มหาศึกห้าแผ่นดิน

พอขบวนศพมาถึงจวนเจ้าเมือง ราเชนก็ถูกจัดให้มาอยู่ในห้องโถงรับรองภายในจวน ส่วนคุณหนูใหญ่กับเสี่ยวตงและหวังฉี ก็ถูกพาเข้าไปพบกับ ฮูหยินเจ้าเมืองซึ่งบรรยากาศรอบๆ จวน ก็มีพิธีศพท่านเจ้าเมืองเช่นกัน ซึ่งราเชนนั้นเป็นแค่นักพรตนำวิญญาณ เลยไม่มีสิทธิ์เข้าไปเคารพศพท่านเจ้าเมือง ต้องอยู่เฝ้าศพของนายท่านสี่เอาไว้  ผ่านไปสักระยะ ก็มีองครักษ์ถืออาวุธครบมือ เข้ามานับร้อยด้านหน้ามีรองแม่ทัพเหลยเดินนำ หวังฉีรีบเดินเข้ามาหาราเชนแล้วบอกว่า

“ เตรียมจุดธูปเซ่นไหว้ ฮูหยินเจ้าเมืองจะเข้ามาทำความเคารพ นายท่านสี่”

ราเชนมองไปด้านหลังพบกับหญิงสาววัย สามสิบปี สวมชุดไว้ทุกข์เดินมากับหญิงรับใช้ คุณหนูใหญ่และเสี่ยวตง   ราเชนถึงกับตกใจที่เห็นหน้าของหญิงสาว เพราะว่า ใบหน้าของนางเหมือนกันกับ คนที่เขาเคยรู้จักในโลกของเขามาก่อน

ภาพความทรงจำครั้งในอดีตของเขาเกิดขึ้นบนเวทีคอนเสิร์ตศิลปินสาวจากวงเรดบลูจากเกาหลี

มีคนมากมายเข้ามาชมการแสดงของสี่สาววงเรดบลู กันเป็นจำนวนมาก มีชายชาวจีนคนหนึ่งวัย 40 ปี นั่งเด่นเป็นสง่า อยู่ในห้องซุปเปอร์วีไอพี มีกระจกนิรภัยคอยป้องกัน ภายในห้องมีบอดี้การ์ดชาวอเมริกันยืนคุ้มกันเกือบสิบคน นอกจากนั้น ยังมีชายแต่งกายคล้ายเครื่องแบบตำรวจ คอยยืนอยู่ข้างกายเหมือนเป็นคนรับใช้ของมัน ชายชาวจีนคนนี้มีชื่อว่า จางห่าว เป็นเจ้าพ่อคาสิโน ที่ดินแดนสามเหลี่ยมทองคำ มันเข้ามากรุงเทพเพื่อมาดูคอนเสิรต์ของสี่สาวโดยเฉพาะ

เพราะมันเป็นแฟนคลับตัวยงของทั้งสี่สาว โดยที่จางห่าวได้เตรียมเซ็นสัญญาว่าจ้างสี่สาวไปโปรโมทโรงแรมที่กำลังจะสร้างเสร็จ ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเอเชียที่ดินแดนสามเหลี่ยมทองคำ  และวันนี้มันคือเป้าหมายของเขา

ราเชนตอนนี้ยืนอยู่ระเบียงโรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งมองออกไป ก็เห็นภาพของเวทีคอนเสิร์ตราวกับนั่งอยู่ในเวทีคอนเสิรต์ที่จัดในสนามฟุตบอล แต่ที่สำคัญคือมองเห็นห้องวีไอพีที่จางห่าว นั่งอยู่อย่างชัดเจน ราเชนสูบบุหรี่รอคอยจางห่าว ที่จะเข้ามาให้ห้องอย่างใจเย็น 

ส่วนด้านหลังของเขาคือหญิงสาวสวย ทรงเสน่ห์ ในวัยสามสิบปีคนหนึ่ง แต่งกายด้วยชุดนอนซีทรู ถูกราเชนมัดมือ ติดเอาไว้กับเตียง เธอเริ่มตื่นขึ้นมา พอตั้งสติได้ก็รวบรวมสติไม่ให้หลุด แล้วพูดกับราเชนทันที

“ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ อย่าทำอะไรฉันเลย ในกระเป๋าของฉันมีเงินสดอยู่สองแสนในเอทีเอ็ม ยังมีอีก ห้าแสน ฉันยกให้คุณหมดเลยก็ได้”

หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่ก็มั่นใจว่าคนร้ายต้องสนใจเรื่องเงินแน่ๆ  ราเชนชมวดคิ้ว แล้วหันมามองหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกันกับฮูหยินเจ้าเมืองเป๊ะ ราวกันเป็นคนเดียวกัน ราเชนไม่ตอบ แต่สงสัยทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีสติคืนมาได้เร็วกว่าที่เขาคิด

“ เอาเงินไปเถอะนะ แล้วปล่อยฉันไป”

ราเชนลุกขึ้นมาหาหญิงสาว เพื่อดูใกล้ๆ อยากรู้ว่า ทำไมวิชากดจุดหลับของเขาที่ไม่เคยพลาด 

“ คุณไม่ใช่เป้าหมายของผม เสร็จงานแล้วผมจะปล่อยคุณไป” 

ราเชนเข้ามาใกล้ๆ แล้วมองหน้าเธอ แต่ก็อดไม่ได้ ที่จะมองรูปร่างที่เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างเด่นชัดบนเตียง แม้จะใส่ชุดนอนแต่ทว่า มันกลับไม่ได้ช่วยปิดบังความงดงามของเรือนร่างของเธอได้ แต่กลับส่งผลให้ราเชนถึงกับต้องลอบชื่นชมหน้าอกของเธอที่ชูช่อ รับกับใบหน้ารูปหัวใจ และผิวขาวอมชมพูที่เรียบเนียนทั่วทั้งกาย จนหญิงสาวถึงกับหน้าแดงด้วยความอายแต่ไม่อาจขยับตัวได้ เพราะแขนและขาทั้งสองขา ถูกราเชนใช้เชือกมัดเอาไว้แน่น

“ ฉันไม่เชื่อ  คุณต้องการเงินเท่าไรฉันจะหามาให้คุณเอง และรับรองจะไม่บอกใครเป็นอันขาด”

หญิงสาวแม้จะอายสุดชีวิต แต่ต้องกัดฟันข้ามพ้นความอับอาย เพื่อเอาตัวเองให้รอดจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ให้ได้  เพราะเธอเห็นปืนยาวสไนเปอร์ที่ตั้งอยู่ ก็รู้ว่าราเชนคือนักฆ่าอย่างแน่นอน หลังจากทำงานเสร็จ ต้องฆ่าเธอปิดปากแน่ๆ เพราะเธอเห็นหน้าของราเชนแล้ว

ราเชนยิ้มน้อยๆ แล้วหันมามองหน้าหญิงสาว ที่เหมือนจะรู้ใจเขาดีเกินไปแล้ว

“ ทุกชีวิตมีราคา โดยเฉพาะเป้าหมายของผม แต่คุณไม่ใช่ และยังไม่มีราคา ไม่ต้องห่วงผมไม่เคยผิดคำสัญญา”

ราเชนเองก็ไม่คิดจะฆ่าคนส่งเดช เพราะหากเขาฆ่าเธอตายไป แม้จะสามารถจะทำลายหลักฐานได้ทั้งหมด แต่มันจะเป็นการเพิ่มปัญหาให้กับเขาโดยไม่จำเป็น แต่หากปล่อยเอาไว้ก็มีแต่จะสร้างปัญหา ดังนั้นนักฆ่าอย่างเขามีวิธีที่ถูกสั่งสอนมาให้จัดการกับเรื่องนี้อยู่แล้ว   โดยเขาจะฉีดยาทำลายความจำของเธอ อาจจะทำให้เธอสมองส่วนความจำหายไป แม้นว่าจะเสี่ยงที่สมองของเหยื่อจะถูกทำลายจนหมด แต่นี่คือวิธีจัดการพยานของนักฆ่าอย่างเขา

ความจริงเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย หากว่าเจ้าหน้าที่โรงแรมไม่จัดห้องผิดให้กับเธอ ซึ่งห้องนี้ทางองค์กรนักฆ่าได้จองเป็นชื่อปลอม ให้เขาเอาไว้แล้ว เพราะมันเป็นห้องที่มองเห็นเป้าหมายได้อย่างชัดเจน ดังนั้นเพื่อไม่ให้งานผิดพลาด ราเชนจึงเข้าลอบเข้ามาแล้วกดจุดสลบให้กับเธอ แต่นึกไม่ถึงว่าเธอกลับตื่นขึ้นมาเห็นเขาจนได้ ซึ่งตอนนี้หญิงสาวเริ่มมีอาการผิดปกติ ทำท่าคล้ายจะอาเจียน มึนงง ดวงตาเริ่มลอย

“ นี่คุณวางยาอะไรให้กับฉันเนี่ย?..”

หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างยากเย็น ราเชนเข้ามาแล้วกดจุดไปที่ใต้ซี่โครงของทั้งสอง แล้วบีบปากของเธอเพื่อเปิดกระบังลมให้เธอเรอออกมา กลิ่นยาในปากของเธอโชยออกมาทันที

“ คุณถูกวางยา GHB(ยาเสียสาว)”

ราเชนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่สีหน้าและแววตาของหญิงสาวกลับเปลี่ยนไปทั่วทั้งตัวแดงกล่ำไปด้วยตัญหาราคะ ราเชนสัมผัสได้ว่า เธอไม่ได้ถูกวางยาเสียสาวเพียงอย่างเดียว น่าจะเป็นยาอีสีน้ำเงิน ที่ทำให้สมองส่วนที่สำนึกชั่วดีหายไปอีกด้วย 

“ ช่วย..ฉัน..ด้วย” หญิงสาวเริ่มบิดตัวไปมา ด้วยความต้องการอย่างสุดๆ

ราเชนเข้าใจแล้วว่า ทำไมเขาจึงไม่สามารถกดจุดหลับของเธอได้ ที่แท้ถูกยาเหล่านี้กระตุ้นประสาทของเธอเอาไว้นี่เอง ราเชนรีบเอาน้ำขวดใหญ่กรอกใส่ปากของเธอ เพื่อให้อาการดีขึ้น แต่ทว่าทันใดนั้นเองก็มีเสียงคนไขกุญแจเข้ามาในห้องพอดี

เป็นชายหนุ่มสามคน คนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดสูท อีกสองคนแต่งกายชุดตำรวจสองคน 

“ เฮ้ย มึงเป็นใคร มาอยู่ในห้องเมียกูได้อย่างไร”

ราเชนถึงกับอึ้งไป ไม่ทันได้ตอบอะไร ผู้ชายอีกคน

“ ผู้กอง จัดการมันซะ” ชายร่างอ้วนมียศระดับผู้กำกับ เอ่ยกับตำรวจยศร้องเอกอีกคนหนึ่ง

“ ครับท่าน”

ผู้กองหันไปเรียกให้ตำรวจยศจ่าสองคน ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูให้เข้ามาจัดการกับราเชน ที่ยืนนิ่งเฉย

“ ลากมันออกไป ขังคุกที่สน.ยัดข้อหาค้ายา แล้วจัดการฉีดยาให้มันอย่าให้ฟื้นขึ้นมาได้”

จ่าตำรวจสองคนชักปืนจ่อมาที่ราเชน

“ ไอ้น้อง มึงมันดวงซวยเอง ช่วยไม่ได้นะเว้ย ยื่นมือออกมา”

จ่าคนหนึ่งคิดว่าราเชนที่ยื่นมือออกมาให้จับ เลยวางใจ กำลังจะสับด้วยกุญแจข้อมือ แต่ทว่า ในมือของราเชน กลับมีมีดสั้นปรากฏขึ้นปาดเข้าคอของจ่าคนที่พูด

ฉัวะ !! 

เลือดไหลพุ่งกระฉูดออกมา ลงไปคุกเข่ากับพื้น จากนั้นก็เคลื่อนตัวเข้าประชิดจ่าคนที่ถือปืน แล้วปักเข้าไปที่ลำคอ จ่าอีกคน   ทั้งสองลงไปนอนตายเคียงข้างกันเลือดไหลนองพื้น

ผู้กองชักปืนขึ้นมา แล้วกำลังจะเหนี่ยวไก ยิงใส่ราเชนแต่ช้าไป มีดในมือของเขาขว้างเข้าไปปักเข้าที่ลำคอของผู้กอง หงายหลังไปนอนดิ้นกุมลำคอของตนเอง ตายอย่างอนาถอีกคน

ผู้กำกับตกใจยิ่งนัก ไม่คิดว่า ลูกน้องสามคนจะต้องมาตายเพียงพริบตาเช่นนี้ จึงได้สติแล้วควักปืนออกมาจ่อใส่ราเชนมือไม้สั่น

“ ไอ้บ้าเอ้ย ตายเสียเถอะมึง"

แต่ว่า ราเชนก็ถึงตัวก่อน แล้วหักมือของ ผู้กำกับจนหัก 

พล็อค !!!   อ๊ากกกกกก !!!!  

เสียงร้องเสียงดังลั่น สามีของหญิงสาวไม่สนใจหน้าไหนทั้งสิ้น วิ่งออกไปจากห้อง แต่ไม่ทันได้ออกไป ราเชนก็เหวี่ยงร่างของผู้กำกับ เข้าชนสามีของหญิงสาวจนล้มกลิ้งไปกับพื้น

“ อย่านะ อย่าทำอะไรผมเลย ผมแค่จะพาเมียของผม มาให้ผู้กำกับเท่านั้น หากคุณอยากได้เมียผม ก็เอาไปเลย ผมยกให้”

ราเชนฟังแล้วก็ถึงกับอึ้งไปกับคนผู้นี้

“ นี่แกวางยาเมียตัวเอง เพื่อให้นอนกับไอ้หมูตอนนี่เร๊อะ” ราเชนไม่คิดเลยว่่าจะมีคนชั่วแบบนี้อยู่

“ ฉันไม่เกี่ยวนะน้องชาย ไอ้บ้านี่มันเสนอที่จะเอาเมียมันมาขัดดอกให้กับฉัน มันเป็นหนี้พนันที่บ่อนของฉันร้อยล้าน หากน้องชายไม่พอใจก็ไปจัดการกับมันได้เลย แต่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ”

“ อ้าว ผู้กำกับ ไหนบอกว่า จะช่วยลดต้นให้อีกครึ่งหนึ่งด้วยไง ทำไมมาพูดแบบนี้”

ชายหนุ่มสามีหญิงสาว เอ่ยออกมาทันที

“ แกจะบ้าหรือไง แค่ขัดดอกละพอได้ นี่มันของมีตำหนินะเว้ย”

“ แม่งเอ้ย นี่มึงหลอกกูหรือไง ไอ้อ้วน”

ชายหนุ่มถึงกับโมโหเลือดขึ้นหน้า ใช้มือบีบคอผู้กำกับอย่างแรง ราเชนเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้วแต่เขาไม่มีเวลาจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เขาหยิบมีดสั้นจากคอของผู้กอง แล้วตวัดใบมีดกรีดลำคอของทั้งคู่จนตายคาที่ไปทั้งสองคน แล้วรีบเดินออกไปที่ระเบียงห้อง ไม่สนใจหญิงสาวที่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น ถึงกับน้ำตาไหลพราก มองศพของสามีด้วยสีหน้าเมินเฉย

ราเชนไม่รอช้าตั้งท่าประทับยิงสไนเปอร์ ที่อยู่ห่างกว่าสามกิโลเมตร หลังจากตรวจสอบทิศทางลม บรรจุกระสุน เล็งเป้าหมาย ที่กำลังปรบมือโยกซ้ายขวา ไปกับเสียงเพลงของสาวๆ เรดบลู อย่างเมามัน ราเชนก็ลั่นกระสุนออกไปทันที

เปรี้ยง ! เปรี้ยง !  เปรี้ยง ! เปรี้ยง  !!!

กระสุดนัดแรก วิ่งโค้งไปตามกระแสลม พุ่งเข้า เจาะกระจกนิรภัยแต่ไม่เข้า แต่นัดที่สองเจาะเข้าที่จุดเดิม กระจกถึงกับมีรอยแตกเล็กน้อย ส่วนนัดที่สามยังซ้ำที่รอยเดิม แต่นัดที่สี่ พุ่งทะลุกระจกนิรภัย  เข้าเจาะกลางหน้าผากของ จางห่าวพอดิบพอดี ร่างของมันหงายหลังสิ้นชีวิตไปในทันที

ทุกๆ คนต่างมองไปที่รูกระจกนิรภัยที่มีแค่รูเดียวด้วยความสงสัย พอมองไปทางตรงแล้วหาได้มีตึกหรือจุดซุ่มยิงจากอะไรไม่ มีแต่ท้องฟ้ายามค่ำคืนเท่านั้น พวกมันหาได้รู้ไม่ว่ากระสุนที่ราเชนยิงนั้น มันเป็นกระสุนวิถีโค้ง ยากจะหาต้นทางที่ยิงมาได้

ราเชนรีบเก็บอุปกรณ์แล้วใส่กระเป๋าเอาไว้ แล้วกำลังจะเดินออกไป ก็ได้ยินเสียงปืนของตำรวจดังรัวๆ ขึ้นหลายนัด เขากระโจนพรวดเข้าไป พบเห็นหญิงสาว ยิงใส่ร่างของสามีตัวเองที่ตายไปแล้ว จากนั้นก็หันปากกระบอกปืนยิงใส่ที่ขมับของตัวเอง

เปรี้ยง !!

นั่นคือภาพทรงจำของเขาที่มีต่อหญิงสาวที่หน้าเหมือนฮูหยินเจ้าเมือง

“ ท่านนักพรต ฮูหยินรอท่านอยู่นะ” หวังฉี รีบเอ่ยขึ้น เพราะตอนนี้ฮูหยินเจ้าเมืองยืนรอเพื่อเคารพศพของ นายท่านสี่พี่ชายของนาง

ราเชนรีบนำธูปเคารพศพไปให้นางทันที.....