได้โปรด ผมตาบอด ไม่รู้ว่าท่านคือใคร จึงได้ล่วงเกินท่าน ผมยอมยกทุกอย่างให้ท่าน ขอเพียงท่านไว้ชีวิตผม!”

หูเจิ้นเทียนคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะไม่หยุด บริเวณใต้ร่างกายของเขาปรากฏของเหลวสีเหลืองอ่อน เจ้าพ่อโลกมืดผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้กลับเปียกปัสสาวะราดกางเกงต่อหน้า หลัวเซิง!

นี่มันเรื่องคอขาดบาดตาย! ต่อให้เป็นหูเจิ้นเทียนก็อดกลัวไม่ได้หนิงเย่ากังยืนอยู่ข้างหลังหลัวเซิง มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าในใจของเขาเต็มไปด้วยความโล่งอก เพราะก่อนหน้ามาที่นี้เขาก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน!

โชคยังดีที่ท่านหลัวใจกว้าง ไม่ได้เอาเรื่องกับเขา!

เพราะยังไงซะพลังของชายผู้นี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะต่อกรได้!

ความเคารพยำเกรงที่หนิงเย่ากังมีต่อหลัวเซิง ยิ่งทวีคูณมากขึ้นไปอีก

แต่หลัวเซิงกลับไม่แยแส เขาโบกมือ ชายชุดดำข้างกายพยักหน้ารับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง

เห็นการกระทำของหลัวเซิง ใบหน้าของหูเจิ้นเทียนก็ซีดเผือดเขารู้ว่า ตัวเองจบสิ้นแล้ว ต่อให้ทำยังไง เขาก็ไม่รอดแน่!

แก๊งตี้ซ่าในเจียงหนาน คงต้องจบสิ้นลงเพียงเท่านี้!

หลัวเซิงออกคำสั่งกับชายชุดดำอีกครั้ง ให้พวกเขากลับไปที่หลัวเซิงเหมิงหลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกจากตี้ซ่า

หนิงเย่ากังถอนหายใจยาว ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หูเจิ้นเทียน เป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเขามานานหลายปี แม้ว่าเขาจะมีโจวสุ่ยหนิวคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง แต่เขาก็ไม่สามารถกำจัดหูเจิ้นเทียน ได้อย่างราบคาบ

แต่ตอนนี้ หลัวเซิงกลับสามารถกำจัดหูเจิ้นเทียนได้ภายในเวลาไม่กี่นาทีนี่มันต้องมีพลังมากแค่ไหนกัน?

“บอสหลัว!”

หนิงเย่ากังรีบวิ่งตามหลัวเซิงไป เอ่ยเรียกด้วยความเคารพ

“เรื่องวันนี้ ถ้าแกปปากพูดออกไป แกก็รู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น” หลัวเซิง ยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 “เข้าใจครับ” 

หนิงเย่ากังพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกไก่จิกข้าว เขาไม่กล้าทำแบบนั้นอยู่แล้ว! 

หลัวเซิงเห็นดังนั้นสีหน้าจึงอ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “ไปส่งฉันกลับบ้านเถอะ”

เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ สำหรับหลัวเซิงแล้วมันก็แค่เรื่องเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ศัตรูที่เขาเผชิญในหลัวเซิงเหมินแข็งแกร่งกว่านี้เป็นพันเป็นหมื่นเท่า!