น้ำพุร้อนแห่งนี้มีทั้งความศักดิ์สิทธิ์และความน่าสะพรึงกลัว สำหรับชาวบ้านในหมู่บ้านที่ใกล้เคียง ใน่เวลากลางวัน สถานที่นี้เต็มไปด้วยความงดงาม ล้อมรอบด้วยูเาและป่าเขียวขจี น้ำพุร้อนตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่ แต่แม้จะดูสวยงาม ไม่เคยมีซากศพหรือร่องรอยของผู้สูญหายให้พบเห็น ผู้ที่หายตัวไปมักจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย โดยเชื่อกันว่าสถานที่นี้ได้รับการคุ้มครองจากเทวดาฟ้าดิน ชาวบ้านหลายคนที่แช่น้ำพุร้อนศักดิ์สิทธิ์ก็พบว่าหายป่วยจากโรคภัย
แต่เมื่อถึงยามค่ำคืน สถานที่นี้จะเปลี่ยนเป็ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงขีดสุด โดยเฉพาะสำหรับชายหนุ่มวัยฉกรรจ์และชายชรา ผู้ที่มาเยือนสถานที่แห่งนี้มักจะพูดกันเป็เสียงเดียวกันว่า ปีศาจสาวที่อาศัยอยู่ที่นี่มีความงดงามเหนือคำบรรยาย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะถูกสูบกลืนพลังชีวิตจนกลายเป็ชายชรา แต่ก็ยังกล่าวเป็เสียงเดียวกันว่าคุ้มค่าและไม่เสียดายพลังชีวิตแม้แต่น้อย นี่คือคำพูดของกลุ่มคนส่วนน้อยที่มีชีวิตรอดกลับมา
ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุขเมื่อย้อนนึกถึงความงามของปีศาจสาว หากไม่เกรงกลัวความตาย พวกเขาก็ยินดีที่จะกลับไปพบเจอหน้านางอีกครั้ง แต่ด้วยพลังชีวิตที่เหลือน้อยนิด พวกเขาจำเป็ต้องตัดใจและสุดท้ายก็ต้องยอมรับชะตากรรม โดยคาดว่าจะได้เล่าเื่ราวนี้ให้ลูกหลานฟังจนกลายเป็ตำนานของผู้ที่ยังมีชีวิตรอด
หลิวซานเหอจ้องมองไปยังภาพที่ฉายออกมาจากช่องทางที่เขามองเห็น ภาพนั้นแสดงให้เห็นถึงฝูงชนที่มาพักผ่อนและแช่ในน้ำพุร้อนที่มีชื่อเสียงแห่งนี้ ความตื่นตะลึงเต็มเปี่ยมในดวงตาของเขา เมื่อเขาพบว่ามีผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ การที่ผู้คนมารวมตัวกันในสถานที่นี้บ่งบอกถึงความนิยมและความเชื่อมั่นในความศักดิ์สิทธิ์ของน้ำพุร้อน แต่กลับทำให้เขารู้สึกถึงความตื่นเต้นและสงสัย
ในขณะเดียวกัน ภายในถ้ำมายาอันเงียบสงบและเต็มไปด้วยความงดงามที่เขากำลังอยู่ด้วย เซี่ย เหมยลี่ ยังคงอยู่เคียงข้างเขา ร่างของหลิวซานเหอััได้ถึงบรรยากาศที่รอบข้างยังคงเต็มไปด้วยความลึกลับและความร้อนแรงที่ััได้จากการมีอยู่ของนาง เขาได้เห็นภาพของผู้คนที่แช่ในน้ำพุร้อนนั้นและทำให้เขาเข้าใจถึงแรงดึงดูดที่สถานที่นี้มี
"มากมายเหลือเกิน..." เขาพูดกับตัวเองอย่างเงียบๆ ภายในความคิด
ในความมืดมิดของถ้ำมายา เสียงที่อ่อนแอแต่แฝงไปด้วยความเป็จริงของเซี่ย เหมยลี่สะท้อนออกมาในความเงียบสงบ “หลิวซานเหอ เ้าพอที่จะช่วยข้าได้ไหม? ข้าไม่อยากที่จะหลับนอนกับชายใดอีกแล้ว ไฟราคะมันกำลังที่จะเผาผลาญข้า และข้าก็ไม่้าที่จะทำลายชีวิตของใครอีก เ้าช่วยเป็คู่หลับนอนกับข้าได้ไหม? เ้าอาจจะมองเห็นข้าเป็เพียงแค่นางร่าน แต่ตัวของข้านั้นไม่อยากที่จะทำร้ายใครอีกแล้ว”
หลิวซานเหอหันไปมองเซี่ย เหมยลี่ ด้วยความตกตะลึงและความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ ดวงตาของเขาสะท้อนความสับสนและความรู้สึกผิดของเขา “เซี่ย เหมยลี่ เ้ากำลังขอสิ่งที่ยากจะเข้าใจ... ข้ายินดีที่จะช่วยหากนี่สามารถคุ้มครองชีวิตของผู้อื่นได้”
หลิวซานเหอรู้ว่าตนเองเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาที่มีความ้าพื้นฐานและข้อจำกัด เขา้าอาหารเพื่อให้ร่างกายอยู่รอด และไม่สามารถอยู่กับนางได้ตลอดทั้งวัน
“เซี่ย เหมยลี่” หลิวซานเหอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวัง “ข้าทราบดีว่าข้าจะไม่สามารถอยู่ที่นี่กับเ้าได้ตลอดเวลา ข้าเป็เพียงมนุษย์ธรรมดา ร่างกายของข้าจำเป็้าอาหารและการพักผ่อนอย่างเพียงพอ ข้าจะเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อหาสิ่งที่ข้า้า แต่่กลางคืน ข้าจะกลับมาช่วยเติมเต็มไฟราคะของเ้าตามที่เ้าได้ขอ”
เซี่ย เหมยลี่มองเขาด้วยความเข้าใจ นางรู้ดีว่าลิวซานเหอมีความเมตตาและความตั้งใจดีให้กับนาง แต่ร่างกายของเขานั้นก็้าที่จะได้รับสารอาหารเพื่อความอยู่รอด
“ขอบคุณมาก” นางพูดเบาๆ พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ “ข้ารู้ว่ามันไม่ง่ายสำหรับเ้า”
เมื่อตกค่ำ หลิวซานเหอจึงเริ่มต้นภารกิจของเขาในการช่วยเซี่ย เหมยลี่ ในขณะที่่กลางวันเขาจะต้องกลับไปที่หมู่บ้านเพื่อเติมเต็มความ้าพื้นฐานของตนเอง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจึงถูกกำหนดโดยข้อตกลงที่มีความรู้สึกและความเข้าใจซึ่งกันและกัน นางรู้ว่าหลิวซานเหอจะไม่สามารถอยู่เคียงข้างตลอดเวลา แต่การที่เขายอมรับข้อจำกัดของตนและยังคงมอบความช่วยเหลือให้กับนางเป็สิ่งที่ทำให้เซี่ย เหมยลี่รู้สึกประทับใจในตัวชายหนุ่มเป็อย่างมาก
“เซี่ย เหมยลี่,” หลิวซานเหอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความเมตตา “ข้าจะรีบกลับมาหาเ้าอย่างแน่นอน ข้ารู้ว่าการที่ต้องอยู่เพียงลำพังอาจเป็เื่ยากสำหรับเ้า”
ชายหนุ่มโอบกอดนางอย่างอบอุ่นด้วยความอ่อนโยน ในขณะที่เซี่ย เหมยลี่ก็กอดเขากลับด้วยความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย หญิงสาวรู้สึกถึงความสุขที่ลึกซึ้งและเต็มเปี่ยมใน่เวลานี้ การััของเขาช่วยให้ความกังวลและความเ็ปที่เคยมีหายไปชั่วขณะ นางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน
การกอดนี้ทำให้เซี่ย เหมยลี่รู้สึกว่าเธอไม่ใช่เพียงแค่ปีศาจที่ถูกคำสาป แต่เป็ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความรักและความห่วงใยจากใครบางคน ่เวลานี้เป็่เวลาที่นางได้ััถึงความอบอุ่นที่แท้จริง ความสุขที่ได้มาจากการกอดและการใกล้ชิดนี้ช่วยให้ความรู้สึกของนางเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความหวัง
ชายหนุ่มและปีศาจสาวต่างมองกันด้วยความเข้าใจและความรักที่ไม่มีคำพูดใดๆ สามารถอธิบายได้ ทั้งคู่เพียงแค่สนุกกับ่เวลานี้และปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีเหล่านี้เติมเต็มหัวใจของพวกเขา
หลิวซานเหอเดินออกจากมิติส่วนตัวของเซี่ย เหมยลี่ และกลับมาสู่โลกภายนอกที่บริเวณน้ำพุร้อนศักดิ์สิทธิ์ เขาพบว่าฝูงชนที่อยู่รอบๆ นั้นไม่สนใจการมาของเขาแม้แต่น้อย เพราะพวกเขาต่างจดจ่ออยู่กับการแช่น้ำพุร้อนเพื่อชำระล้างร่างกายของตนเอง
น้ำพุร้อนที่นี่เป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยความสงบและความงดงาม แต่ในตอนนี้มันคึกคักไปด้วยผู้คนที่มารอคอยการแช่ตัวในน้ำร้อน พวกเขามาที่นี่เพื่อล้างความเหน็ดเหนื่อยและบรรเทาความเครียดจากชีวิตประจำวัน การแช่น้ำพุร้อนเป็วิธีการที่ชาวบ้านเชื่อว่าจะช่วยบรรเทาอาการป่วยและให้พลังงานใหม่แก่ร่างกาย
หลิวซานเหอใช้เวลาไม่นานในการเดินทางเข้าสู่หมู่บ้านทิพย์ธารา ซึ่งเป็หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากน้ำพุร้อน หมู่บ้านแห่งนี้มีลักษณะความเป็อยู่ที่เรียบง่ายและเป็มิตร ผู้คนในหมู่บ้านทิพย์ธารามีชีวิตที่เงียบสงบและเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด บ้านเรือนของพวกเขาทำจากวัสดุธรรมชาติ เช่น ไม้และหิน ซึ่งช่วยให้บ้านดูสวยงามและกลมกลืนกับธรรมชาติโดยรอบ
หมู่บ้านแห่งนี้เต็มไปด้วยร้านค้าเล็กๆ ที่ขายสินค้าหัตถกรรมท้องถิ่นและของใช้ประจำวัน ชาวบ้านที่นี่มีอัธยาศัยดีและยินดีต้อนรับผู้มาเยือนด้วยความอบอุ่น พวกเขามักจะใช้เวลาว่างในการพูดคุยกันและแลกเปลี่ยนเื่ราวของชีวิต ทำให้หมู่บ้านทิพย์ธาราดูเหมือนเป็สถานที่ที่เหมาะแก่การพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกายและจิตใจ
358
